Hressi karlinn í kreppunni

Öllum finnst allt vera að fara til fjandans. Hver er þá hressi og brosmildi kallinn sem reynir bara að brosa og elda eina kótilettu eða svo?

Minni á krepputilboð á tónlist hér fyrir neðan (fyrir tveimur póstum eða svo).

Yðar í hressleika og gleði….

Tuesday 30. September 2008 | 2 Tjáningar

Kaldhæðni?

Monday 29. September 2008 | 2 Tjáningar

Bankakrísan

Fyrirsjánlegt þrot banka sem var búinn að lána sig vinum sínum og eigendum sem geta ekki borgað skilur mig eftir með nagandi ótta við að eitthvað komi fyrir skuldirnar mínar.

Monday 29. September 2008 | 1 Tjáning

Smá kreppuglaðningur

Þið sem hingað komið eigið ekkert minna skilið en að fá ókeypis tónlist í kreppunni. Gerum úr því smá þraut. Hér eru leiðbeiningar:

Farið hingað.

Þið verðið beðin um notendanafn og lykilorð. Notendanafnið og lykilorðið er ensk þýðing á íslenska orðinu vinur. Ef þið getið ekki leyst þrautina ættuð þið að kíkja hingað í staðinn.

Sunday 28. September 2008 | 3 Tjáningar

Jaðarræðumennska

Ég hef alltaf verið með smá ofnæmi fyrir MORFÍS ræðumennsku. Keppnisræðumennska er sussum örugglega göfug íþrótt, en froða í munnvikum ákafra ofstopakjafta sem tala fyrir hvaða skoðunum sem er þreytir mig.

Ein af mest sannfærandi setningum í rökræðum sem ég hef séð nýlega var að finna í margumræddum Kompásþætti. Ég er búinn að hugsa mikið um hana.

‘Þú veist, það er bara ekki svoleiðis sko’

Ég sé alltaf fyrir mér einhvern ræðumannstitt reyna að eiga við þau rök með hnyttnum og lærðum setningum.

Séu þessi rök vel bökkuð upp af þrautþjálfuðum vöðvum og smá skapofsa, eru nefnilega ekki til nein mótrök. Þetta eru svokölluð endarök.

Thursday 25. September 2008 | 3 Tjáningar

Mikilvægir bloggvinir

Ég á nokkra bloggvini. Suma hef ég aldrei hitt í kjötheimum, en öðrum hef ég kynnst persónulega í gegnum þenna skrýtna og sjálfhverfa heim, nú mengaðan af grátlegum vinsældum fréttatengds röfls.

Þetta er auðvitað allt virkilega áhrifaríkt fólk, sem sannast best á því sem gerðist áðan þegar ég var að leita að vísbendingum um hvaða konur íslendingum þættu mikilvægar.

Fyrsta konan sem dúkkaði upp við netleit var auðvitað bloggvinkona mín Baunin. Respect. Ekki lýgur Google.

En svo ég leiti hjálpar ykkar áfram: Hvaða þjóðþekktu íslensku konu munduð þið helst vilja eyða degi með og kynnast persónulega? Fyrir utan Baunina, auðvitað.

Wednesday 24. September 2008 | 6 Tjáningar

Anaïs Nin reit eftirfarandi:

You live like this, sheltered in a delicate world, and you believe you are living. Then you read a book, or take a trip…discovering that you are not living, that you are hibernating.

The symptoms of hibernating are easily detectable: first, restlessness. The second, (when hibernating becomes dangerous and might degenerate into death): absence of pleasure. That is all. It appears like an innocuous illness; monotony, boredom, death.

Millions live like this (or die like this) without knowing it. They raise children, picnic with families etc. Then some shock treatment takes place, a person, a book, a song, and it awakens them and saves them from death. Some never awaken.

Doldið flott. Ég hef vaknað svona. Það var gaman.

Wednesday 24. September 2008 | Tjáðu þig!

Góða veislu gjöra skal

Ég á fjögurra ára dóttur, sem eins og flest börn á hennar aldri er fáránlega skemmtileg.

