+1

…fær borgarstjórnin fyrir nýja lóðaúthlutunaráætlun. Þessu
klúðraði R-listinn til að fita nokkra verktaka. Vil-hjálmur er
að vinna fyrir laununum sínum.

Sunday 29. April 2007 | 3 Tjáningar

Agndofa…

Keppnin um Herra Heim á Skjá Einum í kvöld fyllti mig innblæstri, og staðfesti fyrir mér mjög mikilvæga hluti um karlmennsku, fegurð, gáfur og Kína.

Ef þið misstuð af þessarri öndvegiskeppni, þá þurfið þið
að hafa fyrir því að hafa upp á endursýningu. Þetta var bara of
fyndið til að vera satt.

Sunday 29. April 2007 | 1 Tjáning

Sumarið er komið

Og það er kominn tími til að huga að baðfötum. Og hver þarf stílista? Nóg að feta bara í fótspor mannsins sem margir telja einn af al-getnaðarfullustu testesterónúðara allra tíma.

Ég þarf að muna að leigja mér myndina Zardoz. Á alltaf eftir að sjá hana. Alltaf.

Thursday 26. April 2007 | 8 Tjáningar

Flokkarnir – sjötti hluti

Sjálfstæðisflokkurinn

Já hvar byrja ég nú. Gamli flokkurinn minn. Hvar er hann í dag?

Sjálfstæðisflokkurinn fékk mitt síðasta atkvæði í alþingiskosningum, og notaði það til að framlengja hjónaband með Framsókn. Eins og ég hef komið inn á hér áður, finnst mér ekkert hafa verið farið sérstaklega vel með það atkvæði.

Ég er ósáttur við gríðarlega margt sem gert hefur verið. Húsnæðismál. Áframhaldandi vaxtaokur. Misgáfulegir einkavæðingartilburðir. Stríðsþáttaka og skrýtnar forsendur í utanríkismálum. Margsköttun. Óstöðugleiki gjaldmiðilsins okkar og áframhaldandi verðbólga, sú hæsta í Evrópu á eftir Tyrklandi. Rekstrarumhverfi smárra og meðalstórra fyrirtækja er erfitt, en stórfyrirtæki fá að hegða sér eins og þeim sýnist og fela hagnað á dökkgráum svæðum í skattalögum og slíku. Útflutningur í erfiðleikum vegna gengis, og góð fyrirtæki flýja land.

Ég er á því að Ísland eigi ekki eftir að sjá marga eins merkilega stjórnmálamenn og Davíð Oddson, og hann fékk atkvæðið mitt síðast. Það þýðir þó alls ekki að hann hafi hugnast mér í einu og öllu. Af og frá. Fyrir mér skildi þar mikill maður illa við.

Ég hef oft bloggað um það hér þegar ég ákvað að virkja stjórnmálaáhuga minn og taka þátt í ungliðastarfi Sjálfstæðisflokksins. Ég varð frá að snúa með óbragð í munninum eftir að hafa upplifað ótrúlega sjálfumgleði og valdaklíkusilkislaufuhroka sem þá þótti sjálfsagt að hafa til að bera í SUS starfinu. Kynslóðin sem ég kynntist örstutt og lítillega þá er næsta kynslóð upp á pall fyrir flokkinn.

Það er mikið talað um þetta blessaða góðæri sem á að hafa skapast út af öllum framkvæmdum og frábærri hagstjórn ríkisstjórnarinnar sem ég vona að nú fari frá. Ég sé eitthvað af umræddum peningum í umferð, en ég er nú einhvernveginn á því að þeir hafi skilað sér misvel til kjósenda.

Það eina sem ég hef séð gerast er að fólk hefur endurveðsett síhækkandi fasteignirnar sínar til að “græða” lægri greiðslubyrði, og fyrir “mismuninn” er það búið að kaupa sér pallbíla á eBay. Það kalla ég ekki góðæri. Ég sé almenning ekki hafa meira á milli handanna, eða spara eða eiga meira, einungis hafa vel nýtt tækifæri til aukinna skulda.

Skoðum nú fólkið. Guðlaugur Þór. Nei. Sturla Böðvarsson. Nei. Ég er hrifinn af Þorgerði Katrínu, og finnst hún röggsöm. Og Árnarnir Jóhnsen og Mathiesen. Nei. Og af hverju er Árni Johnsen í framboði? Það er bara bull? Tekst mönnum ekkert að stoppa svona vitleysu? Var það reynt?

