Gitta Reginalds
Gísli Marteinn fór á shitlistann minn eftir að klúðra algerlega Harry Belafonte með frekju og sjálfumgleði. Ömurlegur þáttur. Botninn á sjónvarpsmennsku. Allir sem sáu þetta vita hvað ég er að tala um. Þáttastjórnandinn gleymdi að hlusta á viðmælandann, og eyddi orkunni í að pína hann til að gera eitthvað sem hann vildi ekki.
Hefði þó ekki viljað missa af þættinum fyrir mitt litla líf, því að ég var einn af þeim fyrstu til að sjá nýju Birgittu-dúkkuna. Gitta Haukdal lét nú taka sig í þrengslin þarna, ég dauðvorkenndi henni. Hún svona sæt, og dúkkan af heinni eins og mongólítaútgáfa af Ruth Reginalds fyrir endurbætur. Ahhh. The joy of it. Good times.
Heeeeeeeelgi
Það er Filmus ehf. sem bauð upp á þessa bloggþögn. Massívt að gera. Langþráð er helgin framundan með svefni, rauðvínsflösku og góðum mat, barnasundi og vonandi einhverju gítarglamri. Bið ég lesendur nær og fjær vel að lifa þar til ég nenni að skrifa eitthvað skemmtilegt.
Mynd dagsins er af Dóttur og hundi. Hár cutefactor þar.
The Costumes
Liðin vika var brjálæði á öllum vígstöðvum og ekkert annað. Í vinnunni var allt vitlaust að gera, auk þess sem við tókum að okkur einhver skemmtiatriði fyrir árshátíð sambands íslenskra auglýsingastofa, sem voru tímafrek. En það sem mestu máli skiptir er að Pedróinn ykkar steig á svið og spilaði á spýtuna sína í fyrsta sinn í mörg ár!
Já, fyrir mánuði hittist nefnilega valinkunnur hópur manna sem eiga það sameiginlegt að hafa túrað í kringum landið árin 1988 og 1989 og spilað á böllum og tónleikum með Bjarna Arasyni. Já, ég er að tala um verst nefndu hljómsveit allara tíma, Búningana, og auðvitað Bjarna sjálfan. Við höfðum ekki hist allir saman í fimmtán ár.
Við skemmtum okkur konunglega þar sem við sátum saman og rifjuðum upp gamla tíma. Ákváðum meira í gamni að telja í einhverntíman til gamans. Allt í góðu með það.
Síðasta sunnudag kom svo kallið óvænt, þegar gamla hópnum ásamt góðmenninu Ingó trommara var smalað saman til þess að flytja lag með Bjarna og Silju í Háskólabíói á laugardaginn, sem hluta af stórtónleikum til styrktar hjartveikum. Við æfðum á miðvikudaginn, spiluðum á óguðlegum tíma í morgunþættinum á Stöð 2, og stigum síðan á stokk í stútfullu Háskólabíói í gær.
Upp til hópa gekk þetta ágætlega, nema tæknivandræði sem ollu því að við þurftum að taka lagið bassalaust í Háskólabíói, en við vorum svo mörg á sviðinu, að við náðum nú einhvernveginn að klóra yfir það að mestu leyti.
Það var allavega gaman að stíga létt á svið aftur, og það ýtti enn frekar undir fyrri áætlanir um landvinninga í tónlistinni.
Mynd dagsins er að sjálfsögðu af þessum góða hóp, sem var gaman að hitta aftur. Fyrir þá sem hafa gaman að frægu fólki, þá er strákurinn við hliðina á Bjarna hljómborðsleikarinn í Nylon, Þórir.
Lag dagsins er “það stendur ekki á mér”
Setning dagsins er “Það eru bara 14 tímar til Shanghai”


