Plöggum með höggum

Þriðjudagurinn 11. apríl markar tímamót í sögu blústónlistar á Íslandi. Fyrir mig. Af því ég hef aldrei áður spilað á blúshátíð.

Eða eins og segir á blues.is:

The Bumcats er rokkabillýkántrýgospelblúsband sem stofnuð var í byrjun þessa vetrar og þreytir frumraun sína opinberlega á blúshátíð. Hljómsveitina skipa hjónin Tómas Ragnarsson og Esther Jökulsdóttir auk tengdafrændans Péturs S. Jónssonar á gítar og kjörsonanna Helga Egilssonar á kontrabassa og Snorra Páls Úlfhildarsonar sem flengir húðir. Hjónakornin syngja auk þess sem húsbóndinn þenur munnhörpuna og semur lög og ljóð á síðkvöldum. Rónakettirnir stefna ótrauðir að því að fá ljósastaur í Nashville og umferðareyju í Minsk nefnda í höfuð sér og útiloka ekki framboð til komandi sveitastjórnarkosninga.

Ég er búinn að sverja eið smekkvísa gítarleikarans að breyta ekki hverju lagi í gítar-rúnk og óendanlega löng sóló (eins og vinsælt er á svona samkundum), en stefni nú samt á að taka nokkur úrvals-lick, nóg til að auka rakastigið í salnum um 1%.

Friday 31. March 2006 | 8 Tjáningar

Ég er fíkill

Hæ ég heiti Pétur, og ég er fíkill.

Síðastliðið ár hef ég háð hatramma baráttu við matarkexfíkn mína. Það gengur illa. Kvöldið líður vart án þess að ég smelli nokkrum stykkjum í grímuna á mér, bleyttum upp úr kakómalti, eða góðu te-i. Ég fæ ekkert við þetta ráðið. Þetta er einfaldlega sterkara en ég.

Það kemur kannnski á óvart, en það eru ekki til neinir stuðningshópar við matarkexfíkn, og kexverksmiðjan Frón neitar alfarið nokkurri ábyrgð. Voru meira segja frekar hranalegir þegar ég fór að tjá mig við þá um ávanabindandi vörur og áhrif þeirra á neytendur.

Ég er því einmana fíkill, sem fæ enga hjálp. Og ég borða matarkex til að gleyma…

Monday 27. March 2006 | 20 Tjáningar

What Happens in Rotterdam…

Sko.

Ég leikstýrði auglýsingu fyrir Avion Group á dögunum, og ferðaðist víða um í fríðu föruneyti. Um helgina barst þessi ferð í tal og ég var minntur á dvöl okkar á hinu íðilfagra hótel Ibis í Rotterdam.

Hótel Ibis er ógleymanlegur staður fyrir tvennt.

Í fyrsta lagi eru þar á gólfum eitthvað sem ekkert okkar hafði séð áður. Loðflísar, sem voru eins og dúkflísar með álímdum pastelpunghárum. Ógn og skelfing. Hvorki teppi né dúkur. Skísælt, en samt erfitt að hreinsa.

Hitt er öllu margslungara.

Á svona vinnuferðum er vaninn að vinna langa daga, skola niður einum köldum, og fara að sofa. Eftir fyrstu nóttina var altalað við morgunverðarborðið að það hafi verið skemmtilega opinská heimildarmynd um ástsælt par og einkalíf þeirra á einni af sjónvarpsrásunum. Þótti þetta gott, og Rotterdam til sóma.

Morguninn eftir var síðan þögn við morgunverðarborðið. Fólk leit neyðarlegt í kringum sig, og beið eftir því að einhver bryti ísinn.

Kvöldið áður, höfðu flestir hlakkað til að sjá hvort eitthvað væri meira um ævintýri ástleitna fólksins í sjónvarpinu. Við blasti aftur á móti mjög svo opinská Hardcore Gay klámmynd. Fullorðnir menn að refsa hvor öðrum í þrengslin, algert stjörnustríð.

Þegar einhver byrjaði, var eins og létti yfir öllum, og upphófst mikil umræða um hversu mikið menn gláptu. Enginn vildi játa meira á sig en örfáar millisekúndur, en samt gengu samræður um einstakar senur í myndinni stórvel.

