Sirkusprinsessa

Aðspurð um framtíðaratvinnu sína svarar 4 ára dóttir mín án þess einu sinni að hugsa sig um að hún ætli að verða sirkusprinsessa. Það finnst henni eftirsóknarverðast af öllu.

Það er mikill léttir fyrir mig. Hingað til hefur svarið við þessarri spurningu nefnilega verið að hún vilji verða hafmeyja. Sem ég sé einhvernveginn sem miklu meira vesen.

Skiptir svosum ekki mála hvað hún vill verða þegar hún verður stór, svo lengi sem ég nái að halda henni frá leikhúsi og pólitík.

Sunday 31. August 2008 | 2 Tjáningar

1963

Það var eitthvað fallegt í hönnunarloftinu árið 1963. Uppáhaldsbáturinn minn og draumabíllinn minn komu báðir út á því ári. Bátinn eignast ég aldrei, hann er ekki á færi venjulegs fólks. En ef ég safna, nurla og skrapa, get ég kannski komist yfir bílinn áður en ég verð of feitur og sköllóttur til þess að komast inn í hann.

Mér hefur alltaf fundist óréttlátt hvað ungir bílar hafna oft í höndum gráa og feita fiðringsins. Það eru góðar fjárhagslegar ástæður fyrir því, en mér finnst það samt ósanngjarnt. Af hverju þarf maður að fá sportbílinn sem mann langar í sem ungur maður um leið og maður fær nýjar mjaðmir?

Thursday 28. August 2008 | 11 Tjáningar

Ríkisstjórnin stendur sig vel á vaktinni…

Hér stel ég orðrétt af vísi.is ummælum Ingibjargar Sólrúnar Gísladóttur sem mér finnast merkileg:

„Almennt getur maður sagt að verðbólga sé að mælast allt of há og það er mikið áhyggjuefni. Það heldur uppi stýrivöxtunum og veldur kaupmáttarrýrnun hjá launafólki. Hún er alvarlegur skaðvaldur og mikilvægt að ná henni niður,” segir Ingibjörg Sólrún Gísladóttir utanríkisráðherra.

Já Ingibjörg. Þetta er alveg rétt athugað hjá þér.

Það er svolítið skrýtið, og einkennir sitjandi ríkisstjórn að þau horfa á vandamál þjóðarbúsins sem áhorfendur, en ekki sem stjórnendur. ‘Við dáumst að vandanum, hann er athygliverður, og auðvitað er þetta ekki nógu gott, og það verður spennandi að fylgjast með þessu og sjá hvað gerist.’

Ég minni á að ríkisstjórn lýðveldisins er á launum við að STJÓRNA landinu.

Ekki beinist þetta nú neitt sértækt að Ingibjörgu. Hún er ekki það mikið heima að hún geti sett sig inn í öll mál. Ríkisstjórnin öll er eins máttlaus og blautt fransbrauð og ráðaleysi þeirra og peningastjórnar landsins kostar ábúendur landsins svita og tár á meðan þeir borga fyrir öll fylleríin.

Ég er hræddur um að hinn hægrisinnaði og frjálslyndi ég sé að breytast í mussukommúnista. Ég er búinn að missa trúna á hvað fólk gerir við frelsi þegar það hefur það.

Thursday 28. August 2008 | 5 Tjáningar

Fjáraustur og Fálkaorður

Hér hittir Ingvar enn einu sinni naglann á höfuðið í umræðu um fjáraustur í íþróttir. Tilefnið, aukafjárveiting upp á 50 milljónir til HSÍ.

Ég hef í gegnum tíðina verið gagnrýninn á hversu misskipt opinbert fé hefur verið á milli annarsvegar íþrótta og hinsvegar “alls annars” þegar kemur að uppeldi barnanna okkar. ‘Allt annað’ inniheldur smáhluti eins og listir og menningu og svoleiðis, sem er auðvitað ekki næstum því mikilvægt og handbolti og fótbolti í augum þeirra sem peningum deila.

Ekki langar mig til að gera lítið úr árangri ‘strákanna okkar’. Þeir eru vel að höfðinglegum móttökum komnir, og gengi fálkaorðunnar er hvort eð er komið nærri íslensku krónunni, um að gera að spreyja henni áfram á alla þá sem koma í Séð og Heyrt.

