Meira 80′s nammi
Ég lofaði meiru…
Þursarnir rokka!
Ég stóð ásamt mixermanni Íslands og ljósmyndara Fréttablaðsins inni í Stúdíó Sýrlandi, vel bólstruðu og einangruðu. Við vorum að dást að efni af tónleikum Þursaflokksins, sem er í vinnslu. Ekkert til sparað í hljóðstyrk.
Djöfull hefur hann það kallinn, hugsaði ég þegar ég fann hvernig ég kiknaði í hnjánum við að horfa á Egil Ólafsson brillera á sviðinu, og efast ég þó lítið um kynhneigð mína.
Þá kom fólk aðvífandi og sagði okkur frá jarðskjálftanum. Enn einn jarðskjálftinn sem ég missi af.
Bankanum þínum er sama um þig
Seinna, þegar það versta er liðið hjá, mundu þá þetta vor ársins 2008, þegar bankarnir sýndu viðskiptavinum sínum sitt rétta andlit.
Góðir kúnnar til margra ára fá engar fyrirgreiðslur, bankarnir bakka út úr gerðum samningum, og svína á öllu sem þeir geta, þeir eiga ekki peninga til venjulegrar bankastarfsemi þar sem þeir hafa verið notaðir sem áhættusjóðir af fégráðugum eigendum sínum.
Samt vinna bankarnir í vernduðu umhverfi, í skjóli lögbundins vaxtaokurs og verðtryggingar.
Bankanum þínum er sama um þig, og þótt annað hafi verið látið í ljósi vaka, þá ert þú til til þess að hann geti skilað ofsagróða, hann er ekki til fyrir viðskiptavini sína, heldur hlutafjáreigendur.
Ósýnilegur áfangasigur
Flutningi er lokið. Allar myndir á þessu vefsetri eru nú í réttri stærð og hýstar á réttum stað. Hlekkir hafa verið uppfærðir. Smádót lagað og alúreltum færslum eytt. Hér á nú allt að vera hreint og bónað fyrir ykkur. Enda eigið þið það skilið. Nú fer ég í að klára lookið í rólegheitum.
Þetta kostaði umtalsverða handavinnu, meðal annars þurfti ég að fara í gegnum allar færslur handvirkt, sem varð til þess að ég las meirihlutann af þessum næstum 700 færslum sem ég hef malbikað síðan 2003.
Það var svolítið skemtilegt, enda getum við sem höldum úti bloggi oft endurlifað tímabil í lífi okkar, þetta eru jú oft einskonar dagbækur skoðana okkar. Færslurnar eru mjög mis-merkilegar, margar mjög persónulegar og djúpar og aðrar grunnar eins og Vanilla Ice texti.
Annars eyddi ég helginni í góðum félagsskap vina og fjölskyldu á Grundarfirði, the fjord of love. Þar stunduðum við ofát og almennt fjölskyldudekur. Þar var tekin þessi fína mynd af mér og Adrían að vera cool.

Auglýsingahlé
Ég á heilan aragrúa (sennilega þúsundir) af gömlum auglýsingum sem ég hef verið að rembast við að varðveita og koma á stafrænt form, því að mínu mati eru gamlar auglýsingar mikill menningarfjársjóður og hafa oft mikið skemmtanagildi.
Ég ætla að dunda mér við það næstu vikur að setja eitthvað af þessu á ÞúVarpið. Hér eru nokkur dæmi. Góða helgi.
Afskiptaleysi nágranna
Klukkan er nýlega orðin eitt að nóttu til. Ég var að ljúka störfum heima hjá mér, og er að fara að smella mér í föðurlandið og undir sæng, með góða bók að vopni.
Í kjallaranum heima hjá mér ómar sami flösuhristingsóðurinn í 7 sinn, eithvað púðluhársbandið með tilheyrandi tveggja handa sólóum og lipglossi.