Það var í kjölfarið tekin ákvörðun um að það sem gerðist í Rotterdam yrði skilið eftir í Rotterdam. Aldrei yrði talað um gay klámmyndina aftur. Nokkuð sem ég virði og hef alltaf staðið við.

Í umræðunni fór fólk svo að leita að góðum tiltlum á gay klámmynd. Margar góðar hugmyndir voru viðraðar, en enginn tiltill náði mér betur en “when Harry met Barry” sem er winner nafn.

Allavega, Rotterdam er the city of love, og tékkið á Hotel Ibis ef þið eigið leið hjá. 2 stjörnur.

Saturday 25. March 2006 | 10 Tjáningar

Schadenfreude…

Orð dagsins er Schadenfreude.

Í röðinni í matvöruversluninni minni tóku tveir ólíkir smáhópar upp DV og hlógu og grínuðust yfir því að Arnór Diego hefði orðið því óláni ófagnandi að fá að prýða forsíðuna.

Það er eins og íslenska þjóðarsálin nötri af barnslegri gleði við að velta sér upp úr óförum annarra. Sérstaklega ef þeir hafa einhverntíman verið í sviðsljósinu. Enn ein ástæða til þess að forðast sviðsljósið.

Þurfum við ekki samt að láta fólk heyra það og taka ekki undir þegar það lætur svona? Ég ætla að hætta að vera meðvirkur með þeim sem velta sér upp úr óförum annarra sér til skemmtunar.

Hananú. Hættur að röfla.

Wednesday 22. March 2006 | 11 Tjáningar

Hljómsveitarnöfn…

Ég er óheppinn með nöfn hljómsveita sem ég spila með. Þessi óheppni nísti mig mest í hjartastað frá þeim örlagaríka degi mér var sagt að ég væri í hljómsveitinni “Búningunum”, nafn sem ég spilaði undir í 2 ár, og vandist aldrei. Sú skelfilega tilfinning greip mig strax að þar væri á ferð vont hljómsveitarnafn. Ekki að ósekju.

Mér var tilkynnt í vikunni að hljómsveitin sem ég er að æfa með núna sé skráð undir nafninu “BumCats” á Blúshátið Reykjavíkur.

Það játa ég skárra en Búningana, en er ekki seldur á þessu. Rassakisarnir? Mér finnst þetta hljóma eins og hommaútgáfa af söngleiknum Cats, eins og þess þurfi…

Reyndar þurf öll hljómsveitarnöfn að venjast. Mörgum fannst nöfn eins og “Í svörtum fötum” og “Síðan Skein Sól” alveg hræðileg fyrst… nei bíddu …Þau ERU hræðileg!!!

Whatever. Bara að við rokkum feitt.

Wednesday 22. March 2006 | 13 Tjáningar

Kvikindispúkadjöfullinn

Maður á að vera miskunnsamur og góður við náunga sinn. Þetta veit ég.

Í mér býr samt lítill slímugur púki sem langar að taka öll leiðinlegustu lög Sting og Phil Collins upp í panflautuútsetningum með stáltrommuundirleik. Og dreifa ókeypis. Og spila á Létt 96.7. Og gefa á símsvara hjá stofnunum með lélega símþjónustu.

Ekkert get ég ímyndað mér skepnulegra. Þetta eru nú meiri fýsnirnar.

Panflautan er verkfæri djöfulsins. Ekki að uppruna, heldur með þrálátri rangri notkun. Aumingja Andesfjallaindjánarnir áttu sko ekki von á að fínu flauturnar þeirra yrðu vanhelgaðar eins og flugfélög og nuddstofur hafa gert í gegnum tíðina.

Annað eins hefur ekki verið gert við ímynd eins hljóðfæris síðan Kenny G. eyðilagði saxófóninn fyrir 2-3 kynslóðum jarðarbúa.

Ég ætla að reyna að halda þessu á fantasíustiginu, því þá er glæpur minn bara í huganum, sem er nógu vont, en ef þið sjáið mig valsa í kringum panflautusett í hljóðfærabúð, þá megið þið skriðtækla mig og snúa niður.

Málstaðurinn er jú góður.

Wednesday 22. March 2006 | 3 Tjáningar

Þermistig

Lindablinda skildi eftir sig eitt alfallegasta komment sem ég hef fengið hér frá upphafi, í umræðu um stikkpillur og lífið.