Stefnumál flokksins eru að miklu leyti mér að skapi. En það eru orð, og athafnir tala, sérstaklega þegar menn geta ekki skýlt sér á bak við að vera ekki við stjórnvölinn, heldur hefur þessi flokkur haft góðan tíma og gott umboð til þess að bæta Ísland. Mér finnst honum að mörgu leyti hafa mistekist það. Hann fær ekki mitt atkvæði í bráð, og ég held að það gerði flokknum gott að berjast smá í stjórnarandstöðu. En ég er ekki viss um að það gerist.

Xd_hopur

Tuesday 24. April 2007 | 4 Tjáningar

Flokkarnir – fimmti hluti

Samfylkingarmerki
Samfylkingin finnst mér nú í fyrsta sinn að verða flokkur, og mér sýnist ágætis samhugur í Samfylkingarfólki, sem ég þekki mikið af. Það er eitthvað af stjórnmálafólki í Samfylkingunni sem mér líkar hreint ekki illa við. Ég nefni kannski sérstaklega Ágúst Ólaf, en hann, Helgi Hjörvar og Össur hugnast mér einna best af S lista. Jóhanna Sigurðar hefur að mínu mati líka unnið frábært starf sem endurskoðandi og bólukreistari alþingis, dugleg að benda á það sem úrskeiðis fer, sem er mjög mikilvægt.

Það virðist hafa verið stunduð mikil stefnumyndunarvinna hjá flokknum, sem var orðið tímabært. Einhver málefni sýnast mér sett saman úr skoðanakönnunum og lykta af popúlisma, en önnur virðast þvottekta. Þetta virðist samt ósköp meinlaust ennþá. Eins og stefnumótunarnefndin hafi verið stór, og allur broddur slípaður af málefnum. En þarna leynast líka beittir þyrnar sem stinga í augun á mér. Evrópusambandið er eitt af þeim.

Ég vil ekki sjá aðild að Evrópusambandinu, ég vil bara að við lögum það sem aflaga hefur farið í hagstjórninni okkar, eins og verðtryggingu og stórauknar skuldir heimilanna og ítrekaða spákaupmennskuleiki með gjaldmiðilinn okkar.

Ég er einn af þeim sem trúa því ekki að Brussel lagi neitt fyrir okkur. Brussel tæki okkur frá því sem ég vil sjá okkur takast stjórnsýslulega, gegnsætt og einfalt stjórnfyrirkomulag með færri ráðuneytum og nefndum. Evrópusambandið hefur ítrekað brugðist vonum aðildarlanda sinna, og ég hef enga trú á samstarfinu fyrir Íslands hönd. Við eigum að vera skólabókardæmi um örland sem getur rekið sig vel sjálft. Við höfum allt til þess.

Atkvæði verða aftur á móti því miður unnin út á það að fólk heldur að evran reddi einhverju á Íslandi af því að krónan er búin að vera í svo miku bulli.

Eitt af stærstu markmiðum Samfylkingarinnar er að steypa stjórninni sem nú er við völd, og þá sérstaklega Sjálfstæðisflokknum. Ég gef svosum ekki mikið fyrir núverandi stjórn (mundi eiginlega ekki spræna á hana þótt hún stæði í ljósum logum), og er alveg til í að sjá breytingar. En mér er ekki sama hvaða breytingar.

Sérstaklega verður mér þá hugsað til þess hvernig ríkisstjórn verður samansett, og hversu langt Samfylkingin er tilbúin að ganga til þess að fara ekki til stjórnarsamstarfs með Sjálfstæðisflokknum. Fá þá allir að vera með? Frjálslyndir? Eru vinstri grænir augljósi kosturinn, þrátt fyrir að vera í raun stærsti pólitíski keppinautur samfylkingarinnar? Hvernig stjórn yrði það? Hvað yrði mikið af forsjárhyggju í henni?

Ég get ekki Ingibjörgu Sólrúnu, eins og ég kaus hana af alefli í den. Jafnvel sem flokksbundinn sjálfstæðismaður gat ég ekki annað en kosið hana í síðustu borgarstjórnarkosningum sem hún tók þátt í, enda leist mér ekki vel á mótframboðið, og læt ekki flokksaðild vinna á móti almennri skynsemi.

