Viðskiptablaðið í dag

Pelli litli röflar um litla fyrirtækið sitt í skemmtilegri umfjöllun í Viðskiptablaðinu í dag. Jippý!. Áfram íslensk sprotafyrirtæki!

Friday 31. October 2008 | Tjáðu þig!

Ráðist á Söru Palin með flygli

Þið sjáið grímuna á Söru Palin ekki hér af því að ég styðji hana í kosningunum sem ég má hvort eð er ekki kjósa í, heldur af því að einhver snillingur settist við slaghörpuna sína og fór að spinna við hljómfall og hrynjanda raddar hennar.

Útkoman er í einu orði sagt stórkostleg:

Ég er svo hrifinn af þessu að ég ætlaði að setjast niður og gera það sama við ræðu með Geir Haarde. Það varð ekki eins spennandi. Ég hlífi ykkur við útkomunni.

Myndbandið fann ég á analogindustries.

Friday 24. October 2008 | 8 Tjáningar

Áfram með afneitunina

Ég hef verið áreittur og víttur fyrir að birta síðustu mynd, ég á jú að vera rödd hinnar afneitandi bjartsýni, ég var víst búinn að taka það að mér. Mér fannst hún samt of flott til að birta hana ekki.

Mér vefst aftur á móti mús um hönd þegar það kemur af því að skrifa eitthvað gáfulegt, er það í raun algerlega lífsins ómögulegt. Það eina sem mér er hugleikið núna eru þjóðmálin, og það ber svo í aldeilis þverbakkafullan lækinn að fara að röfla eitthvað um þau á þessu interneti að ég nenni því ekki.

En ég get allavega skipt um mynd.

Thursday 23. October 2008 | 3 Tjáningar

Mynd af íslensku þjóðarsálinni

Svona lítur hún út í dag:

Wednesday 22. October 2008 | 4 Tjáningar

Gallfimleikar

Magakveisa ársins kom af öðrum leikskólanum á föstudaginn. Hún tók yfir fjölskyldulífið með stormi, enda ágætlega svæsin. Hvarvetna mátti sjá útæld ungabörn innan um nágræna foreldra að reyna að halda því í sér. Aldrei hefur þvottavél heimilisins verið eins mikið notuð.

Auðvitað þótti þetta frábær tími fyrir baðkarið til þess að stíflast, svo að erfiðara yrði að smúla gubbukrógana, og nágrönnum í kjallara fannst tilvalið að fara að elda plast, eða eitthvað álíka vel lyktandi.

Þeim sem misst hafa vald á meltingarfærum sínum og séð þau breytast í handahófskenndan gosbrunn er yfirleitt þakklæti í huga þar sem þau tyggja fyrstu ristabrauðsneiðina sína í þrjá daga, máttlaus af næringarskorti. Þannig er farið fyrir okkur núna.

Það eru góðar hliðar hliðar á öllu. Ég er ekkert búinn að hugsa um kreppu um helgina.

Monday 20. October 2008 | 2 Tjáningar

Fjölskylduóeirðir

Dóttir mín er óhress með mig. Henni finnst fúlt að pabbi hennar eigi dúkku. Dúkku sem ekki megi leika sér með og eigi bara að vera í kassanum sínum.

Hvernig get ég útskýrt fyrir henni sögulegt mikilvægi þess að eiga dúkkuna sem líkist ekkert Birgittu Haukdal í upprunalegum umbúðum?

Thursday 16. October 2008 | 9 Tjáningar

Áfram veginn…

Ef flugvél byrjar að hrapa, fara allir að öskra. Lífsskeið farþeganna rennur fyrir augum þeirra á örskotsstundu, gamlir sleikar, mistök og sigrar.

Ef hrapið heldur lengi áfram, endar með því að fólk nennir ekki að öskra lengur. Búið að skoða lífsskeiðið. Það sættir sig við örlög sín, að flugvélin þurfi að nauðlenda, að lendingin geti farið á alla vegu, og það sé best að leyfa því bara að gerast.

Svona einhvernvegin finnst mér stemmarinn í þjóðfélaginu vera núna. Við erum að bíða eftir lendingunni, en við erum búin að vera svo lengi að hrapa að við erum farin að huga að því hvort það sé til meira kaffi, og farin að spá því að það geti nú bara vel verið að við lendum ekkert endilega á olíuhreinsistöð.