Það hljóðar svo:

Anal/Þermistig
Þermipersónuleiki getur einkennst af of mikilli snyrtiáráttu, fullkomnunaráráttu og stjórnun (anal retentive). Á hinn bógin getur það einnig leitt til sóðaskapar og skipulagsleysis (anal expulsive).

Þermistig er búið að vera gæluorð vikunnar. Við erum með einn kúnna sem er að gera okkur gráhærð í vinnunni, og við getum orðið alveg haldið andliti þegar við tölum um óvenju hátt þermistig hans. Hann er alger þermipersónuleiki. Enginn skilur neitt.

Ahhh. Lítið er ungs manns gaman.

Wednesday 22. March 2006 | 1 Tjáning

Tæknipervert

Maður veit að maður er tæknipervert þegar fókusinn á svona mynd hjá mér fer allur í að reyna að finna út og sjá hvaða hljóðnema er verið að nota. Óspennandi, ég veit. Svona er ég bara.

Ég er allavega með þá kennningu að ekki helmingurinn af þessu rusli sé í gangi, enda beint að veggjum og vitleysu. Eitthvað tækjaleigufyrirtæki í Palestínu græðir á því að mönnum finnst fjöldi hljóðnema gefa fréttamannafundum aukið mikilvægi.

Saturday 18. March 2006 | 4 Tjáningar

Bisnesshugmynd

Stikkpillufárið er að taka á sig nýja mynd. Nú vilja allir stikkpillur og stólpípur.

Af hverju að taka lýsi úr skeið eða pillu þegar maður lyktar eins og hvalsnári í kjölfarið?

Lýsis-stikkpillurnar frá Lýsi.

Hvað annað getum við sett í stikkpilluform? Mat? tónlist? iStick bassaboxið?

Ræðið…

Thursday 16. March 2006 | 15 Tjáningar

Hálfsjötugur

Aldurinn hrynur yfir mig. Ef ég er heppinn , þá verð ég sjötugur samkvæmt statistík áður en þessu lýkur öllu eða ég dett inn í mig af minnisleysi og lifi innvortis.

Í dag er ég þrjátíuogfimm ára, sem þýðir að ég er hálfnaður þangað.

Fyrri hálfleikur er búinn, annar fóturinn kominn á grafarbakkann, og nú er bara að njóta restarinnar.

Framanaf er þetta búinn að vera frábær afmælisdagur, ljúft að vakna með kellingunum mínum í morgun, sem jusu yfir mig gjöfum og ástúð, vinnufélagarnir ekki síður, og í kvöld á ég von á nærfjölskyldunni í kuku og köffí.

Ég horfði á mig í speglinum í morgun, og komst að þeirri niðurstöðu að ég liti ekki út fyrir að vera deginum eldri en 34 ára. Þannig að ég telst að eigin mati bera aldur minn vel.

Ég óska mér til hamingju, og þakka mér liðin ár. Í tilefni dagsins ætla ég að gera hlut sem ég hef ekki gert áður, birta hér mynd af mér nöktum.

Wednesday 15. March 2006 | 10 Tjáningar

Þarfagreining

Undanfari Alhliða Heildarlausna er "þarfagreining"

Þegar farið hefur fram Þarfagreining á aðstöðu viðskiptavinarins, tekur við þróun Alhliða Heildarlausnar.

Þetta þýðir á mannamáli: Við tékkum á þessu og gerum svo það sem við getum til að redda þessu.

Hér er flott heimasíða

Tuesday 14. March 2006 | 2 Tjáningar

Hringtorg

Í hvert skipti sem ég keyri eitthvað út úr bænum, og kem til baka á þjóðvegi 1 í gegnum hringtorgaæðaflækjuna sem Mosfellsbær og nágrenni er, tárast ég af gleði.

Áttavillt og ferðaminnislaust fólk eins og ég á nefnilega alveg eins von á því að vera aftur komið á þann stað sem það lagði upp frá, eftir léttvæg mistök og eina vitlausa beygju á hringtorgi. Annað eins hefur gerst. En ég er kominn heim.

Þessi hringtorga-fetish eru sjúkdómur sem verður að hjálpa verkfræðingum í gegnum.