Þótt ímyndarsérfræðingar henni gefi henni nú valíum og vöðvaslakandi svo að hún brosi óbitur í gegnum kosningaslaginn, þá er hún búin að vera þjökuð af sama ófrægingarbiturleika og hefur lengi þjáð marga pólitíkusa, (ég kalla þetta Guðlaugs-Þórs heilkennið) : stórkostlegri og lítt skemmtilegri nauðsyn til þess að hrokahrauna yfir aðra frekar en að sinna eigin pólitík, nokkuð sem hefur alltaf farið stórkostlega í fínu taugarnar á mér.

Mér fannst líka margt sem Ingibjörg gerði sem borgarstjóri lélegt, þótt annað væri gott. Lítið framboð á byggingarlóðum, sukk með peninga í sprotafyrirtæki og áhættufjárfestingar og mikil skuldasöfnun eru meðal þess sem mér líkar illa. Auðvitað gerði hún margt gott líka.

Hvað varðar kynferði, þá er mér alveg sama hvort það er kona eða maður sem vermir forsætisráðherrastólinn, svo lengi sem umrædd manneskja gerir gott gagn. Landinu er hvort eð er ekki stýrt af kynfærum svo að ég viti.

Samfylkingarfólk er duglegt að benda á að það þurfi ekki að fókusera svona mikið á Ingibjörgu, þetta sé heill flokkur, en ekki bara hún og fylgdarlið. En það er þó alveg á hreinu að við hljótum að mega líta á leiðtoga flokkana sem vísbendingu um hvað þeir hafa best upp á að bjóða.

Ég er hægrikrati í anda, en ég á ekki samleið með þessum flokki. Kannski er það skrýtið. Kannski mundi ég skoða þetta þau væru aðeins minni popúlistar, og ekki með þetta Evrópusambandsblæti. En hér er ekkert fyrir mig þetta árið.

Nú fer þetta nú að verða búið, bara einn flokkur eftir:-)

Sunday 22. April 2007 | 3 Tjáningar

Ótrúlegar vinsældir…

Því er við að bæta að þessi stjórnmálaumræða mín hefur vakið eins mikla athygli og umræðu og upplestur úr handritum Kallakaffis. Einungis Guðni Ágústsson hefur deilt skoðunum sínum á þessum vangaveltum. Sem þýðir sennilega að ég á að skemmta meira hérna, hugsa minna. En, mér er alveg sama. Ég áidda blogg.

Saturday 21. April 2007 | 2 Tjáningar

Flokkarnir – fjórði hluti

Íslandshreyfingin

Ég las yfir stefnuyfirlýsingu flokksins, sem er eins og þið vitið splunkunýr. Fyrir utan það sem mér finnst ýkt ofuráhersla á umhverfismál, þá eru verulega mörg stefnumál þar mér hugnast vel.

Hér er dæmi:

Við viljum gerbreytta hagstjórn

• stóraukið aðhald í ríkisfjármálum
• vinna að sameiningu ráðuneyta, endurskoðun styrkjakerfis í landbúnaði, uppstokkun á velferðar- og heilbrigðiskerfi. Minna regluverk og miðstýringu
• ná stöðugleika í hagkerfinu með því að draga úr offjárfestingum og framkvæmdum s.s. virkjana- og stóriðjuframkvæmdum
• afnema verðtryggingu og stimpilgjald
• auka hlutdeild sveitarfélaga í skatttekjum hins opinbera
• lækka matarverð á Íslandi með því að lækka tolla og vörugjöld af innfluttum matvælum og styðja við aukna samkeppni í matvörugeiranum.

Já. Þessu er ég öllu sammála. Þetta er allt gott og vel. Auðvelt að segja, erfitt að koma á.

En. Horfum nú á fólkið sem á að koma þessu í gegn:

Ofvirki fréttamaðurinn er í miklu uppáhaldi hjá okkur öllum. Ísland á hann. Ég get öskrað ófullur um stræti og torg að ég elska Ómar Ragnarsson, en mér finnst hann eiga jafnmikið erindi á þing og Ástþór Magnússon á erindi á Bessastaði. Ómar er gersneyddur yfirvegun, enda eldhugi og ástríðufullur mjög.

Þau viðtöl sem ég hef séð við hann undirstrika þá tilfinningu mína að hann “hýperfókuseri” á hluti, og missi sig mjög oft í burtu frá stóru myndinni. Sem mér finnst ekki heillandi í fari stjórnmálamanns.