Við eldum mikið saman, krökkum finnst gaman að fá ábyrgðarhlutverk í eldhúsinu og ég hef gaman af félagsskapnum og þusinu og málgleðinni yfir pottunum í litla eldhúsinu okkar.

Í fyrradag var hún að elda fyrir mig stórkostlega þykjustumáltíð í herberginu sínu. Alls konar súpur og grauta. Minnst tuttugu réttir. Að venju kallaði hún á mig í mat, til að njóta kræsinganna.

Ég sat fyrir framan tölvuna og var eitthvað utan við mig og lengi á leiðinni. Þá hvessti sú litla sig inni í herbergi og kallaði: ‘Pabbi minn, nú kemurðu strax, þú ert allt of lengi á leiðinni, maturinn er að bráðna!’

Ég veit. Kannski er ég bara væminn pabbi og einn um að finnast þetta fyndið. Það verður bara að hafa það. Ég hef verið kallaður verri nöfnum.

En krakkar eru brill.

Tuesday 23. September 2008 | 2 Tjáningar

Versta starf á Íslandi í dag

Það er hægt að hafa samúð með hinum og þessum stéttum í landinu í baráttu þeirra við slök kjör. Öll elskum við ljósmæðurnar okkar og viljum þeim mannsæmandi laun, og flest viljum geta mannað leikskóla og skóla með fólki sem velur þau störf, svona viljandi.

Lítið finnst mér þó umtalið um þá stétt sem á mest undir högg að sækja, en það eru bankaræningjar.

Og þá er ég ekki að tala um auðmennina sem notuðu bankana okkar sem vogunarsjóði og tæmdu þá á hverfulu altari græðginnar, heldur hina sem hafa það að atvinnu að ræna banka vopnaðir og grímuklæddir.

Aldrei hefur verið eins erfitt að flamfleyta sér í því áhættusama starfi og nú.

Ég veit fyrir víst að eftirfarandi sena átti sér stað á föstudaginn í aðalútibúi Glitnis á Kikjusandi:

Við erum stödd fyrir framan gjaldkerabás í nýtískulegum banka. Tveggja metra hár maður stendur keikur, klæddur einkennisbúningi bankaræningja, gallabuxum, svörtum bomberjakka og með vélsleðagrímu frá Ellingsen fyrir vitum sér.

Hann er vopnaður frekar sannfærandi afsagaðri haglabyssu og réttir fram stóran leikfimipoka sem af lyktinni að dæma hefur geymt gömul og fúin leikfimiföt þar til fimm mínútum áður.
‘Upp með hendur, ekki láta þig dreyma um að stíga á viðvörunarhnappinn, þetta er afsöguð haglabyssa, og ég hika ekki eitt augnablik við að skjóta af þér höfuðið. Nú ferðu inn í hólf og fyllir þennan poka af stórum seðlum. Strax.’

Gjaldkerinn, stórbeinótt kona á miðjum aldri verður vandræðaleg á svipin, svolítið eins og hún hafi leyst vind í miðjum samförum. Hún sýnir ekki á sér neitt fararsnið.
‘Ehm….Nei. Sko…hérna, ég get það ekki.’

Bankaræninginn veit að ef hann sýnir veikleika núna, verður ekki aftur snúið. Hann tekur á honum stóra sínum og hvæsir eins ógnvekjandi og hann getur. Þetta hefur hann æft þrotlaust fyrir framan spegil.
‘Nú lyftir þú feitum rassinum af stólnum þínum, ferð og fyllir þennan poka strax, eða ég úða þér um allt gólf svo að ekki einu sinni mamma þín þekki þig. Trúirðu mér ekki?

Gjaldkerinn tekur strax af allan vafa um að frammistaða bankaræningjans hafi verið eitthvað minna en sannfærandi.
‘Jújú, mikil ósköp, ég trúi þér alveg, en sjáðu, það eru bara ekki til neinir peningar í bankanum. Ég veit ekki af hverju við höfum opið. Meira að segja kaffisjóður starfsmanna er farinn.

