Spurning…
Þú tekur tónlistarfólkið Britney Spears, Michael Jackson, Axl Rose, Lizu Minelli og Little Richard, sviptir þau sjálfræði og lokar þau inni í sumarbústað í Skorradalnum í 3 mánuði.
Hér er spurningin mín:
Ætli þau mundu stofna hljómsveit?
Músíkus
Hér er svoltíð sniðugt á uppáhalds heimasíðunni minni þessa dagana…
Róum lögguna
Hérna, já, það er snjór…en er ekki svolítið bjagað að í hvert skipti sem það snjóar smá skuli nú koma skilaboð frá Lögreglunni í Reykjavík um að þegnar landsins skuli halda sig heima undir sæng og ekki nota of mikið súrefni?
Halló, það er þjóðfélag þarna sem þarf að virka…þetta er Ísland, það snjóar.
Takið bara harðar á sumardekkjafólkinu sem er að reyna að þrjóskast í ófærðinni og keppnis-festir sig á hverju horni…
Já, og gleðilegan bóndadag.
Klókindi
Sniðugt hjá Einari Bárðasyni að koma af stað smá uppnámi í borgarstjórn til þess að minna fari fyrir aðalfréttinni. Luxor eru hættir.

Skítamórall
Gaman að vera stoltur sjálfstæðismaður í nýrri borgarstjórn. Hahaha. Ömurlegt.
Sérstaklega ömurlegt fyrir sjálfstæðisflokkinn þar sem Degi Eggertssyni var í dag boðið að styrkja sig í sessi eins og aldrei aldrei áður. Í boði valdagræðgi.
Ég kaus sjálfstæðisflokkinn. Til að fá hreyfingu á völdin í borginni. Vona að einhver sé með hiksta, því ég dauðsé eftir því atkvæði. Það kom reyndar hreyfing, því verður ekki neitað.
Siðblinda er opinberlega orðið þjóðarvandamál.
Hryðjuverk
Síðasta tilraun mín til þess að borða “hollan” mat í auknum mæli er búin að valda miklu fjaðrafoki.
Í fyrrakvöld borðuðum við hjónin hnetusteik frá Móður Náttúru.
Það var lítið bragð af henni, svo að við drekktum henni bara í sólskinssósu frá sama fyrirtæki, sem er sérdeilis ljúffeng. Góða tilfinningin eftir borðhaldið var nú eiginlega meira gleði yfir því hvað við hefðum borðað hollt og nytsamlegt, frekar en bragðlaukagleði.
Síðan þá, og enn í dag geisar fárviðri í undirheimum. Þvílíkur og annar eins vindgangur hefur ekki sést innanhúss áður. Blóm visna, fuglar hætta að syngja, og allt það.
Ég er nú ekki mikið fyrir óþarfa varúðarmerkingar á bandarískan máta, en á þessum umbúðum mætti þó vara við því að rétturinn hafi verið sérhannaður af illkvittnum grænmetisætum til að breyta saklausu fólki út í bæ í illa þefjandi vindgöng.
Mig langar í steikarsamloku.
Lag dagsins er prumpulagið.
Espresso!
Ég hef aldrei getað tekið Kaffitár alvarlega sem fyrirtæki.
Fólk sem selur rándýrt (og reyndar töluvert gott) kaffi en ber ekki meiri virðingu fyrir því en svo að tala um expressókaffi ljóst og leynt og prenta það blótsyrði á alla matseðla og umbúðir.
Hvað ætli þau hafi verið að hugsa?
“Við köllum þetta bara expressó, það gera það allir! Það er líka svona smá sérstaða, allir hinir eru með espresso, þá erum við öðruvísi, tíhí”
eða
“Ha? Ertu viss? Ha? En… En Erla sagði… sjitfokk, það er búið að prenta allt… Það er of seint núna..”
Höfuðstöðvar fyrirtækisins eru í Njarðvík.