Margréti Sverris veit ég bara ekkert hvað mér finnst um. Mér fannst hún ekkert endilega koma út sem mikill sigurvegari þegar hún fór frá þjóðernissinnunum. En ég hef lítið að dæma á.

Og svo er það Jakob Frímann. Ég held að aðspurður væri Jakob sennilega einn af þeim stjórnmálamönnum sem hefur hvað líkastar skoðanir á mörgum málum og ég. Umhverfissinnaður hægrikrati? Auk þess þekki ég Jakob ekki af öðru en góðu. Hann, eins og ég, leitaði flokks, og fann Íslandshreyfinguna. Ég veit ekki hvort það er gott heimili fyrir hann. Aðeins tíminn mun leiða það í ljós. Ég væri til í að sjá veg hans meiri þarna.

En hann býður sig ekki fram í mínu kjördæmi. Mér býðst að kjósa Ómar.

B_top

Saturday 21. April 2007 | Tjáðu þig!

Flokkarnir – þriðji hluti

Frjálslyndi flokkurinn

Magnus_thor_0
Hér er alveg sama hvernig á því er tekið. Innflytjendaumræða er þörf. En rasismi er óþörf tímaskekkja. Árið er nefnilega 2007. Nelson Mandela laus úr fangelsinu, og kynni Íslendinga við nýbúa takmarkast ekki bara við 30 víetnamska flóttamenn.

Ég VIL “þetta fólk” sem hluta af íslensku fjölmenningarsamfélagi. Heimurinn er allur að blandast, og eftir 355 ár verður rasismi ekki til. Að reyna að stoppa það er bull, og ég tek ekki þátt í því. Hér séu þegnar allra þjóða velkomnir nema þjóðverjar.

Mér er alveg sama hvernig Frjálslyndir reyna að tala sig í kringum það af og til, umræður þeirra eru ekki til þess fallnar að vernda erlent vinnuafl fyrir ósanngirni, heldur til þess að vernda íslendinga fyrir erlendu vinnuafli, sem við gætum ekki án verið. Þeir ýta undir kynþáttahatur og mismunun, varðveita ósanngjarnar stereótýpur innflytjenda og játa það svo ekki nema óbeint.

Forpokaðir þjóðernissinnar fatta ekki að Ísland verður auðugra sem fjölmenningarsamfélag en úrkynja bændasamfélag sem lokar á eðlilegt flæði fólks til okkar. Við höldum best utan um þjóðerni okkar og sjálfstæði með því að vera góð þjóð, ekki með því að loka á fólk af öðrum uppruna.

Mér finnast forkólfar flokksins auk þess óttalegir belgir, og lausir við nokkurn þokka. Þeir virðast ætla að halda því til streitu að keyra á öfgahægriþema, og það kaupi ég ekki. Ég vona að aðrir flokkar beri gæfu til þess að fara ekki í samstarf við þá, nái þeir belgi á þing.

Saturday 21. April 2007 | 1 Tjáning

Flokkarnir – annar hluti

Framsóknarflokkurinn

Já, Framsókn. Hvað hefur Framsókn gert fyrir mig? Framsókn hefur fært okkur fólk eins og Álgerði Sverrisdóttur, Guðna “eitt nautakyn” Ágústson, Halldór “Stuð” Ásgrímsson og “honest” Finn Ingólfsson. Ég sé alltaf fyrir mér nokkurra milljarða jarðgöng á milli smábæja þegar ég heyri minnst á flokkinn.

Framsókn er að flestu leyti holdgervingur fyrirgreiðslupólitíkurinnar sem ég hraunaði svo eftirminnilega yfir í næstsíðustu færslu. Þeir vita ekki sjálfir fyrir hverju þeir standa, og eru siðblindari en mexíkósk vegalögga.

Mér er ekki alilla við Björn Inga borgarfulltrúa, les bloggið hans, og finnst hann að mjög mörgu leyti standa jafningjum sínum töluvert framar.

Eins og mörgum öðrum íslendingum finnst mér Guðni Ágústsson frábær skemmtikraftur, og það næsta sem við eigum okkar eigin Monty Python karakter.

En það nægir ekki til þess að vinna sér inn atkvæði mitt. OG Guðni, ef þú ætlar að sinna starfinu þínu vel, en ekki bara vernda þá sem kusu þig á þing (sjá fyrri umræðu) það þarf að fella niður ofurverndartolla á íslenskum landbúnaði og innflutningshöft á afurðum annarra landa, ef íslenska hráefnið er svona gott eins og þú tyggur alltaf á, þá selur það sig sjálft.

