Rífandi jólastemning…

Í stúdíóinu við hliðina á mér er verið að ganga frá þessarri líka fínustu jólaplötu. Ekki seinna vænna. Um eyrun leika þessi líka ljúfu herlegheit, og ég geng um allt sönglandi “klukknahljóm”.

Kannski aðeins of snemmt að fara í dúndrandi jólastemmara, en það er annaðhvort það eða að pirra sig á þessu, og það geri ég ekki.

Gleðileg Jól.

Christmasbaubles

Friday 28. September 2007 | 1 Tjáning 

The Footbolt – taka 2

Á mínum stutta og auma starfsferli sem vínsmökkunarmaður tók ég að mér að deila með mér áliti á víninu The Footbolt sem hluta af vínkeðju Víns og Matar.

Til að prófa vínið, tók ég fjölskylduna með mér erlendis við mikinn lúðraþyt, en því miður var endirinn á ævintýrinu undir væntingum, því vínið var skemmt og bragðaðist eins og það hefði verið síað í gegnum leikfimisokkana mína. .:Hér:. má lesa allt um það.

Ekki er víst hvernig eða hvenær vínið skemmdist, og það gæti eins hafa gerst í mínum meðförum, en þó sagði Arnar mér að ósíuð vín væru oft í örlítið meiri hættu að skemmast en síuð, og því væri þetta ekki óþekkt.

Ekki leið á löngu þar til ég fékk senda aðra flösku til prófunar.

Tíminn leið. Ég er ekki duglegur að drekka rauðvín þegar konan mín er ólétt eða með barn á brjósti, því að mér finnst ein rauðvínsflaska aðeins of stór skammtur með mat, og drekk þar að auki allra helst í góðum félagsskap. Engu að síður var flaskan farin að stara á mig, og mér rann blóðið til skyldunnar að klára það sem ég hafði tekið að mér. Lúxusvandamál, eiginlega.

Og svo kom að því. Í þetta skiptið laumaði ég bara tveimur lambafiletbitum á grillið og opnaði flöskuna með góðum fyrirvara.

Allt frekar lágstemmt og næs. Ekki blásið í neina lúðra. Auðvitað vonaði ég að mér mundi nú líka vínið, og að allt yrði í lagi.

Og ég kem mér beint að efninu.

The Footbolt er mjög bragðsterkt vín, en bragðið er sérlega gott. Ég kann ekki að úttala mig um hinar og þessar palettur og allt þetta fínerí, en það fyrsta sem kom mér á óvart var hversu kraftmikið vínið var. Það var ekkert að fela sig. Sterkt berja og ávaxtabragð. Sem hélt áfram í munninum. Þetta var ekki súrt gumsið sem ég drakk með ólíkindasvip í Svíþjóð.

Það bragðaðist fínt með kjötinu, en fyrir minn smekk þá vann sterkt bragðið ekki endilega með ljúfu og hógværu lambakjötinu, sem ég hafði matreitt á frekar taminn og venjulegan hátt þetta kvöldið. Mig langaði eiginlega umsvifalaust að prófa vínið með aðeins frakkari matréttum, sterkara og kryddaðra kjöti. Vínið er nefnilega með hreðjar, og er til í smá stuð.

Vínið sat aldeils sérlega til fyrirmyndar með nokkrum litlum bútum af alvöru Parmiggiano og síðar með allt of stórum skammti af dökku súkkulaði. Áður en ég vissi var flaskan búin. En það er allt í lagi. Ég er búinn að kaupa aðra.

Það skemmtilegasta við þetta allt er að svona vín hefði undir venjulegum kringumstæðum ekki ratað á mín borð, því að ég er fastheldinn og ófrumlegur í vínkaupum, og hef hingað til haldið mig við örfáar sortir sem mér hefur líkað vel við. Og ég fagna því. Yfir til þín, Hugi, ég er ekki lengur tappinn í vínkeðjunni.

Sunday 23. September 2007 | 2 Tjáningar 

Heppni

Það var mjög heppilegt að 60 kíló af hnakkaeitri skyldu finnast á Fáskrúðsfirði, því þá er allavega hægt að tala um Fáskrúðsfjarðarmálið, og auðveldara að standast freistinguna að tala um “Stóra Fíkniefnamálið”, eins og gert hefur verið síðustu 22 skiptin. Þannig hefur Fáskrúðskfjörður nú fengið alvöru glæp, eins og Neskaupsstaður.

Friday 21. September 2007 | 8 Tjáningar 

Til heilbrigðiskerfis Íslands:

Hér er sparnaðartillaga:

Það þarf ekki að auka og bæta við meðferðarúrræði fyrir fólk sem er illa veðurteppt andlega.

Nóg væri að lengja bara símatímann á Útvarpi Sögu. Gott væri í leiðinni að senda eina feita skál af Prozaki til þáttastjórnenda, sem bryðja það örugglega eins og Tópas til að lifa af óskýrt röflið í mis-skýrmæltum innhringjendum, sem tjá sig um öll möguleg samsæri og óréttlæti heimsins.

