Feitir fuglar fljúga ekki fjarlendis
Út um gluggann hjá mér í Þingholtunum sé ég sílspikaða spörfugla klöngrast með erfiðismunum á milli svignandi greina. Þeir líkjast meira alihænsnum en þröstum.
Strax grunar mig að auðmenn í hverfinu mínu hafi stríðalið þá á Kobe-tólgi og villisvínabeikoni með trufflum. Það mundi útskýra af hverju þeir liggja þarna afvelta eins og fiðraðar jólakúlur.
Ég veit lítið um fugla, og geri mér því enga grein fyrir því hvort um ræðir farfugla eða hálfvita sem ekki hafa vit á því að flýja kaldan og dimman veturinn, en ég get þá sagt með vissu að þessir fuglar eru ekki að fara að fljúga til heitu landanna í bráð. Ekki séns. Ég væri hissa ef þeir næðu að stjaka sér inn í næsta garð án þess að fá asmakast.
Fuglar voru ekki svona feitir þegar ég var ungur.
Nýjar leiðir og vistvæn virkjun ónýttra náttúruafla
Nú stendur yfir örvæntingarfull leit af nýjum leiðum í til þess að rétta við og ausa úr sökkvandi þjóðarskútunni. Ekki vil ég vera þekktur fyrir að leggja ekki lið og miðla ekki úr gnægðarfullum viskubrunni mínum á neyðartímum. Nú þarf að hugsa út úr þessu fræga boxi sem allir eru að tala um.
Ég kem mér beint að efninu. Álfar og huldufólk. Risastór hópur ónytjunga sem hefur ekkert gert fyrir okkur nema tefja fyrir vegaframkvæmdum og dáleiða einn og einn fullan Íslending á Jónsmessunótt. Nú er kominn tími til þess að virkja þessar afætur og láta þær leggja sitt af mörkunum til endurreisnar Íslands.
Ég vil láta byggja stærðarinnar Álfver. Þar skulu álfar verða látnir vinna þegnskylduvinnu á nóttunni. Séu þeir ekki leiðitamir verður þeim sýnd mynd af stóru Skuggahverfisblokkunum og hótað að álfasteinarnir þeirra verði flísaðir niður í nýja veggklæðningu á þær. Huldufólk mun vinna dagvakt á móti álfunum.
Álfar eru að sögn handlagnir, og er því tilvalið að láta þá sauma föt og íþróttaskó og stunda aðra þá vinnu sem annars yrði keypt frá öðrum þriðja heims löndum en okkar. Álfframleiðsla yrði gæðastimpill. Álfar eru neyslugrannir, og þurfa lítinn mat, bara smá dögg og mosa af og til. Allt mjög vistvænt, og satt að segja löngu tímabært.
Það var ekkert.
Myndin hérna að neðan er af 4 blindfullum starálfum í stórfiskasleik.

Spjallað við Geir
Ég: Heyrðu Geir, má ekki bjóða þér kaffi?
Geir: Auðvitað finna margir hjá sér löngun til að drekka kaffi, og ég er engin undantekning þar, en hitt er annað mál að Sjálfstæðisflokkurinn hefur unnið að því ötullega í gegnum árin að byggja upp trúverðugleika í kaffidrykkju, og ég tel að staða okkar í þeim efnum sé mjög góð, miðað við óbreyttar aðstæður.
Ég: Ókei. Þú vilt semsagt kaffi. Held ég. Notarðu mjólk?
Geir: Það er ekki ljóst á þessarri stundu, og það getur tekið okkur töluverðan tíma að vinna úr þeim upplýsingum, en það er hægt að gera ráð fyrir því að einhver pólitískur vilji sé til mjólkurnotkunar. Það er bara of snemmt að segja til um það á þessu stigi málsins hversu mikill sá vilji er í raun og veru.
Ég: Geir, hefurðu einhverntíman svarað spurningu beint, og á mannamáli?