En þar sem ég lifi í heimi þar sem leikskólar barnanna minna eru ekki fullmannaðir og ljósmæður fá borgað eins og slóvenskir kjötiðnaðarmenn finnst mér að handboltinn, eins og aðrar íþróttagreinar sem fólk fylgist með af áhuga eigi bara að leita enn frekari styrkja fyrirtækja sem vilja baða sig í sviðsljósi þeirra. Þeir hafa nefnilega nokkuð sem ljósmæður hafa ekki, gott áhorf.

Það er sannast enn á ný að það er auðvelt að vera örlátur á almannafé.

Tuesday 26. August 2008 | 3 Tjáningar

Fokking stutta útgáfan

The Big Lebowski er kannski besta bíómynd sem hefur verið búin til. Án þess að vera með neinar alhæfingar. Hér er endurklipp af henni sem ég var að rekast á í fyrsta sinn í dag, og gladdi hjarta mitt mjög.

Friday 22. August 2008 | 1 Tjáning

Smáþjóðaleikarnir í fréttamennsku

Að horfa á fréttatíma í íslensku sjónvarpi er pervertískt jaðarsport. Sérstaklega þegar enginn er að stinga neinn í bakið í Ráðhúsinu á nýjan hátt, lyklaskiptaleikritið hefur enn einu sinni verið sýnt (hatursaugu hugsa hvort öðru gott til glóðarinnar en brosa í myndavélarnar af því að þau eru svo siðmenntuð þó þau hafi hrökklast frá valdi) og það þarf að fylla í fréttaslottið með ruslfréttum.

Í seinni fréttum í gærkvöldi var talað við mann sem var að hreinsa steina í brattri brekku með lítilli gröfu við Kárahnjúka. Hann fékk hugmyndina að því að nota gröfu til verksins sjálfur, og þurfti svo að framkvæma hana. ‘Ertu ekkert hræddur?’ spurði einhver héraðsfréttamaður með ódýran hljóðnema. ‘Nei.’ Svaraði viðmælandinn. Svo komu nokkur vandræðaleg klipp af lítilli gröfu í brekku. Ég fann umsvifalaust og eins og skyggn væri hvað héraðsfréttamaðurinn var blankur og þurfti virkilega að selja eina frétt með smá hjúman interest til að eiga fyrir VISAreikningum sínum.

Heima sit ég með hálfa brauðsneið á neðri vörinni og skil ekki neitt. Aulahrollurinn hríslast um mig. Þetta var ekki frétt. Þetta var hroðaleg ekki-frétt. Mér er alveg sama um annars ágætan gröfumanninn. Mér finnst að hann megi potast um í hlíðinni sinni óáreittur.

Ég vona innilega að það gerist eitthvað meira spennandi á morgun. Kannski verður viðtal við mann sem skiptir um dekk á hjólinu sínu í fjöru? Maður getur bara beðið og vonað.

Og annað, hér eru vinsamleg tilmæli til förðunarsérfræðinga Ríkissjónvarpsins: Viljið þið vera svo vænar að hætta að reyna að breyta þulunum okkar í blökkukonur með aðstoð farða. Ráðið frekar alvöru blökkukonur en að taka undanrennubláar ungmeyjar og sparsla þær til ólífis með Beyoncé kreminu ykkar.

Friday 22. August 2008 | Tjáðu þig!

Dottinn í það…

Ég kom heim úr vel heppnuðu fríinu mínu beint inn í hvirfilbyl nýrra og spennandi verka, nokkuð sem ávallt gleður hjörtu sjálfstæðra atvinnurekenda. Nóg að gera í öllum hornum og gott betur.

Andagiftin er fyrir vikið lítil þegar heim er komið. Ég sit yfirleitt heldur morkinn og tæmi soðinn heilann yfir vondu sjónvarpi þegar ég er búinn að koma krökkunum mínum í svefn. Langar til dæmis ekkert að blogga.

Til að skipta alveg um herbergi í heilabúinu hef ég auðvitað tekið upp á því að ánetjast geimsápum. Eins og maður gerir. Um ræðir Battleship Galactica, þætti sem ég hafði ekki minnsta álit á þegar þetta gekk í sjónvarpi hérna heima, og hefði ekki horft á með öðru auganu þótt Spaugstofan hefði verið hinum megin.

Fyrir áeggjan nokkurra vina lét ég samt til leiðast og fór að glápa á þetta. Og nú neyðist ég til að horfa á fracking alla þættina. Og því skal ekki neitað að þetta er bölvuð sápuópera. Sumir þættirnir eru lapþunnir. Plottin frekar sveitt. Tökur ekki sérstaklega flottar. En. Ég beit á agnið. Og nú er ég fastur.

