Kallakaffi™ á hug minn allan

Ég get hreinlega ekki beðið þar til öll Kallakaffi serían (fyrsta serían) kemur út á DVD. Má einu gilda hvað hún kostar, hún verður keypt.

Ekki út af því að ég hafi misst af einum einasta þætti, heldur af því að ég hlakka svo til að sjá mistök úr upptökum, og horfa á þættina með útskýringum leikstjóra og aðalleikenda. Kannnski verður “making of” kafli líka, það væri mergjað. Margir hlutir þarna sem ég skil ekki alveg hvernig eru gerðir, þótt ég vinni sjálfur við kvikmyndagerð. Þó þykist ég vita að ekki öll framleiðsluleyndarmálin verði afhjúpuð, menn verða að halda einhverju fyrir sjálfa sig. Ég skil það vel.

Svona þættir eru sjaldgæfir. Þættir sem bæði ná að spila sterkt inn á tilfinningar manns, og láta mann frussa og veltast um af hlátri og kátínu líka (þið heyrið hvað áhorfendur í sal eru að hafa gaman að þessu, maður er heldur betur ekki einn um þetta).

Kannski er þetta bara einhver fasi sem ég er að ganga í gegnum, en þessir þættir tala alveg rosalega til mín sem manneskju, sem vitsmunaveru.

Kannski er það mistakalaus leikurinn, óaðfinnanlegar tímasetningarnar, eða hreinlega bara yfirburðavandaðar samtalslínurnar. Eða kannski þetta allt saman. Þetta bara virkar. Það besta sem hefur verið gert fyrir skattpeningana mína. Sé ekki eftir neinu.

Fyrir þá sem ekki fá nóg af Valda Flugenspiel, minni ég á Ástarfleyið. Látið ekki fara í taugarnar á ykkur að hljóð synci ekki við mynd. Það er aukaatriði.

Sunday 27. November 2005 | 3 Tjáningar 

Farice Schmarice

Nú hefur kindin Colin McSheep nagað sig í rólegheitum í gegnum Farice þvenginn, sem verðist hafa verið lagður ofan á allt sem fyrir varð í Skotlandi. Þannig er umferð um internetið sambærileg við hraðann sem ég náði á Supra 28.800 módemið sem ég keypti á 33.500 kr árið 1994.

Það eru góðar fréttir fyrir íslenskar konur. Það að þurfa að bíða á meðan klámmyndir eru að hlaðast inn gerir íslenska unglingsstráka að úthaldsbetri elskhugum. Módemklám er nefnilega mjög erótískt og spennandi jaðarsport.

Alltaf sé ég nú björtu hliðarnar á öllu :-)

Wednesday 23. November 2005 | 1 Tjáning 

Kastljósi fyrirgefið

Allt sem ég hef áður sagt um Kastljósið og glysgirni litblindra sviðsmanna þar er sem hjóm miðað við hvað nýja NFS settið er ljótt. Sem og lúkkið á stöðinni. Sem og tæknimistökin öll, sem þó verða alltaf að fyrirgefast svona fyrst um sinn. Innanbarmableikt og ferskjublátt fréttasett. Andskotinn. Fólk hefur engan smekk, þarf ég að gera allt sjálfur?

Wednesday 23. November 2005 | 3 Tjáningar 

Jólagjöfin í ár…

…hlýtur að vera gjafabréf í Bónus. Það var ég að sjá auglýst. Ekkert segir: “Þú skiptir mig svo miklu máli að ég vandaði mig virkilega að finna eitthvað persónulegt og nytsamlegt” betur en eins og eitt slíkt. Þið getið gleymt því að sjá mig rallhálfan að labba Laugaveginn í jólagjafaleit, verð bara ofurölvi í Sundagörðunum. Kósí.

Saturday 19. November 2005 | Tjáðu þig! 

Hálfvitar>Hljóð úr synci

Yfirlýsing:

Ég undirritaður Pétur Jónsson, stífmenntaður kvikmyndagerðarmaður og hokinn af reynslu, mótmæli harðlega yfirlýsingu Kastljóssveppanna þegar þeir segjast ekki geta spilað viðtal við Jón Ólafsson af því að það hafi dottið úr synci í útkeyrslu. Þetta get ég auðveldlega lagað á heimilistölvunni minni, svo ekki sé talað um allan þann tækjabúnað sem skattgreiðendur hafa keypt í Efstaleitinu.

Þetta er lélegasta afsökun sem ég hef heyrt. Ég vil sjá höfuð fjúka. Held reynar að það sé um það bil að fara að gerast. Móðgun við alla viti borna íslendinga.

Tuesday 15. November 2005 | 12 Tjáningar 

I survived IKEA!

Ég endurtek, það er ekki til nein sterkari leið til þess að sanna ást þína á konu, en að fallast á að fara með henni í IKEA á sunnudegi þegar tekur að nálgast jól. Fékk auðvitað bráða IKEA tæringu á eftir og þurfti að leggjast fyrir.