Heyrði semsagt brot af þætti í neyðarhylkinu í morgun og er enn í sjokki. Sigurður G. Tómasson er holdgervingur takmarkalausrar þolinmæði og kærleika. Ég var farinn að öskra í bílnum, og er þó dagfarsprúður og umburðarlyndur strákur.

Wednesday 19. September 2007 | Tjáðu þig! 

Neyðarhylkið

Þessa dagana skakklappast ég um í án nokkurar tignar og fimi á 97 módelinu af aukahlutalausri vanilluútgáfu af Toyotu Corollu.

Colin litli þjáist af rándýrri og mjög exclusive bilun í skynjara (1af4) fyrir tölvuna sem stýrir loftpúðafjöðruninni. Skynjarinn er á leiðinni til landsins, situr örugglega á SagaClass og nartar humar.

Ég elska bíla. Ég elska upplifunina sem fylgir því að sitja í vel gerðum kraftmiklum bíl sem vinnur með mér. Maður og vél verða eitt og allt það. Ég er háður góðum bílum. Ekki endilega dýrum bílum eða einhverjum snobbrörum. Góðum bílum. Sem voru hannaðir viljandi.

Corollan, sem heima hjá mér gengur undir nafninu “neyðarhylkið” er sálarlausasti farkostur sem ég veit. Ég rek mig í illa hannaðar hurðirnar þegar ég sest ofan í bílinn, þar sem mér líður eins og ég sitji á malbikinu. Hann er máttlaus. Hann er ljótur. Ekkert í honum er hannað eða smíðað af ástríðu. Allar ákvarðanir um efnisval eru teknar í Excel. Hann bilar aldrei og er ógeðslega praktískur.

Ég er gáttaður á því að framleiðendurnir skuli hafa farið til amerískra gluggatjaldahönnuða til að fá munstrið í sætin, sérstaklega þar sem það kostar alveg jafn mikið að gera ljót áklæði og þolanleg. Grátt plastið nagar í sálina á mér.

Fólkið sem segir að nóg sé að bílar flytji það frá A til B fær sem refsingu svona hylki. Það sama fólk minni ég á að nota mætti þessa samlíkingu á líf þeirra, að samkvæmt þeirra kenningum sé lífið bara að skakklappast eitthvað um í eymd sinni á meðan maður bíður dauðans. Nei. Það er ferðalagið, ekki áfangastaðurinn sem gildir hér.

Þá 4 daga sem ég hef keyrt neyðarhylkið hef ég tekið eftir frekar stórtækum breytingum á eigin hátterni. Ég heilsa engum í umferðinni. Ég hef minni þolinmæði fyrir lélegum ökumönnum. Ég fer ekki neitt nema það sé algerlega nauðsynlegt. Ég hirði mig ekki eins vel. Geng í skyrtum sem bera ekki ermahnappa. Raka mig sjaldnar. Og ég laumast til að horfa á King of Queens á meðan ég ét Skafís.

Þið sjáið hvert þetta stefnir. Mig er farið að hlakka til þess að greiða reikninginn í B&L, og taka við lyklunum af Colin. Og þegar manni er farið að hlakka til að greiða þá reikninga, þá eru krosstré fallin á fljúgandi svín í frosnu helvíti.

Mynd daxins er af vel hönnuðum bíl.

Aston_martin_convert430

Wednesday 19. September 2007 | 16 Tjáningar 

Spakmæli daxins

Dr. Hunter S. Thompson:

“The music business is a cruel and shallow money trench, a long plastic hallway where thieves and pimps run free, and good men die like dogs. There’s also a negative side.”

Monday 17. September 2007 | 3 Tjáningar 

Vellíðunarárásin

Slökunar og vellíðunartónlistin í Laugum var svo hátt stillt í morgun að ég sá að minnsta kosti tvo heiðvirða borgara reyna að ferðast út úr líkamanum á meðan þeir klæddu sig í sokkana. Á vanlíðunarsvip þeirra mátti dæma að það tókst ekki. Það er engum gott að láta þrykkja Enyu inn í sig á morgnana.

Monday 17. September 2007 | 1 Tjáning 

Dagur í himnaríki

“Garðar Thor Cortes. Garðar Thor Cortes.” Lykla-Pétur andvarpar og lítur á myndarlegt viðhengið með skýrslunni hans Garðars. Hann klórar sér í höfðinu.

“Hér stendur að þú sért hreinskiptinn og heiðarlegur. Og að dyggðir þínar kasti skugga á syndir þínar. Þú ert semsé í stuttu máli góð manneskja sem kemur fram við aðra nákvæmlega eins og við gerum kröfu um. Við gáfum þér ansi magnaða gjöf, sem þú hefur yfirleitt farið vel með. Allt í góðu þannig.”

Lykla-Pétur klórar sér aftur í hvirflinum og dæsir.