Ég á fullt af hlutabréfum í skúffum hérna, Stoðir, TM, Eimskipafélagið og Vatnsberann. Eitthvað af 365 bréfum líka. Ef börnin þín vantar eitthvað til að teikna á. En enga peninga. Og ég er ekki feit. Ég er stórbeinótt.’

Bankaræninginn lítur á gjaldkerann, og sér samstundis að konan hefur rétt fyrir sér. Það er ekki örðu af fitu að finna á öllum líkama hennar, en hún er með verulega stór bein.

Honum fallast hendur við tilhugsunina að fara í fangelsi fyrir bréf í 365. Hann les ekki oft blöð, en það var alltaf eitthvað dularfullt við þann rekstur.

Gjaldkerinn hallar sér ákveðin fram á borðið og hvíslar að honum:
‘Farðu bara.’

Bankaræninginn trúir ekki sínum eigin eyrum, en gjaldkerinn útskýrir:
Það er föstudagur og klukkan er að verða fjögur. Ef ég hringi bjöllunni, þarf ég að svara allskonar spurningum, fylla út skýrslu og berja af mér óumbeðna áfallahjálp.

Það er saumaklúbbur heima hjá mér í kvöld og við ætlum að horfa á Sex and the City og drekka rósavín og tala illa um mennina okkar. Þú vilt ekki standa í vegi fyrir því. Auk þess stendur nafn og heimilisfang á leikfimitöskunni þinni og það eru engin skot í haglabyssunni.

Bankaræninginn er ekki beittasti hnífurinn í skúfunni, en hann veit hvenær hann er sigraður, og gengur niðurlútur út úr bankanum og í átt að strætóstoppistöðinni.

Á meðan hann bíður eftir vagningum lætur hann hugann reika til liðinna tíma, þegar bankarán voru ávísun á litskrúðugan lífstíl og lausgirtar konur. Það er af sem áður var.

Á leiðinni heim í strætó fær hann þó símtal sem gleður hann. Hann fékk starfið sem hann sótti um. Á mánudaginn hefst nýtt líf. Á leikskóla. Ekki frábær laun, en hann hefur ekki verið á frábærum launum síðan stofnandi og forkólfur Herbalife lést langt fyrir aldur fram úr bætiefnaeitrun.

Strætisvagninn keyrir um nútímaleg og sálarlaus hverfi full af afborgunum og algerlega laus við gróður. Bankaræninginn dottar með höfðuðið klesst við rúðu prýdda óteljandi lífsýnum, þreyttur eftir erfiðan dag.

Saturday 20. September 2008 | 3 Tjáningar

Heilræði í kreppunni

Það er tilvalið að reyna að eyða ekki í óþarfa núna þegar tímabundin efnahagslægð langvarandi kreppa er framundan.

Þó skal bent á það felst enginn sparnaður í því að kaupa ódýrar rakvélar eða rakvélablöð til þess eins að blæða út á baðgólfinu og verða eins og Edward James Olmos í framan. Þetta af fenginni biturri reynslu. Það verður bara að hafa það að kílóverðið á Gillette rakvélablöðum sé það sama og á fálkanýrum.

Sömuleiðis er ekki sparnaður í því að kaupa neitt frá Euroshopper, því þú þarft sennilega að henda því og fara aftur út í búð og kaupa nýtt. Ég hef gert ítrekaðar tilraunir. Bökunarpappírinn sem allt festist á (meira að segja höndin á mér), þvottaefni sem maður fær holdsveiki af, frosnar baunir sem eru bara hýði og frosnir laxabitar með beinum úr einhverju öðru dýri, grá jarðarber í dós og gjörsamlega ódrekkandi ávaxtasafar af ókunnum uppruna, sem ég mundi ekki einu sinni vökva gangstétt með. Euroshopper nafnið er blótsyrði sem er bara sett á eitthvað sem er svo ömurlegt að enginn annar vill það.