Það magnaða með IKEA þessa stundina er að það er ekkert til þar. Ég er ekki að grínast. Það eru bara sýniseintök með miðanum “vara ekki til, en væntanleg” út um alla búð. Eldhússtólarnir ekki til, eldhúsborðið ekki til. Sama gildir um skrifborðsfætur, plötu og skrifborðsstól. Allt sem ég ætlaði að kaupa.

Annað hvort er sænska skipið seint fyrir þetta árið, eða IKEA fólk hefur litið yfir tölurnar, séð að það er mestur gróði í smárusli, kjötbollum og pylsum, og ákveðið að standa ekki í veseni með annað.

Helgarstarfsfólk IKEA er ekki alltaf sérvalið, og ég náði að láta hreyta í mig ónotum þegar ég gerði kurteisa fyrirspurn um hvar öll húsgögnin væru, eitthvað á þá leið að konugreyið gæti ekki vitað allt, síðan ranghvolfdi hún augunum og fór að verðmerkja smárusl með ólundarsvip á samanbitnum vörunum. Ákvað að vera ekkert að hræra í árunni á henni.

Mynd dagsins er af hressandi plötuumslagi

Monday 14. November 2005 | 5 Tjáningar 

Hökuleysi

Ég hef orðið var við það að ég vantreysti fólki sem er ekki með höku. Þetta er náttúrulega mjög ósanngjarnt, en ég get ekkert að þessu gert.

Saturday 12. November 2005 | Tjáðu þig! 

Síðasta kvöldmáltíðin mín

Unglingurinn bróðir minn taldi að hann munaði nú ekkert um að gera 4 pítur frekar en 2 og bjóða elsta bróður sínum að borða áður en við færum út með hundana að ganga í kvöld.

Sem fullgildur unglingur hefur hann ekki mikla reynslu af matseld, og þetta var í fyrsta skipti sem hann gerði pítur.

Ekki verður af honum tekinn viljinn til þess að næra okkur á mannsæmandi hátt. Hann tók risastóran hakkhaug og mótaði úr honum höfuðstóra kjöthleifa sem hann steikti með tilþrifum. Ætlaði ekki að láta kalla sig nískan.

Úr þessu urðu til steiktir blóðklattar, alhráir að innan. Þegar ég var búinn að stinga þessu blæðandi ferlíki inn í saklaust pítubrauðið lak úr því eins og í hressandi skurðaðgerð. Ég bar mig þó vel þar sem ég teygaði blóðið og mörinn með pítusósu og einmana gúrku, og vildi ekki vera að kvarta neitt. Maður er jú almennt frekar prúður og vill byggja upp sjálfstraustið í ungviðinu.

Það skemmdi þó óneitanlega fyrir stemningunni þegar, mitt í blóðbaðinu, hundurinn hans pabba gekk í rólegheitunum inn í eldhús, gerði sé lítið fyrir og skeit 4 keppnislortum á eldhúsgólfið, eins og ekkert væri sjálfsagðara. Nokkuð sem hann hefur ekki gert síðan han var hvolpgerpi.

Ógleymanleg máltíð. Ég ætla ekki að borða hakk í smá tíma.

Mynd dagsins er eftir mig og ég er stoltur af henni. Hún heitir viti. Verður til sölu í meters sinnum meters prenti eftir áramót

Wednesday 2. November 2005 | 4 Tjáningar 

Kastljós

Þegar ákveðið var að breyta um útlit og uppsetningu á Kastljósþættinum var hvergi til sparað.

Allir flekar, efni og málning sem leikmyndadeildin var að spara undir stól fyrir rigningardaga, allt var þetta sótt og málað með það að leiðarljósi að yngja þáttinn all-hressilega upp. Leikmyndin skyldi verða hressari en Hemmi.

Ekki til að vera leiðinlegur, en mig langar að benda á að þótt að ásetningurinn hafi verið góður, ber nú stundum svo við að viðmælendur týnast og hverfa í litskrúðugu og pollalýstu settinu, sérstaklega ef þeir hafa gert þau mistök að klæða sig í einhvern af litunum sem settið samanstendur af.

Ef þið eruð boðuð í viðtal í Kastljósið, mæli ég með eftirfarandi hernaðarráðum:

Mætið í útfjólugrænum eða blóðrauðum fötum. Safe litir.

Málið stóra skugga í kringum augun svo þau sjáist í ljósinu.

Ef þið eigið blikkandi ljósaseríu, er gott að hengja hana utan um hálsinn til draga athygli frá bakgrunninum, sem háir harðvítuga baráttu við ykkur.

Þannig sjáist þið.

Eins og einhver sagði, “the road to hell is paved with good intentions”

Það hefur alltaf átt við um RÚV. RÚV meinar nefnilega vel.

Annars fór ég með Howling Tom í gamla Hljóðritastúdíóið í Trönuhrauni og tók upp með honum jólalag á Sunnudaginn. Ekki seinna vænna en að koma sér í jólastuð áður en það verður of seint. Það lag á eftir að fara í gull. Það er á hreinu. Það er gaman að taka upp lag um hverja helgi. Djöfull er maður orðinn eftirsóttur hljóðfæraleikari. Kominn tími til að verða frægur.

Tuesday 1. November 2005 | 3 Tjáningar