Geir: Einhverjum kann að virðast sem svo að þau svör sem hafa borist við spurningum séu ekki eins ítarleg og beinskeytt og menn vilja, en það verður að taka tillit til þess að hagsmunum þjóðarinnar er ekki endilega best borgið með óheftum aðgangi að auðskiljanlegum upplýsingum. Við höfum stofnað sérstaka nefnd sem mun fara yfir þessi mál, og þegar við höfum fengið niðurstöður úr vinnu þeirrar nefndar er í raun fyrst hægt að svara spurningum sem þessarri á nákvæman hátt.
Ég: Ehhhh. Ókei. Gaman að spjalla við þig. Haltu áfram að vera þú. Bæ.
Komið og hlustið…
Það er alltaf gaman að klára eitthvað. Í dag er svona klára-hittogþetta-dagur. Nýtt lag í loftið og bullandi krepputilboð fyrir Kríslendinga nær og fjær. Tékkit:
Lifað á brúninni
Í kvöld gerðist nokkuð merkilegt.
Þegar ég stóð upp úr stólnum í stúdíóinu mínu klukkan 10 í kvöld, örþreyttur eftir langan vinnudag og nætursvefn margrofinn glaðhlakkalega af litla stráksparðinu mínu, helltist yfir mig óútskýranleg og nánast yfirskilvitleg löngun.
Árið er 2008, ég er þrjátíu og sjö ára Kríslendingur, þokkalega meðvitaður um hættur heimsins, ég settist upp í bílinn minn, keyrði í humátt frá heimili mínu niður á Grensás og fór í ljós, eins og fátt væri mikilvægara. Á svona ljósastofu með handklæðum og svoleiðis.
Stundum verður maður bara að lifa á brúninni. Hvað ætli maður geri næst? Kaupi sér gloss og fari á vídeóleigu?
Múhahahaha

Þjófur hreinsar mannorð sitt
Lenti í því í síðustu viku að stela óvart svitalyktareyði. Ég og skottan mín vorum að kaupa í matinn í Krónunni, og þegar ég tók að hlaða fullum pokum í innkaupakerruna, tók ég eftir því að í henni leyndist framangreind munaðarvara, ógreidd með öllu.
Ég vippaði mér á kassann, og útskýrði hvað hefði gerst fyrir afgreiðslukonunni. Fyrst horfði hún á mig frekar súr á svip, hélt sennilega eitt augnablik að ég vildi skila þessum svitalyktareyði eftir örlitla notkun, en þegar ég hafði útskýrt fyrir henni alla málavexti á tungumáli sem hentaði okkur báðum jafn vel, brást hún hin besta við og leyfði mér að borga fyrir dótið.
Þá byrjaði það. Á kassanum biðu tvær eldri konur, (svona sætar konur sem fara í lagningu og setja plast yfir) sem fylgdust með samskiptum okkar af mikilli áfergju. Fullar heilagri innspýtingu tókust þær á loft yfir heiðarleika þessa ekki svo unga manns, sem kom til baka og borgaði þótt hann hefði ekki þurft þess, Ísland ætti að sjá meira af svona heiðarleika. Blehblehbleh.
Eflaust meinuðu þær vel. En ég tek nú helst ekki við hrósi sem ég hef ekki verðskuldað.
Verslunarferðir eru ekki leikur þar sem maður má bara eiga allt sem manni tekst að smygla framhjá afgreiðslukassanum. Ef ég hefði skutlað deóinu í poka, hefði ég verið að stela, og gert mig að aumum þjófi fyrir 300 kall eða svo. Það er bara rugl, og ekki í boði, eins og sagt er í leikskólum þessa lands.
Ég var bara ánægður að hafa uppgötvað mistök mín sjálfur, það var miklu þægilegra en ef að íturvaxinn öryggisvörður í kreppuskapi yfir þriðju höfnun umsóknar í lögregluna hefði uppgötvað þau.
