Íslendingur hringir í skakkt númer…
Við Íslendingar erum afreksþjóð, og okkur er ýmislegt til lista lagt. Við erum til dæmis góð í raðgreiðslum og yfirvinnu, og fáir gera eins góð svið. En við kunnum ekki að hringja í skakkt númer.
Ég hef í gegnum tíðina haft afskaplega góð símanúmer á vinnustöðum mínum. Filmus er með 5 800 300. (Tollstjóri er með 5 600 300, og ég hef talað við mikið af pirruðu fólki sem átti þangað erindi). Nýja símanúmerið mitt er fínt líka, en líkist því miður örlítið númeri vinsællar leigubílastöðvar. Þið skiljið væntanlega hvert þetta er að fara.
Allt þetta þýðir að ég er mjög vanur því að fá símtöl sem eru getin fyrir mistök, og nú stundum á fylleríi eða í blístrandi þynnku eftir vanhugsaðar bólfarir.
Ég get lifað með því. En hér ætla ég nú í eitt skipti fyrir öll að kenna lesendum mínum kærum að hringja í skakkt númer, svo að þeir geti enn fremur aukið forskot sitt í lífinu á þá sem aldrei hingað koma.
Góð vísbending um að þú hafir hringt í skakkt númer er þegar einhver annar en þú áttir von á svarar.
Þetta er gríðarlega mikilvæg grundvallarstaðreynd. Ef þú ætlaðir til dæmis að hringja í leigubíl, en einhver svarar: ‘Medialux, Pétur’, þá eru einhverjar líkur á að puttalingarnir hafi villst um hnappaborðið. Þeir allra bestu hætta hér. Þeir gera sér strax grein fyrir því að eitthvað hefur farið úrskeiðis við innhringingu, biðjast afsökunar og leggja á.
Þeir eru því miður fáir.
94,2 prósent af Íslendingum fyllast tortryggni við það að þeim er ekki rétt svarað. Þá grunar strax að það sé verið að leika á þá, eða að allt sé ekki með felldu á leigubílastöðinni. Oft bregðast þeir hvumpnir við, því þeir kunna illa við svona leiki, og eru að flýta sér. Hér kemur oftast ‘Ha, hvað sagðirðu?’ eða ‘Hva er þetta ekki BSR?’
Hér segi ég, hokinn af reynslu, ‘Nei, þetta er 561 0600, þú hefur hringt í skakkt númer’. Þessi setning inniheldur ískalda staðreynd, sem og númerið sem hringt var í, svo að tekinn sé af allur vafi um að ég sé leigubílastöð.
9,6% í viðbót hætta hér. Sjá villur vega sinna, og ljúka símtalinu, ýmist með því að skella á eða muldra afsökunarbeiðni. Þetta er klára fólkið.
Eftir standa heil 84,6% Íslendinga, nú sár yfir því að það sé verið að fífla þau í eyrað. Nú tekur við þrætustigið. Setningar eins og ‘Hvar er þetta þá?’ (eins og það skipti máli ef þetta er ekki leigubílastöð) og ‘Þetta er númerið sem ég fékk hjá 118′ og ýmislegt fleira í þeim dúr sem kemur mér ekki dingulber við.
Enn er það alveg á hreinu að þau mistök sem orðið hafa geta ekki fyrir nokkra muni verið hringjandans, sá sem svaraði skal heldur betur gjalda fyrir að vera hraðahindrun í ferlinu.
Hér er mjög freistandi að skella á, en því miður er ég afskaplega vel upp alinn, og með ótal mörg ár að baki í kurteisisbransanum. Þannig reyni ég yfirleitt að loka þrætustiginu með því að virka yfirvegaður og rólegur, útskýra aftur að það séu einhverjar líkur á að sílspikaðir hrammar hafi hrasað af leið, og fullvissa hringjandann um að ég sé ekki leigubílastöð að forðast hann.
Hér detta út 53,7% í viðbót, yfirleitt sár út í mig fyrir að hafa eyðilagt símtalið þeirra.
