Að vera ritstjóri í dag…

Kannski er það bara ég.

Ég fæ engan prentmiðil heim til mín af því að blaðberar Fréttablaðsins vilja það ekki. Ég sakna þess ekkert.

Ég fæ allar mínar fréttir af netinu og útvarpinu þegar það á við. Viðtöl og greinar úr tímaritum. Sjónvarpsfréttir og viðtalþætti læt ég að mestu leyti eiga sig því ég er lítið fyrir kreppuklámið sem þar er í boði.

Mér finnst ekki neitt einasta merkilegt að vera ritstjóri á deyjandi trjámiðli sem blæðir peningum. Mér finnst það álíka fínt djobb og að vera innkaupastjóri á vídeóleigu.

En, kannski er það bara ég.

Tuesday 22. September 2009 | 1 Tjáning 

Innkaup í laumi

Þetta er einfalt. Áður en maður hefur ferlið, er rétt að líta vandlega í kringum sig, til þess að tryggja að enginn sem skipti mann máli sé á staðnum. Maður tekur bókina og setur hana vandlega inn í eitthvað nógu áberandi klámblað, sem maður verður þó oft að tryggja sér á annarri hæð í búðinni.

Velja ber klámblað með nógu framstæðum og stórum brjóstum, eins glennulegt og kostur er á, en passa að um venjulegt almennt keppnisklámblað sé að ræða, ekki sérhæft blað fyrir fólk sem hefur mök við girðingarstaura eða er með stólpípublæti.

Með bókina nú vel falda inni í klámblaðinu getur maður nú gengið óhikað að kassanum. Ef maður þekkir einhvern sem maður hittir, gerir það ekki neitt. Ef það er maður, finnst honum þú bara sniðugur að kaupa retró-klám á pappír eins og í gamla daga. Ef þú hittir konu á hún eftir að dást að því hvað þú ert opinn og ófeiminn karakter, og tala síðan illa um þíg í saumaklúbbi.

Það sem mestu máli skiptir er að nú getur þú gengið að kassanum. Nú þarftu bara að passa þig að afgreiðandinn í bókabúðinni sjái og skilji að þú sért ekki að stela bókinni, því þá fara öll góð plön í vaskinn. Afgreiðslufólk í bókabúðum veit upp á hár hvað er í gangi, og rukkar þig fyrir bókina, vefur henni samviskusamlega inn í klámblaðið aftur, og setur síðan allt klabbið ofan í poka sem eru bara hálf-gegnsæir.

Já góðir gestir, svona kaupir maður sér vísindaskáldsögur.

Mér finnast vísindaskáldsögur með merkilegri bókmenntum okkar tíma, fullar af heimspekilegum vangaveltum um framtíð mannkynsins og auðsannanlegur hvati tækniþróunar í heiminum. Þær eru því miður iðulega myndskreyttar þannig að venjulegar manneskjur geti ekki annað en skammast sín fyrir að kaupa þær.

Ég er ekki að grínast. Hér eru nokkur dæmi um frábærar vísindaskáldsögur eftir stórkostlegan höfund myndskreyttar af smekklausum hálfvitum sem hafa mjög líklega aldrei lesið þær. Þetta eru kannski ýkt dæmi, en engin einsdæmi.



Sunday 13. September 2009 | 10 Tjáningar 

Meik!

Þetta hefur svosum allt gengið mjög vel, en ég gat ekki verið viss um að þetta lag hefði meikað það í alvörunni fyrr en ég fékk fréttir af því í gær að það væri notað í spinningtímum. Þá fyrst getur maður farið að panta sér gullfelgur…

Tuesday 8. September 2009 | 3 Tjáningar 

Þegar stórt er spurt…

Þegar maður er búinn að halda úti bloggi lengi, eru ötular leitarvélar búnar að naga í sig hvert einasta orð, og senda fólk óhikað á síðuna í leit af svörum við hinu og þessu.

Ekki er ég viss um að þessi gestur, sem kom í heimsókn klukkan kortér í níu í morgun hafi fundið svarið við fyrirspurn sinni á síðunni minni, en ég vona þó að einhversstaðar þarna úti sé gott svar til reiðu. Best að eyða allri óvissu.

Monday 7. September 2009 | 4 Tjáningar 

Er það bara ég?

Eða er alltaf yndislegra að koma út úr Kolaportinu en að fara inn í það?

Sunday 6. September 2009 | 1 Tjáning 

Að vera Íslendingur

Litla þjóðin sem sýgur dæsandi upp í nefið rétt handan við mörk hins byggilega heims er í upplausn.

Gamla slagorðið ‘Þetta reddast’ á ekki alveg nógu vel við innan um logandi rústir hluta sem redduðust bara ekki neitt. Við þurfum nýtt slagorð, það er alveg á hreinu.

Vörumerkið Ísland hefur hrapað frá því að vera samnefnari fallegs landslags, vergjarnra miðnætursólarlýstra klúbbakvenda og draumkenndrar og framúrstefnulegrar tónlistar, niður í að vera samnefnari skulda, svika og pretta. Þjóðin sem fór á hausinn.

Eitt hefur þó lifað af óvæginn bálköst breytinganna, og það er landlægur þjóðernishroki Íslendinga.

Þegar einkaþoturnar hnituðu hringi í kringum Reykjavík og afmælisveislur viðhéldu lífsstíl hnignandi poppgoðsagna vorum við best. Við vorum fallegust, gáfuðust og ríkust, áttum hreinasta vatnið, fallegustu konurnar og vorum búin að endurhanna fjármálaheiminn þannig að við gátum ekki tapað. Við gíruðum okkur í drasl til þess að geta fengið að minnsta kosti lítinn sopa úr smekklausum brunni ofgnóttarinnar, og fá að lifa á eigin skinni veraldlega drauma sem höfðu hingað til virst utan seilingar.

