Álfárið
Og smá pólitík hérna. Ég veit að það er ekki í tísku að taka upp málsvörn stóriðju, en þetta Straumsvíkurfár pirrar mig svolítið.
Mér finnst eins og mörgum öðrum, að stóriðjustefnu þurfi að móta í þessu landi. Vanda vel valið á því sem við tökum okkur fyrir hendur. Vera ekki of gráðug. Selja ekki landið okkar eins og parísarmaddömmu á laugardagskvöldi, eins og við erum hálfpartinn búin að gera.
En nú finnst mér eins og allur fókusinn, öll mótmælin, og öll kergjan yfir því sem ekki hefur tekist að áorka í umhverfismálum, fókuserist á eitt fyrirtæki sem er búið að vera stöðugt eins og klettur í gegnum áratugi af hinni og þessarri hagstjórn, og búið að sjá allar tegundir af álverði, gengi og starfsaðstæðum.
Það er grátbroslegt að örlög fyrirtækisins sem hóf þetta allt á Íslandi skuli vera það fyrsta sem íslenskur almenningur fái að kjósa um, og fá útrás fyrir gremju sína á.
Það er mikið talað um áróður í báðar áttir, og þar eru allar byssur úti báðum megin. Magnað fannst mér að tala við unga hafnfirska konu fyrir 3 vikum, sem sagði mér af rannsókn sem sýndi ótrúlegt tengsl álvera við sjúkdóma og dauða, ekki síst meðal barna. Hún hafði reyndar ekki séð rannsóknina sjálf, heldur heyrt af þessu. Fyrir henni var valið auðvelt. Frekar vildi hún valda tekjumissi en barnadauða. Aha. Einmitt. Hræsluáróður af bestu gerð.
En, allir mega hafa sína skoðun. Og ég er ekki hlutlaus. Ég hef unnið fyrir Ísal. Pabbi minn hefur haft fyrirtækið á aðalkúnnalista sínum í fleiri ár. Og Makkinn minn er úr áli.
Illu er best…
Í kvöld gerði ég það sem mér finnst einna al-leiðinlegast í öllum heiminum, en neyðist til að gera á hverju ári. Ekki skattaskýrsluna, hana kláraði ég í gær. Ég klippti á mér táneglurnar.

Forgangsröðun og hámörkun
Ekkert hljóðstúdíó í gervallri veröldinni er í hæsta gæðaflokki nema þar sé að finna Lavalampa®. Vömbin™ er þar engin undantekning. Hundruðir óflokkaðra snúrubúta á gólfinu, kassar og pokar út um allt, en lampinn var fyrsta tækið sem var tengt, og lýsir nú róandi ljósi á glundroðann, og hjálpar mér að halda sönsum.
Ahhhhhh.

Vömbin
Ég van nafnasamkeppnina á nýja stúdíóið, og hlaut að launum 10.000 stúdíótíma. Vömbin er það heillin. Vömbin er hlý og notaleg, og gott að vera inni í henni. Ég óska mér til hamingju með það.
Domo
Þið ykkar sem ekki komuð á miðvikudaginn á Domo fáið hérna mynd til minningar um tónleikana sem þið misstuð af. Örvæntið ekki og ekki kasta ykkur fyrir öskubíl, því það er verið að bóka giggin hægri vinstri, og þið eigið eftir að fá fleiri tækifæri. Hinum rösklega 170 gestum sem heiðruðu okkur með nærveru sinni þökkum vér.
Myndin er eftir Guðjón

Eldstöðvaþjóðgarðar?
Ókei, gott og vel, en hvað með að afnema stimpilgjöld, verðtryggingu og fella niður verndartölla af innflutningi á landbúnaðarvörum?
Handarkrikinn stækkar
Flutti stúdíóið mitt að mestu leyti með DJ-BJ í gær.
Innan skamms verður Handarkrikinn® II tekinn í notkun. Veit reyndar ekki hvað ég á að skíra stúdíóið núna. Handarkrikinn passaði hinu svo vel, því það var svo lítið. En nýja stúdíóið er rúmgott og vel lýst. Það á eiginlega ekkert sameiginlegt með handarkrika.
Nafnasamkeppni?
Mynd dagsins er af atvinnumótmælendum, þar sem þeir mótmæla kolmónoxíðlosun lystisnekkju minnar og skattagildru, sem ber einmitt nafn mitt…
Svo minni ég ykkur á að tónleikarnir á morgun verða skárri en heiftarleg magakveisa, þannig að það er um að gera að taka kvöldið frá. Síðast komust fleiri að en vildu, og fagnaðarlætin ætluðu aldrei að hefjast!

Semsagt…

36
Mér er til afmælisins. Einu árinu þroskaðri. 3 tylftir ára samtals. Hamingjuóskir óskast. Dagurinn mun fara fram í kyrrþey.

Fjölmennið…
Ég get glatt ykkur með því að Toggi, ásamt valinkunnum hópi úrvals hljóðfæraleikara, mun halda tónleika á Domo miðvikudaginn þann 21. Mars klukkan 22:00. Húsið opnar klukkutíma fyrr. Síðast komust miklu færri að en vildu. Ekki hefur enn verið gengið frá samningum við Drengjakór Breiðholts, en mögulega munum við spila undir fyrir þá.
Eða eins og góðvinur minn Pétur Örn orðar það: Mætið þangað eða svolgrið þanghaf.
Einungis einn rauður inn, sem er bara djók.
Mánudagur…
Sko. Mér hefur almennt talað tekist það ómögulega. Mánudagar eru orðnir uppáhaldsdagarnir mínir.
Ég stunda andlega sem líkamlega rækt á mánudögum, og kem yfirleitt ferskur og vel upplagður inn í vinnuvikuna, þar sem óregla er í algeru lágmarki hjá mér þessa mánuðina, sem og reyndar mjög oft áður.
En í dag náði hin klassíska mánudagsbölvun mér. Illa undirbúinn og afkastalítill í vinnunni, 2ja tíma rótarfyllingaraðgerð án deyfingar og áætlun frá skattinum.
Hér hefðu veikari menn brotnað. En ekki ég. Íbúfen, skammarbréf til endurskoðandans og loforð um bætt vinnuafköst, og málið dautt. Helvítis jákvæðnin alltaf.
Mynd dagsins er af mér.

Máttur bloggsins…

Þegar Guðbjörg Hildur Kolbeins skrifaði bloggfærsluna sína um margfræga Smáralindarklámið, þá vakti örugglega gott eitt fyrir henni. Hún ætlaði að ríða femínasistískri öldunni sem hafði náð að stoppa af mikilli öfgaforræðishyggju klámráðstefnu, og nota tækifærið til að vekja athygli á því að oft eru fyrirmyndir unglingsstúlkna illa girtar skækjur. Sem er satt. Paris Hilton mundi ég ekki míga á þótt hún stæði í ljósum logum, en allar unglingsstúlkur þrá að vera hún. Maður saknar Birgittu Haukdal.
Leiðin til heljar er vörðuð góðum ásetningi. Guðbjörg valdi vitlaust dæmi. Lýsti of fjálglega. Gekk of langt. Sérhannaði einelti á aumingja fyrirsætuna sem sat fyrir á myndinni, og stofnaði akademísku og persónulegu mannorði sínu í hættu. Allt á einum sólarhring. Ofan á allt saman bar fjölmiðlasérfræðingurinn ekki gæfu til að nota bloggið sitt á réttan hátt til að minnka skaðann. Bloggið hennar hefur núna fengið samtals um 16.000 heimsóknir, þar af 12.000 út af þessarri færslu, sem hún fjarlægði hratt. Hún vanmat mátt fjölmiðilsins.
Það er áreiðanlega ekki gaman að vera Guðbjörg þessa dagana, og hún á reyndar alla samúð mína. Kannski er ég sá eini sem vorkenni konunni fyrir hvernig vopnin snerust í höndum hennar.
Hver er niðurstaðan? Bloggið er mjög máttugt, og getur breytt almenningsáliti mjög hratt.
Því tengt, er mjög gaman að sjá hvað er að gerast í bloggheimum þessa mánuðina. Það er ekki ofsögum sagt að mikið af kosningabaráttunni fyrir komandi kosningar verða háðar á bloggsíðum. Þetta vita þeir sem vita hvað þeir eru að gera. Fyrir vikið er pólitíkusum nánast skylt að blogga, og fá áhrifaríka bloggara með sér í lið til að vekja athygli á sér á jákvæðan hátt, og berjast gegn pólitískum andstæðingum. Til hvers að gera gamaldags sjónvarpsauglýsingar þar sem stjórnmálamenn tala ábúðarfullir í myndavélar, kyssa börn og klappa hestum? Reyndu frekar að fá tugi þúsunda manns til þess að kíkja á færslu um málefni sem þér er huglægt, helst með hlekk af annarri síðu. Kostar minna, og virkar betur, ef vel er gert.
En það er ekki öllum gefið að blogga á sannfærandi hátt. Margir þeirra skyldubloggara sem nú hasla sér ritvöll reyna nefnilega að nota síðurnar sínar sem einskonar lýðskrumsbæklinga. Velja sér vinsæl málefni að hanga á, mótmæla mengun, vinsælu misrétti og klámi. Gleyma að vera persónulegir, og þora að hafa aðrar skoðanir en Capacent. Misskilja miðilinn sem bloggið er og getur verið. Verða marklausir fyrir vikið. Hjákátlegir jafnvel.
Ég fór risastóran blogghring í vikunni sem leið, og ég fékk ítrekaðan aumingjahroll þegar ég sá sumar tilraunirnar. Lýðskrum er það eina sem mér dettur í hug. Á sama hátt og blogg getur unnið kosningar, þá getur það líka tapað þeim. Það verður gaman að fylgjast með þessu.
Og… niður með Moggabloggið. Kommentakerfið sökkar, kerfið er lokað og sjálfhverft, og þeir birta lykilorðin okkar í öryggisskyni.