Munið líka að góður klósettpappír, helst með hvolpum á, er mannréttindamál, og fólk á að kunna að slappa aðeins af og verðlauna sig. Ekki vera að raspa á ykkur stjörnuna með sandpappír. Þið eigið betra skilið.

Annars er ég með spurningu sem mér þætti vænt um að fá svör við. Hverjir finnast ykkur merkilegustu núlifandi Íslendingarnir?

Friday 19. September 2008 | 9 Tjáningar

Pussycat Dolls er frábær hljómsveit

Verð bara að segja að það er alger unun að horfa á þessar stelpur syngja. Var að sjá einn herramann í Laugum sem er örugglega sammála mér, hann hreifst svo af söng þeirra að hann datt af hlaupabrettinu sínu í miðju lagi með þeim. Það kallar maður góða hljómsveit.

Tuesday 16. September 2008 | 5 Tjáningar

Greind og menntunarstig

Ég lenti í vikunni í orðaskaki við uppskafning sem þóttist geta rökstutt handónýta hugmynd með þeim rökum að hann væri mest menntaður viðstaddra.

Svona eins og að segja: ‘Jú, við framleiðum víst Kallakaffi, það verða frábærir þættir. Hvernig veit ég það? Jú, ég er með Masterspróf í hagnýtri fjölmiðlafræði, ekki þið!. Hananú, þar hafið þið það. Út að skjóta. Takið nótur fyrir öllu’.

Ég fékk menntahrokahroll eftir þessar samræður og er síðan búinn að vera að velta fyrir mér samhengi almennrar greindar og menntunarstigs fólks í kringum mig, og ætla að þreyta ykkur með vangaveltum mínum.

Menntun er auðvitað stórt orð. Greind líka. Það er því erfitt að nálgast þetta viðfangsefni án þess að alhæfa. En það er allt í lagi. Ég er ekki hræddur við alhæfingar.

Nám er misgáfulegt, og ekki allt jafn merkilegt í mínum augum. Tökum dæmi.

Bóklegt listnám er til dæmis frábært tækifæri til kryfja verk annarra að þeim forspurðum, og maður fær að horfa á ólympíuleikana í akademísku krossrúnki, þar sem kennarar keppast við að tala um sjálfa sig og hvorn annan, nokkuð sem er til dæmis stundað af kappi í Háskóla Íslands. Eitthvað af þessu örvar eflaust hugann, en úti í hinum raunverulega heimi kaupir svona vitleysa ekki mokkakaffi handa fólki.

Raungreinar eru af öðrum toga. Örlítið áþreifanlegri. Þar eru þrautir leystar eftir nákvæmum forsendum til að komast að nákvæmum niðurstöðum. Það þarf virkilega lágmarkshæfileika til þess að fleyta sér skammlaust í gegnum slíkt nám. Þar fær fólk oft vinnu eftir nám við eitthvað sem gagnast heiminum og kaupir ljótar úlpur. Ef ég ætti að veðja á eitthvað varðandi samhengi greindar og náms væri það hér.

Það flækir líka hlutina að mér er illa við að nota eina skilgreiningu á greind, það eru til margar tegundir greindar, allar verðmætar og oft og iðulega skammtaðar fólki í misjöfnum hlutföllum.

Ef ég ætti að alhæfa, þá myndi ég fullyrða að það sé ekkert samhengi á milli menntunarstigs og greindar.

Menntun er mikilvæg leið til þess að safna sér mikilli reynslu á stuttum tíma. Allir ættu að mennta sig eins mikið og þeir geta í því sem þeir ætla að taka sér fyrir hendur í lífinu. Til þess að skilja menntun þína og notfæra þér hana þarftu greind. En það að þú menntir þig þýðir ekki að þú sért greindur, í besta falli að þú sért duglegur. Það er hvað þú gerir við menntunina sem sker úr því.

Á sama hátt verður maður ekki bifreið af því að hanga í bílskúrum.

Kannski ætti ég frekar að leita að samhengi greindar og menntahroka, því að skarpgreindasta fólk sem ég þekki er ekki hrokafullt.