“En hérna…”

“Það er bara eitt vandamál. Og það er í stærri kantinum. Svona á sama hátt og nifteind er í minni kantinum. Hunting High and Low.”

Meira að segja hörpur himnanna hætta að spila lyftutónlist þegar Pétur nefnir lagið. Heyra má ský hliðrast. Þögnin er þrúgandi.

Garðar lítur niður og andvarpar. Hann hafði svosum átt von á því að þetta kæmi upp.

“Þú hélst kannski að við værum búnir að gleyma því eftir öll þessi ár? Eða að við hefðum ekki fengið disk hingað frá Einari Bárðarsyni?”

Garðar lítur snöggt upp “Einari? Er hann hérna?”

Lykla-Pétur tístir í skegg sér með kíminn glampa í öðru auganu og hitt í pung. “Nei, híhí, Einar er ekki hérna”.

Garðar er aftur niðurlútur. Hann skilur fyrr en skellur í hurðum.

“Er eitthvað sem ég get gert?”

Lykla Pétur yppir öxlum sem ráðþrota sé.

“Neibb. Það er hreinsunareldurinn fyrir þig kallinn minn. Við viljum fá þig hingað, en það gengur ekki að við sendum út viðvaranir í aldafjöld um hvað má og má ekki, og sleppum þér svo beint inn af því að þú ert næs. Það virkar ekki þannig. Við værum fljótir að missa virðinguna svoleiðis.”

“En ég ætlaði aldrei…”

Góðlegt andlit Lykla Péturs verður í einni andrá hvasst. Margra ára dyravarsla hefur fínslípað svipbrigði hans, og þegar hann setur upp svip, telst svipur upp settur. “Ég þarf varla að minna þig á hvert sá vegur liggur er varðaður er góðum ásetningi?”

Uppgjöf Garðars er greinileg.

“Ókey. Hvað lengi heldurðu?”

“Veit ekki. Nokkurþúsund ár af óbærilegum þjáningum og heilögum hreinsunareldi ættu að nægja til að jafna út þær þjáningar sem þú hefur valdið. Sem betur fer fór þetta ekki í spilun í mörgum löndum. Sleppur með minna ef þú hegðar þér vel. Það vinnur á móti þér að maður getur ekki “afheyrt” eitthvað sem maður hefur heyrt, og því er erfitt að afmá synd þína. Þar sem þú ferð er mikið af tónlistarfólki sem meinaði vel.”

Hann horfir beint í augu Garðars.

“Þannig að nú er bara að kýla á þetta og klára þetta. Við skulum orða það þannig: þetta drepur þig ekki, og Það er nógur tími eftir af eilífðinni samt…” Hann hlær, en hláturinn er þvingaður, eins og þetta sé lína sem hann hefur notað 93.593.228 sinnum, sem er reyndar einmitt málið.

Garðar gengur brotinn maður á braut. Það þarf ekki að vísa honum veginn að hreinsunareldinum, ef vel er að gáð heyrist greinilega í permanettuðum sópransaxafóni Kenny G, og ekki kemur hann úr himnaríki.

“Fokk, Fokk Fokk” tautar Lykla-Pétur þar sem hann kjagar á þúsaldargömlum mjöðmum sínum aftur að hliðinu sem hann vinnur við að gæta. “Nú er ég líka kominn með helvítis lagið á heilann! Fokk. Sjitt. Hell. Höntín hææææææææ and ló…”

Thursday 13. September 2007 | 12 Tjáningar 

Stóri Dómur

Ríflega 3ja ára dóttir mín sagði við mig í síðustu viku að ég væri “grimmur, vondur og ógeðslegur”.

Um leið og ég fagna orðaforðanum og málnotkuninni, sem er nokkuð sem ég beiti mér fyrir með miklum barnabókalestri og með því að tala við börnin mín eins og þau væru viti bornar skepnur, þá get ég ekki annað en verið ósáttur með þetta skapgerðarmat.

Ég held að “ógeðslegur” hafi snert mig mest. Hitt vissi ég.

Tuesday 11. September 2007 | 6 Tjáningar 

Bömmer

Mig langar rosalega á sjálfstyrkingarnámskeið hjá Ölmu í Nylon. En ég þori ekki.

Thursday 6. September 2007 | 3 Tjáningar 

Loksins Loksins Loksins!

Loksins gerði Síminn góða sjónvarpsauglýsingu.

Tuesday 4. September 2007 | 4 Tjáningar 

Hönnunarverðlaun…

Ekkert er í heiminum eins illa hannað og fætur straubretta.

Þrátt fyrir að hvert einasta heimili í hinum siðmenntaða og skyrtuberandi heimi lumi á eintaki, þá þjáist fyrirbærið af djúpstæðri vanhönnun. Heimilisgagnið sem hönnunarguðirnir gleymdu.

Rétt upp komment sem hefur ekki klemmt sig á straubretti?

Tuesday 4. September 2007 | 5 Tjáningar 

Næsta Síða →