Langaði bara að útskýra fyrir ykkur að á meðan þið ýtið bölvandi á refresh takkann á vafranum ykkar, og blótið því að ég skrifi ekki neitt skemmtilegt, þá er ég líklega að horfa á firnagáfaðar geimverur reyna að skjóta innyflin úr hetjunum mínum sem eru á langri ferð um víðáttur algeimsins. Er kominn í seinni helming annarrar seríu af fjórum, þannig að ég blogga örugglega fyrir jól aftur.

Svíinn™, sem er með bráðaofnæmi fyrir öllu myndefni sem gerist í geimnum, horfir á mig vorkunnaraugum þar sem ég sit opinmynntur fyrir framan fartölvuna á meðan hún horfir síðan sjálf á myndir um uppstrílað miðaldafólk, kónga og prinsessur og aðrar skjáhvílur sem þjást af Merchant Ivory syndrominu. Margar af þessum myndum hafa ekkert plott. Þær hefjast bara og svo eru þær allt í einu búnar. Allir í voða fínum búningum í stórum húsum. Ríða hvort öðru smá. Og eru kúguð og geta ekki sagt hvað þeim liggur á hjarta. Alltaf voða krumpuð í framan, eins og þau þjáist af krónísku harðlífi.

Nei, ég þakka þá pent fyrir B-geimsápurnar mínar.

So say we all.

Thursday 21. August 2008 | 3 Tjáningar

Moggabloggarar gleðjist!

Vísisbloggarar eru hinir nýju moggabloggarar. Kannski verður stríð. Elektrónur munu fljúga.

Þurr og ókurteis prófessor sem á heima við skíðastökkpall prumpar úr krumpum sínum á blásaklausan uppáhaldsbloggara.

Hann er í kjölfarið skammaður af dyggum lesendum hennar og beðinn um að vinsamlegast taka höfuðið út úr eigin anus. Live and let live. Rífur kjaft eins og sprúttsali. Guggnar svo á öllu saman og eyðir öllum kommentum nema sínum eigin, því að það skein í glímubúninginn á honum í hverri færslu, og sást allt of vel að tilkall hans til æðri metorða í bloggheimum var ekki byggt á eigin verðleikum.

Hvað kallar maður heitt loft sem er vond lykt af? Prump.

Bobby coverar þetta vel hér

UPPFÆRT – Upphaflegu færslunni hefur verið breytt með volgri afsökunarbeiðni. Það er fínt. Menn eru ekki minni við það að játa að þeir hafi gengið fulllangt.

Friday 15. August 2008 | 3 Tjáningar

Ó borg mín borg…

Sko.

Ég hef virkan áhuga á stjórnmálum. Þau ykkar sem hafa komið hér reglulega hafa orðið að þola allskonar óvísindalegar úttektir á flokkum og málefnum fyrir kosningar .

En ég hef engan áhuga á því sem er að gerast í ráðhúsinu þessa dagana, enda verður þessi skrípaleikur sem er þar í gangi seint kallaður stjórnmál.

Ég vil þó nota tækifærið til þess að ítreka skoðun mína: Við þurfum ekki flokka í borgarstjórn. Leyfið okkur að kjósa fólk í þessi embætti. Þetta er bara vinnuhópur sem á að reka borgina okkar. Og þarf að VINNA. Í friði. Ekki standa í þessum endalausa og smekklausa þvættingi. Ef borgin væri einkarekið fyrirtæki væru eigendurnir farnir að svitna galli.

Gísli Marteinn hefði ekki getað valið sér betri tíma til þess að hefja nám. Gott hjá honum. Og það verður gott að fá hann til baka, því að hann er duglegur borgarfulltrúi og virðist hafa góða langtímasýn á borgarmálin. Og ég held að hann eigi eftir að geta unnið vel með næsta borgarstjóra, þótt hann sé úr öðrum flokki.

Eftir sitja ótraustvekjandi valdasugur, með skömmustusvita á efrivörinni, í þeim skammarkróki sem bragginn við Tjörnina er óneitanlega orðinn.

Landinu okkar er illa stjórnað. Borginni okkar er illa stjórnað. Og hvað ætla ég að gera í málinu?

Ekkert.

Blogga bara um það. Eins og moggabloggari á náttsloppnum. Skoða svo fasteignaauglýsingar erlendis og íhuga landflótta.

Á stjórnmálum snerti ég allavega ekki. Tók nefnilega ákvörðun um að sleppa virkri þáttöku í stjórnmálum þegar ég skildi að til þess að taka þátt í þessum fáránlega og úrelta leik, þarf að sökkva siðferði og gildum á bólakaf og brenna hugsjónir sínar á altari fyrirgreiðslupots. Það verða aðrir að taka að sér. Ég á nóg með mína galla.

Myndinni var stolið miskunnarlaust af Flickr. Hún er eftir Auðunn

Friday 15. August 2008 | 3 Tjáningar

Tíhí.

Get ekki hætt að flissa yfir þessu:

Tekið af Adhunt

Thursday 14. August 2008 | Tjáðu þig!

Biðin langa hefst í dag.

Ég byrjaði að blogga árið 2003, til þess að koma því í fastan vana að skrifa.

Þessi þjálfun átti síðan að skila sér í því að ég gæti klárað að skrifa bók sem ég er búinn að ganga með í maganum í nokkur ár.

Einhverjum áttahundruð misgóðum færslum síðar er ég kominn í ágætt form að skrifa, en að skrifa bók er óhugnalega mikil vinna, sem ég pota bara í af og til þegar ég á nokkrar mínútur aflögu, sem gerist sjaldnar en ég vil.

Stressið er ekki mikið. Mig langar að klára bókina áður en ég dey, og ég er búinn að plana helling sem ég þarf að gera áður en það gerist, svo ég hef nógan tíma.

Það þýðir þó ekki að hlutirnir þokist ekki áfram. Í sumarfríinu mínu ákvað ég titil á stórvirkið.

Titillinn tengist efni bókarinnar, vekur athygli, og gefur mér möguleika á því að hafa fallegan rass á kápunni.

Bókin hefur formlega hlotið vinnuheitið Örlagaþvengurinn, eða The Thong of Destiny. Nú komið þið til með að bíða í ofnæmi þar til hún er tilbúin, og ég á eftir að selja fleiri tugi eintaka. Biðin langa er hafin.

Saturday 9. August 2008 | 6 Tjáningar

Léttir

Áður en ég fór í sumarfrí þetta árið sendi ég fjölskylduna á undan mér í sveitasæluna í sænska skóginum í 2 vikur í opinn og ástríkan faðm tengdamóður minnar.

Á meðan einbeitti ég mér mér að því að klára mikilvæg verkefni í vinnunni. Vann eins og gerpi frameftir kvöldi, nokkuð sem ég geri annars helst ekki lengur, sökum mikils áhuga á fjölskyldunni minni.

Ég ákvað að láta til mín taka í ræktinni. Ég fór af stað snemma á hverjum morgni, hljóp fyrst í klukkutíma og lyfti svo meððí. Borðaði óhugnalega hollan mat, margoft á dag, gerði allt eftir bókinni. Kjúklingabringur og hýðishrísgrjón, fiskur. Enginn sykur. Ekkert hveiti. Ekkert nammi, ekkert drasl. Ekki einu sinni matarkex.

Missti nokkur kíló og var mjög hress með það. Blússandi kjörþyngd og hraust sál í harðsperruðum líkama.

Síðan fór ég til Svíþjóðar. Þeir sem þekkja okkar hagi þar vita að þar gengur dagurinn út á mat. Hvað á að elda og hvernig eru yfirleitt stærstu spurningar dagsins. Ég hef það fyrir reglu að hugsa ekkert um transfitu og þvermál mitt í sumarfríinu.

Það eru ekki stórar ýkjur að segja að upp á nánast hvern einasta dag hafi maður sogið rjóma í gegnum beikon, svona á meðan maður beið eftir ísnum. Dásemdarréttum var troðið í grímuna af mikilli áfergju og ánægju. Ég eldaði pizzur og grillaði eins og það væri að fara úr tísku. Saklausum litlum dýrum var miskunnarlaust fórnað á altari grillkolanna í blóma lífs síns.

Ég gerði því ekki ráð fyrir öðru en að þurfa að horfast í augu við brostna kjörþyngd þegar heim var komið, og var því tilbúinn í slaginn þegar ég mætti aftur í Laugar. Á miðvikudaginn steig ég á vogina og sá mér til mikillar furðu að ég hafði lést um næstum hálft kíló.

Þrennt kemur til greina:

a) Vogin í Laugum er biluð
b) Atkins kúrinn virkar
c) Ég hef orðið fyrir verulegri vöðvarýrnun

Ég hallast á það síðastnefnda.

Í kvöld: Clapton með pabba. Góðar stundir ykkur til handa.