Íslenskt lambakjöt er til dæmis í hæsta gæðaflokki, en það er nautakjötið okkar ekki, svo dæmi séu nefnd, enda ekkert alvöru kjötkyn í almennri ræktun.

Og byrjum ekki að tala um það sem hér á landi er selt sem tómatar, en þar eru á ferðinni mestu svik síðan Evu var sagt að fá sér epli.

Thursday 19. April 2007 | 2 Tjáningar

Flokkarnir – fyrsti hluti

Jæja, meira bull um pólitík frá einföldum og óbreyttum kjósanda að bíða á flugvöllum á meðan hann hugsar um hvernig hann geti best nýtt atkvæðið sitt í þágu þjóðarinnar.

Flokkarnir. Tölum aðeins um þá. Í síðasta þætti sáum við hvað þeir eru lélegt og úrelt hugtak. Nú lítum við framhjá því og skoðum mína skoðun á þeim. Byrjum hér.

Vinstri grænir
Væri mögulega einn efnilegasti flokkurinn ef ekki væri fyrir yfirgnæfandi sterka afturhaldsfjósakommalykt og ódulið forsjárhyggjublæti.

Steingrímur J. er til dæmis módel heiðarleika og hreinskilni í framkomu, og á hrós skilið fyrir að eyða ekki öllum tíma sínum í að æla yfir pólitíska keppinauta, heldur stunda vinnuna sína af alúð og natni. Hann er líka eldhugi. Það virði ég.

En það er stutt í glímubúninginn hjá Steingrími, hann er eldrauður bændakommi. Hann hefur mér oft virst hreinlega á móti frelsi einstaklingsins. Máli mínu til stuðnings nefni ég sem dæmi netlögguglapræðið og fyrri syndir hans sem andstæðings frjáls útvarps og bjórs. Við eigum lítið sameiginlegt þegar kemur að stjórnmálum ég og Steingrímur. En mér líkar hann.

Vinstri grænir eru í mínum huga flokkur sem hefur gert mjög mikið gagn með því að berjast fyrir umhverfissjónarmiðum, nokkuð sem lengi hefur verið þörf á. Kannski enda þau eins og kvennaframboðið, þarfur fókus á mál sem hafa verið útundan, en ekki flokkur sem getur verið við völd, en kannski enda þau sem einn af stærri flokkum landsins. Ekkert er óhugsandi.

Flokkurinn rúmar nokkuð af efnilegu fólki eins og til dæmis Katrínu Jakobsdóttur, en er líka heimili forsjárhyggjufeminasista sem mér hugnast lítið, og vil ekki sjá í stjórn. Ekki má gleyma að í VG er líka annar jaðarkommúnisti sem vill bankana úr landi.

Það verður gaman að sjá hvert þessi flokkur fer. Það sem hann fer, fer hann þó ekki á mínu atkvæði. Ég þoli ekki forsjárhyggju í neinni mynd, og trúi á að við ölum börnin okkar sjálf upp í að velja hvað er gott fyrir þau, í stað þess að láta ríkisstjórn landsins ákveða það. Mörg málefnin þeirra eru fín, en ég vil ekki láta stjórn landsins í hendur þeirra.

Thursday 19. April 2007 | Tjáðu þig!

Jæja…

Ég sit og bíð eftir flugi, og mun því þreyta ykkur með smá pólitískum vangaveltum. Verst fyrir ykkur.

Nú fer sá tími í hönd er stjórnmálamenn skarta sínu “fegursta”. Kengsnyrtir og litgreindir í bak og fyrir nota þeir hvert tækifæri til þess að ná atkvæðum okkar á sinn hátt, til þess að tryggja sér ráðningarsamning til næstu fjögurra ára.

Það eru nokkrar grunnstaðreyndir við íslensk stjórnmál sem mér líka ekki, og gera það að verkum að ég tek ekki virkan þátt í þeim, þrátt fyrir að vera rammpólitískur að upplagi.

Íslensk pólitík er fyrirgreiðslupólitík.
Í gamla daga var einhver jálkur sendur á þing, til þess að koma til baka í sveitina með vilyrði fyrir nýrri sundlaug. Þetta er ennþá svona. Stór hluti af pólitík á Íslandi er rekinn áfram af sérhagsmunum sem oft hafa mjög lítið sem ekkert að gera með almenna hagsmuni allra landsmanna.