Eftir sitja heil 30,9% Íslendinga. Þessi hópur, sem iðulega samanstendur af ókurteisasta og frekasta pakki sem síma mannar á Íslandi vill frekari útskýringar á ósvífni minni, og síðast en ekki síst, hjálp við að finna númerið sem það ætlaði að hringja í.
Jápp, það nægir ekki að trufla mig við störf mín og halda mér í símanum þótt löngu sé orðið ljóst að þú eigir ekki við mig neitt erindi, nú biðurðu mig með þjósti að finna þá út úr því hvaða númer þú áttir að nota til þess að láta flytja fullan/þunnan/feitan rassinn á þér á milli staða.
Hér skilur að menn og drengi. Ég næ í 82,14% tilvika að viðhalda mjúkri kurteisinni í gegnum þetta stig líka. Stýri fólki góðlátlega í átt að réttu númeri eða símaskránni, sem bjargað hefur mörgum númeravillingnum.
En ég er bara mannlegur. Einhverjir tuldrandi frekjuvargar lenda því miður í að ég segi þeim að læra bara á fjandans símann sinn og hætta að trufla mig, þeir geti sjálfir fundið út úr því hvert þeir ætluðu að hringja.
Áður en árinu líkur, stefni ég á að ná þessarri tölu yfir 90%.
Ég vinn stefnubundið að því að bæta mig sem manneskju og geisla kærleika frekar en hroka. Þess vegna langar mig líka að leggja þessar leiðbeiningar fyrir ykkur, því að uppljómun og viska ykkar sem síma notið minnka líkurnar á því að þreytt sál freistist til þess að segja ókurteisum númerapoturum hvert þeir geti troðið símtækinu sínu á þverveginn.

Molar frá landi gollunnar
Ég er búinn að vera í fríi upp á síðkastið, hef búið á eyju í skerjagarði Stokkhólms, smíðað þar pall, knúsast um með fjölskyldunni í Stokkhólmi innan um skærlitar gollur og seglskútusiglingarbrúnku, veitt með 4ra ára dóttur minni, bullað með bráðum eins árs syni mínum og drukkið vín og borðað góðan mat með jafnaldraðri eiginkonunni. Keyrt um á Volvo. Búið í skóginum hjá tengdamömmu. Hlustað á Swenglish. Grillað Prinskorv. Hitt vini. Hlegið. Notið sólarinnar. Tanað á mér spöngina. Notið rigningarinnar. Tekið því rólega.
Svíahatur er þjóðarsport á Íslandi, en hver sá sem ekki kynni vel að meta það sem á okkar daga hefur drifið á ekki gott skilið.


Ég græt af ó-gleði…
Hver er besta leiðin til þess að græta fullorðinn mann? Jú, láta harða diskinn á fartölvunni hans deyja án fyrirvara. Snift. BöhöHÖHÖHÖHÖHHHHÖÖÖÖÖÖÖ.
Ég og Dr. Phil…
Harðkjarnaátak mitt til fullkominnar kjörþyngdar (átakið gengur undir nafninu DILF 2008) er að taka sinn toll á sálarlífið.
Að borða hollustumáltíð á þriggja tíma fresti er ekkert mál. En klukkutími á brettinu á hverjum morgni þýðir að ég er horfi af Dr. Phil langt umfram ráðlagðan dagsskammt. Heilinn á mér er ekki gerður fyrir svona stóra inntöku af maðkétnu tilfinningaklámi og fávísum og stórskemmdum viðmælendum.
Góðu fréttirnar eru að ef eitthvað hrjáir sálarlíf ykkar þá getiði spurt mig. Ég kann sennilega ráð. Til dæmis ef þið keyrið á elskhuga ykkar eftir rifrildi, og drepið hann, þá er ekki sniðugt að flýja af vettvangi. Það getur valdið tveimur fjölskyldum mikilli sálarangist. Og svo framvegis.
Djöfuls rusl.