Og þá kemur spurningin mín: Hvernig í ósköpunum er komið fyrir þjóðfélagi þar sem fólki er hælt í hástert fyrir að stela ekki, þegar það getur það. Maður spur sig.
Íslenska þjóðarremban
Á tímum sem þjappa eiga saman þjóðfélögum, er oft stutt í að þjóðerniskennd sé notuð í annarlegum tilgangi.
Þetta finnst mér vera uppi á teningunum núna. Allskonar fólk úthúðar nágrannalöndum okkar fyrir að henda ekki í okkur peningum sem við höfum ekki getað útskýrt fyrir neinum hvernig við ætlum að borga aftur, eða hvað við eigum að gera við.
Rembingslegar og neikvæðar ræður um hvernig vinir okkar hafa svikið okkur eiga bara alls ekki við. Vinir okkar hafa verið boðnir og búnir til þess að hjálpa okkur. Þeir hafa bara ekki treyst ástandinu í landinu án aðkomu annarra. Lái þeim það hver sem vill. Ekki treysti ég því.
Við kunnum ekki að mótmæla…
Í gær sjónvörpuðu forráðamenn og konur Skjásins stillimynd, sem lið í frekar gegnsærri áróðursherferð sinni. 11.000 sálir mótmæla. Í kvöld sýna þau svo Charmed, sem er miklu verra, en enginn segir neitt. Hvað segir þetta um okkur?
Þegnskyldustjórn
Ónefndur vinur minn að nafni Arnar Knútsson viðraði við mig pælingu ekki fyrir svo alltof löngu.
Við vorum að tala um svartholsmáttleysi íslenskra ráðamanna, spillingu og sjálfsanusarhneigð þeirra, og Addi sagði að Alþingi ætti að skipa í með þegnskyldukvöð, á sama hátt og skipað er í kviðdóma í Bandaríkjunum.
Hugsum þetta aðeins:
Jóhann Einarsson rafvirki, blótar í þunnu hljóði yfir kjötbollunum. Hann var að fá bréf með þingsetukvaðningu næsta árið. Launin eru svosem ágæt, en hann hafði jú aðrar fyrirætlanir. En, það verður að hafa það. Siggi verður að taka yfir úti á Granda…
Og þá kemur spurningin. Væri Alþingi, sett saman úr handahófskenndum þverskurði þjóðarinnar, lélegri og aumingjalegri stofnun en það er í dag? Ég stórefa það. Eflaust væru mörg skemmtileg lög sett, en ég efast um að við værum með drulluna upp á hnakka eftir skitu annarra, eins og við nú erum. Auk þess væri þetta ágætlega lýðræðislegt, og spilling mundi ekki ná að grafa eins hressilega um sig og nú er raunin.
Bæti um betur, og býðst til að lána þessa hugmynd á Bessastaði líka. Það eina sem okkur vantaði til þess að fullkomna eymd landsins voru hrokafullir diplómatískir tilburðir þaðan. Betra að hafa Jóhann rafvirkja þar.
Opna umræðuna.
Ricky Gervais léttir lífið…
Ricky Gervais bloggar. Og hann gerir það nokkuð vel. Leggur vin sinn til margra ára í einelti, og er almennt skemmtilegur, eins og hans er vani.
Mælimeððí, smellið hér fyrir tafarlausan flutning á vængjum internetsins heim til hans. Eða eitthvað.
Kreppuumræðuógeð
Ég er búinn að banna kreppuumræðu heima hjá mér. Stranglega.
Í friðsælu athvarfi fjölskyldu minnar skal enginn byrja að rausa um Icesave eða IMF eða getulausa ráðamenn og helmöllettaða útrásarvíkinga.
Þeir sem brjóta þessa einföldu reglu þurfa að gjalda dýru verði, þeir eru neyddir til þess að hlusta á hræðilegasta lag í heimi spilað á hljóðfæri satans, af strangtrúuðum manni sem pissar sitjandi, er enn hreinn sveinn og býr hjá móður sinni.
Einhvernveginn svona hljómar það:
