Mont
Jakob vinur minn málar flottar myndir. Ef þið trúið mér ekki og haldið að ég sé bara að skrifa þetta svo fólk haldi að ég eigi einhverja vini, getið þið bara farið sjálf á jakob.is og sannfærst.
Daddara
Kominn heim. Ekki gemsinn minn, hann er enn í brúðkaupi á Gotlandi. Kom með hálsbólgu og kvef með mér, og á milli 14:10 og 14:25 á morgun getið þið komið og ég hnerrað framan í ykkur þessarri skandínavísku tískuflensu. Fáið hana fyrzt, hjá okkur. Eða ekki.
Er með rugluna. Farinn að sofa.
GK Reykjavík
Myndarlegi erlendi sölumaðurinn í GK Reykjavík rétti mér skyrtu úr ógeðslega flottri hnausþykkri baðmull sem mig langaði mikið í. Hann átti ekki 42, sem ég nota, en var alveg til í að reyna að pranga inn á mig 43.
Ég fór í skyrtuna, og var hissa á því að hún var níðþröng í hálsinn, en leit að öðru leyti út eins og uppblásið sirkustjald á mér. Þegar ég impraði á því að eitthvað fyndist mér sniðið og stærðartúlkanir vafasamar, horfði hann á mig með hroka sem aðeins töffarar í fataverslunum geta framkallað, eins og að hinn stíllausi ég gæti aldrei skilið hin myrku öfl tískunnar, og væri að eilífu bannfærður til Dressmanhelvítis.
Sama augnaráð og ég næ í þegar konan mín týnir skjölum á tölvunni sinni.
Síðan klappaði hann mér kumpánalega á herðarnar og benti mér kurteisislega á að vandamálið væri ekki skyrtan, heldur að ég væri með mjóar axlir og feitan háls.
Ég á yfirleitt ekki í miklum erfiðleikum með hnyttin tilsvör (finnst mér allavega) en mér varð orðavant.
Kannski af því að í augnablik tókst honum að selja mér að það væri ég sem væri gallaður, en ekki að mistök hefðu átt sér í barnaþrælkunarbúðunum sem setja skyrturnar saman fyrir þá félagana. Ég gekk út hokinn og velti fyrir mér hvað það væri í mataræðinu sem hefði spikað svona upp á mér hálsinn.
Leiðin lá næst í Sævar Karl, þar sem fagmaður tók á móti mér, tók af allan vafa um að ég notaði 42 og seldi mér skyrtu á 2 mínútum án þess að hafa sérstaklega mörg orð um hvað ég væri illa skapaður.
Blessi hann fyrir það. Ég hefði sennilega farið að gráta ef hann hefði spurt mig hvort ég vildi bindi sem feldi ístruna eða hvort ég vildi hatt yfir kollvikin. Ég er ekkert stærri inni í mér en svo.
Í fríi
Í fríi
Góða ástæðan fyrir því að ég hef ekki nennt að blogga mikið er sú að hér í sveitinni er hringt í internetið, og að horfa á heimasíður teiknast inn á tölvunni er eins og að horfa á fax koma út úr maskínunni. Retro, en leiðinlegt.
Ég setti mér það markmið að koma brúnn og feitur heim, og ég hef verið að standa mig það vel að ég hef litlar áhyggjur af því að ég nái ekki markmiði mínu. Hér er smérið ekki sparað.
Fékk góða vini í heimsókn hingað í sveitina frá Berlín, borg ástarinnar, og saman grilluðum við okkur inn í aðra vídd og drukkum mikið rauðvín.
Á morgun tekur við ferð til Gotlands í viku, með brúðkaupi og tilheyrandi.
Ég sakna þess að blogga. Sem þýðir líka að ég á eftir að mala eins og mæðraserðir þegar ég sný aftur á klakann og hef nýtt líf, ekki lengur með fasta atvinnu, og spenni á mig sætisólarnar fyrir nýja tíma og jákvæða óvissu um framtíðina.
Blessi ykkur,
Pelli