Fyrirgreiðslupólitík líta stjórnmálamenn á sem vinnuna sem þeir verða að inna af hendi fyrir atkvæði í sínu kjördæmi fyrir sitt fólk. Þetta finnst mér rangur hugsunarháttur, og lít á þetta í stærra mengi, þingmenn vinna við að taka ákvarðanir fyrir alla þjóðina, og annað sérhagsmunabrask og jarðgangarúnk lít ég á sem umboðssvik. Sveitarfélög eiga að taka staðbundnar ákvarðanir, alþingi á að vinna fyrir allt landið og framtíð þegna þess.

Flokkapólitík er úrelt og asnaleg
Það finnst flestum sem ég þekki varið í tilhugsunina að kjósa ekki flokka heldur fólk á þing, í þessu pínulitla landi okkar. Fyrir hvern hæfileikaríkan stjórnmálamann sem hefur fengið atkvæði mitt í gegnum árin, hafa yfirleitt fylgt með jafnmargir ef ekki fleiri kvartvitar sem ég gef lítið fyrir. Tæknilega séð er þetta lítið mál, fyrir utan smáatriði eins og að þetta kallar á stjórnarskrárbreytingu sem þarf helstu stjórnmálaflokkana í fulla samstöðu um. Yeah. Einmitt. Þá fljúga svínin um í ísköldu helvíti.

Flokkastarfið hefur einhverja hagræðingu í för með sér, og gerir almenningi auðveldara að fylgjast illa með stjórnmálum en fyrir mér eru gallarnir fleiri, og ég á erfitt með að skilja hvernig hún á að kallast góð framsetning á hugtakinu lýðræði. Í lýðræði ætti þingfólk samkvæmt mínum skilningi að kjósa eftir sinni eigin persónulegu sannfæringu, þeirri sem kom fólki til að kjósa það.

Ungt fólk (eins og ónefnd Dagný Jónsdóttir) missa pólitíska sannfæringu sína daginn eftir að það hefur störf á þingi, því það verður að fylgja stefnu flokksins og “spila með” í fyrirgreiðslupólitíkinni og kjósa sundlaugina heim í sveit.

Við getum kosið miklu meira sjálf
Hvað veldur því að stjórnkerfið okkar og þingræðið breytist ekki í neinu hlutfalli við tæknilega möguleika til beitingar alvöru lýðræðis? Nú er kosið til fjögurra ára í senn. Síðasta atkvæði frá mér í góðri trú færði mér sem þjóðfélagsþegni virka þáttöku í stríði sem ég fyrirlít, fáránlegt aðgengi ungs fólks að þaki yfir höfuðið, áframhaldandi lögbundið vaxtaokur og verðtryggingu og blinda stóriðjustefnu.

Ég er ekki ánægður með hvað var gert við það atkvæði. Ég hefði viljað fá að kjósa um fleiri af þessum atriðum. Og hvað kemur í veg fyrir að Íslendingum sé oftar boðið upp á virkt lýðræði? Ekki þurfum við öll að koma á hestum niður í Almannagjá hvernig sem viðrar. Tæknin er vinur okkar. Þjóðaratkvæðagreiðslur eru hlægilega auðveldar tæknilega. Viljum við lýðræði í málum sem skipta framtíð Íslands? Af hverju þrufum við þá að kjósa sérhagsmunasellur á þing til fjögurra ára?

Mér finnst allt of mikil orka í stjórnmálum fara í þvaður, og of lítil í að stjórna landinu okkar vel. Og ég mun forðast rökræður pólitískra andstæðinga í fjölmiðlum eins og Spaugstofuna.

Mér líka semsagt ekki leikreglurnar, en ég fékk takkaskó, og á að spila með. Nú þarf ég bara að ákveða með hvaða liði ég á að sparka (og í hvern). Ég geng óbundinn til kosninga fyrir utan nokkra hlægilega flokka sem mér dytti ekki í hug ófullum að sóa atkvæði mínu á.

Í næsta þætti ætla ég að hrauna yfir stjórnmálaflokka, einstaka pólitíkusa og störf þeirra. Afsakið þetta allt saman.

Tuesday 17. April 2007 | 5 Tjáningar