Hetjurnar okkar voru ekki lengur einhverjir íþróttaplebbar úr Æskunni eða skítblankir tónlistarmenn, nei, uppi á veggjunum okkar og á blaðastöndum héngu myndir af þéttholda fjármálafrömuðum úr veislum þar sem boðið var upp á kóalaþindir og fálkaegg, eða fyrir framan bíla sem kostuðu eins og einbýlishús. Burt með tár, bros og takkaskó, inn með launablað Frjálsrar Verslunar.

Ísland var best. Þeim sem ræsktu sig og bentu á að keisarinn labbaði um á slátrinu var bent á að þeir væru öfundsjúkar smásálir sem skildu hreinlega ekki hvað við værum mögnuð þjóð.

En þetta var ekki upphafið á þjóðernishrokanum, heldur mögulega ein af afleiðingum hans, og kannski hans ljótasta birtingarmynd. Löngu áður en þetta góðærisvesen reið yfir var byrjað að kenna okkur í skólum hvað við værum sérstök.

Alveg frá sjálfstæðisbaráttu okkar hefur allt verið gert til þess að kenna okkur þá sögu að við séum stórmerkileg þjóð, sterkari og gáfaðri en almennt gengur og gerist. Í grunnskóla sátu komandi auðsugur undir eilífum áróðri um hetjuskap og styrk. Sögubækurnar okkar spara ekki stóru orðin, við vorum frábær. Aðrir níddust á okkur. Sérstaklega Danir. Svo brutumst við af okkar yfirnáttúrulega styrk fram og börðumst fyrir réttlæti og sjálfstæði. Og unnum. Svo unnum við stríð við Breta. Af því að við vorum best.

Fáum orðum var farið um af hverju við hefðum í gegnum tíðina verið ósjálfbjarga moldarkofaaumingjar deyjandi úr hungri við árbakka þar sem fiskurinn hoppaði um, ólæs og heimsk fyrir utan þá sem höfðu borið gæfu til að komast til útlanda og koma heim með smá brot af menningu. Ísland varð aftur þjóð eftir langvarandi aumingjaskap þegar Marshallaðstoðin barst okkur eftir stríð, ódýr kaup nýja stórveldisins á landi sem lagði sig á bakið fyrir sokkabuxur og biskví.

Núna þegar við sitjum og horfum skelfingu lostin á bensínlepjandi myntkörfurnar í hlaðinu í gegnum glugga sem við getum ekki borgað af, hefði mátt búast við því að dagur auðmýktarinnar væri upp runninn á skerinu nýríka. Að við uppgötvuðum kannski og viðurkenndum fyrir okkur eitt augnablik að við erum síst merkilegri þjóð en aðrar.

En íslenska þjóðarsálin er smásál sem kann sér ekki hóf í neina átt. Vörn er besta sóknin.

Þetta var ekkert okkur að kenna. Enn er verið að níðast á okkur. Auðsugurnar stálu af okkur og níddust á okkur. Bretar níðast á okkur. Hollendingar níðast á okkur. Fyrir það eitt að gráðug illmenni stálu skrilljónum af þeim undir okkar ábyrgð og nafni. Uss, þeir hefðu nú átt að vita betur en að fjárfesta í þessum sjóðum. Þetta var of gott til að vera satt, þeir geta bara sjálfum sér um kennt.

Nágrannaþjóðir okkar eru illgjarnar og heimskar af því að þær hlaupa ekki til og lána okkur strax peninga skattgreiðenda sinna án ábyrgðar beint í þrotabúið á okkur.

Við erum ennþá merkilegri en aðrir, við höfum bara verið beitt órétti. Og nú sem aldrei fyrr þarf að safnast saman undir þjóðfánanum og standa saman.

Á bak við allan hroka býr minnimáttarkennd. Fólk sem lifir í sátt og samlyndi við aðra, sem og sjálft sig, þarf ekki á hroka að halda.

Þótt að meginþorri okkar beri ekki ábyrgð á því hvernig fór, er þetta kjörið tækifæri til þess að taka upp betri gildi og meiri auðmýkt en áður. Taka til og henda því sem ekki nýtist okkur. Þar má fyrstan nefna þjóðernishrokann. Við þurfum ekkert að skammast okkar fyrir að búa hérna. Við erum ágæt, og eigum okkar kosti. Landið okkar er áfram fallegt.

En gleymum því ekki að vera Íslendingur er bara að vera fánaberi meðaltals þjóðarinnar. Og ef meðaltal þjóðarinnar ætlar að halda áfram í blindni að selja að hér búi merkilegri útgáfur af Homo Sapiens en í öðrum löndum, þá er ég bara ekki rassgat stoltur af því að vera Íslendingur.

Ég veit nefnilega betur. Ég hef búið erlendis.

Börnunum mínum mun ég ekki kenna að þau séu betri en aðrir af því að þau fæddust nákvæmlega hér. Þeim mun ég kenna eins vel og ég kann að vera góðar manneskjur sem bera virðingu fyrir öðrum. Í mínum einfalda huga verða þau einungis þannig merkileg. Og góðir Íslendingar.

Thursday 3. September 2009 | 11 Tjáningar 

Testing testing

Skohh, ég mundi lykilorðið. Er einhver hérna?

Wednesday 2. September 2009 | 3 Tjáningar