Samsæriskenning…
6527 atkvæði?
Það eru nákvæmlega jafnmargir og hlusta á Útvarp Sögu.
Tilviljun?
Íslensk stjórnmál…
Íslensk stjórnmál báðu enn eitt afhroðið í síðustu hrókeringum borgarsstjórnarpólitíkusa. Það sannast á þingi sem í borg að það fólk sem vill af svona miklu kappi komast til valda, er síðasta fólkið sem á að fá að gera það.
Litlir kallar með lítið fylgi verða kóngar hvað eftir annað. Fólk týnir kosningasannfæringu sinni um leið og það hentar.
Því meira sem ég horfi á þessa leiki, því ánægðari er ég að hafa ákveðið að taka ekki virkan þátt í stjórnmálum. Það er nefnilega þannig að um leið og fólki er réttur veldissprotinn, virðist það vilja nota hann til þess að troða heilindum og eigin sannfæringum þangað sem sólin ekki skín.
Nýjar kosningar strax, takk.
Víndrykkja
Þegar símanúmer voru enn 5 tölustafir var heimur víndrykkju opnaður fyrir mér með kúbeini.
Áður hafði ég einungis drukkið sterka brennda drykki, yfirleitt af óáreiðanlegum uppruna. Þeir höfðu flestir valdið mér einhverri ölvun, og nokkrir leitt mig til uppsals, en enginn þeirra hafði tælt bragðlaukana og refsað þeim á lostafullu altari höfuðsyndanna sjö. Palettan var því móttækileg fyrir nýjum upplifunum. Og vínið sem ég missti vínsveindóminn til?
Volgt vatnsglas, barmafullt af Blue Nun hvítvíni.
Blue Nun vínið var kannski sorglegasta nauðgun á þriðja flokks vínberjahreti sem um getur. Það seldist þó í skutbílförmum í Ríkinu á sínum tíma, vegna þess að það var: ódýrasta vínið sem völ var á.
Til þess að njóta bragðgæðanna sem best þótti upplagt að blanda það í landa, og þar með varð það eina þekkta efnasamsetningin sem batnaði við það.
Ég minnist þess að hafa drukkið glasið hægt og með herkjum. Eins og áfengisneysla þótti spennandi á þessum aldri, þá var bragðið í þessu tilfelli verulegur þröskuldur, og er það verulega mikið sagt. Í minningunni var það svona sæt-rotið-beiskt eitthvað.
Við eigum öll svona móment, svo heldur lífið bara áfram.
En ekki alveg.
Í dag sá ég nefnilega flösku af Blue Nun í verslun. Matvöruverslun. Við nánari skoðun kom í ljós að um var að ræða alkahóllausa útgáfu af víninu góða.
Semsagt. Förum yfir þetta saman. Þið tókuð ódrekkandi vín, en slepptuð áfengisáhrifum af því, svo að við getum elskað það bara fyrir bragðið?
Brilljant. Láta FL Group vita. Kaupa kaupa.

Úlpur
Fór í Smáralindina í dag, nokkuð sem gerist aðeins á tveggja hlaupaára fresti, enda sjarmalaust búðahylki sem ég hef lítið að sækja í.
Sat og sinnti uppáhaldsáhugamáli mínu, sem er að fylgjast með fólki. Hjó eftir því að ALLIR voru í brakandi nýjum úlpum. Jólaúlpurnar komnar í gagnið.
Það kímdi í mér við þessa uppgötvun. Þar til að ég mundi að sjálfur var ég í sprillansnýrri úlpu. Sem var óþægilega lík sprillansnýrri úlpu eiginkonu minnar þótt hún væri ekki eins.
Þá hætti mér strax að finnast þetta fyndið.
Bisnesshugmyndir
Ég er að leita að vondum, vondum, verulega vondum bisnesshugmyndum. Mega ekki vera fyrirtæki sem eru þegar í rekstri. Einhverjar hugmyndir?