Það er hæð á milli okkar í frekar traustlega byggðu húsi, svo að nágranni minn hlýtur að vera að blasta svolítið fínt, fyrst ég get greint strengjaþykkt og á hvaða gítar þetta er spilað.
Tónlistin truflar mig ekki hætishót. Ég óska öllum nábúum mínum því að þeir geti lifað sínu lífi án þess að þurfa að hafa áhyggjur af því að pirra mig. Til þess þarf meira. Fólk á að lifa í húsum, ekki bíða dauða síns í þeim.
En það sækir að mér ónotalegur grunur. Kannski fékk nágranninn flogaveikikast eða stífkrampa. Eða festist á bak við ísskápinn sinn þar sem hann var að leita að villuráfandi sokki.
Ósjálfbjarga notaði hann kannski síðustu orkuna til að setja græjurnar sínar á síspilun á versta laginu í spilaranum, hækkaði allt í botn og lokaði augunum, hálf heyrnarlaus, en ánægður með að nú myndi fjandakornið einhver koma honum til bjargar. Kannski er honum haldið í gíslingu og verið að kvelja hann með þessu lagi?
Hver veit. Afskiftalausi nágranninn í risíbúðinn fer að sofa í sátt og samlyndi við umheiminn. Ef nágranninn uppgötvast síðan á bak við ísskáp eftir 2 vikur út af ólykt, kem ég örugglega í fréttirnar og segi að mig hafi ekki grunað neitt. Svona er Ísland í dag. Eða allavega ég.
Nei, hjúkk. Þar sem ég lýk við að rita þessa færslu, heyri ég að það er komið annað lag í spilarann. Jú, það er auðvitað Ave María. Hin fullkomna andstaða pungarokksins sem var á áðan. Hugsa að allt sé í lagi niðri. Góða nótt.

It’s alive!
Jæja, vefurinn er fluttur. Eða svona hér um bil. Mér er búið að takast eftir ótal blótsyrði og þónokkuð margar stundir fyrir framan lélegt sjónvarpsefni að færa skrif mín hingað yfir, en enn er útlitið ekki tilbúið, og margar myndir og hlekkir eru í fullkomnu fokki og stakasta ólagi. Ég laga það í rólegheitunum.
Mest um vert, nú get ég farið að hrella ykkur á ný. Og talandi um það, þá er ég búinn að gera faglega úttekt á ástandi bloggmála á Íslandi í dag. Mér sýnist litlu hafa munað að Moggabloggsaðförin að þessum miðli hafi gengið af honum dauðum. Moggabloggið er pínulítið eins og langur símatími á Útvarpi Sögu, með mjög fáum undantekningum.
Eyjan er aftur á móti góð, þótt ég lesi ekki alla þar, þá eru góðir bloggarar þar sem ég heimsæki reglulega.
Mitt eigið blogg var farið að þjást af Moggabloggsheilkennunum, þegar maður vandar sig ekki, þá hrynja allir standardar, og áður en maður veit af, er þetta ekki orðið neitt merkilegt, bara einskonar statíf fyrir hlekki á aðra, sem maður sinnir af skyldurækni frekar en ánægju.
Ég hef því tekið ákvörðun um að tjá mig frekar sjaldnar, en að betur hugsuðu máli. Það er svona bloggmanifestóið mitt.
Í dag gerðist annars helst .:þetta:. merkilegt, og ég vona að þessu gangi alveg hræðilega vel. Ég á margt undir því.
Biðstofan
Nýja vefsetrið lætur á sér standa. Ég er farinn að sakna þess að blogga. Er að safna í feita skrifræpu. Er oft hugsað til ykkar.
Fjúkkkk
Ég rýf hér með tímabundna bloggþögn mína til þess að fagna því og þakka fyrir að allri óvissu hefur nú verið eytt. Það er ekki gaman að vera með allt hangandi í óvissu. Við viljum stöðugleika. Takk.