Ég hef meira að segja heyrt af fólki sem er farið að vinna, í staðinn fyrir að hanga opinmynnt á refresh takkanum til þess að sjá hvaða katastrófur dynja yfir okkur næst.

Mannlegt eðli er nefnilega svona. Það er okkur eðlislægt að halda áfram.

Ég ætla að halda áfram að birta krúttmyndir hérna þrátt fyrir hávær mótmæli töffara sem ég þekki um að þetta blogg sé orðið eins jákvætt og ömurlegt og prinsessuveisla My Little Pony. Töff sjitt, segi ég bara.

Wednesday 15. October 2008 | 2 Tjáningar

Ó-nei!

‘Greingardeild Glitnis gerir ráð fyrir að Ísland verði ekki lengi að ná sér eftir þá fjármálakreppu sem nú skekur landið.’

Greiningardeld Glitnis ætti náðarsamlegast að pakka saman og fara heim. Ég leita frekar til Ellýjar Ármanns, hún er áreiðanlegri í sínum hagspám.

Tuesday 14. October 2008 | 1 Tjáning

Skylduskoðun…

Ég veit að þið eruð komin með grænar bólur af umræðunni um peninga, skuldir, verðbólgu og gengi. Hver væri það ekki?

Mér finnst aftur á móti mikilvægt að fólk skilji grunnatriðin í því sem er að fara að ganga yfir okkur. Sá þartilgert námskeið á netinu sem mér finnst algerlega brilljant, og mæli heilshugar með.

Hér er það.

Ef þið nennið ekki að spá meira í hagfræði en þið þurfið, og kærið ykkur kollótt, þá er ég með öðruvísi hlekk fyrir ykkur hér.

Þannig ættum við að hafa séð fyrir öllum möguleikum. Segiði svo að ég reyni ekki að halda öllum ánægðum.

Tuesday 14. October 2008 | 2 Tjáningar

Takið eftir því…

Ég er búinn að vera svolítið á vappi í dag. Kannski er það bara ég, en mér finnst fólk vera kurteisara í búðum og umburðarlyndara í umferðinni en oft áður. Góðs viti ef svo er.

Monday 13. October 2008 | 1 Tjáning

Alltaf lærir maður eitthvað nýtt.

Bobbý á góðan punkt hér.

Öll eigum við móment í lífinu þar sem okkur finnst við hafa verið skilin útundan á meðan öllum hinum ábúendum jarðarinnar var sýnt eitthvað sniðugt.

Ég á atriði á síðasta ári þar sem konan mín kemur að mér í eldhúsinu með eitthvað skaðræðisverkfæri, gott ef það var ekki stór beittur hnífur, að reyna að gera gat á álhimnu á kavíartúpu, til þess að geta smurt þessum gömlu fiskafóstrum á brauð fyrir dóttur mína sem hefur ánetjast efninu sökum sænsks uppeldis.

Í Svíþjóð þykir bara eðlilegt mál að borða slíkan viðbjóð og hann er seldur í mörgum útgáfum (með eða án osts!) án lyfseðils.

Allavega, þarna stend ég á eldhúsgólfinu, gleiðfættur með rýtinginn, að reyna að opna túpuna, og gengur ekkert sérstaklega vel.

Svíinn™ horfir bara á mig eins og hún hafi misst alla von, og finnur fyrir fullum þunga mistakanna sem það voru að giftast mér. Síðan gengur hún að borðinu, nær í tappann af kavíartúpunni, snýr honum við og stingur í gegnum þynnuna. Eins og ekkert sé sjálfsagðara. Eins og þetta sé eitthvað sem allir viti.

Mér leið auðvitað eins og ég væri aumingi með marga auka litninga sem hefði verið alinn upp af villtum lemúrum og væri að reyna að opna kókdós með bautasteini. Hvar átti ég að hafa lært þetta? Hver ber ábyrgð á því að maður fer rígfullorðinn út í lífið án þess að kunna svona?

Ég ætla að hringja í mömmu. Hún hefur greinilega brugðist.