Enn versnar vont
Ég er kvikmyndagerðarmaður. Þetta verður ávallt erfiðara að segja með hverjum deginum. Ástæðan er auðvitað að íslenskir kvikmyndagerðamenn, allavega þeir sem hæst láta, eru að gera svo vondar myndir að það blæðir úr augum þjóðarinnar.
Hvað get ég verið að tala um annað en Björk of course viðbjóðinn. Djöfull. Viðbjóður á vídeói. Á meðan röflað er um að það þurfi að hækka framlag til íslenskrar dagskrárgerðar, er þetta sett í loftið, eins og níðstöng til höfuðs atvinnugreininni og málstaðnum.
Úff. Það verður engin mynd dagsins, og ég legg til að þið þegið í 5 mínútur.
og….
Ég fékk líka þær ljúffengu fréttir frá dýralækninum í dag að ég þarf að byrja hvern dag og enda með því að sprauta gumsi inn í tippið á hundinum mínum og smyrja forhúðina á honum. Hann er nefnilega með forhúðarsýkingu. Good Times. Svona stöff skilur menn frá drengjum.
Já, eitt enn….
Næsta Extreme makeover er að verða tilbúið, og ég lofa því í vikunni. Það verður geðveikt, enda fórnarlambið frægt, og á eftir að drepa mig. So stay tuned.
Sjapúffff….
Mánudagur, og bara 5 dagar í páskafríið mitt, en ég er að fara að skutla mér til Sverige að sýna sænskum vinum og vandamönnum bumbuna á frúnni, og í almennt afslappelsi og skógarhögg. Í millitíðinni þarf að taka eins og eina auglýsingu, þannig að það verður upp fyrir eyru að gera þangað til ég kem heim. Auk þess flyt ég um leið og ég kem heim í nýja íbúð á Bárugötunni. Sem er fínt.
Gítarinn sem ég bloggaði hérna um fyrir nokkrum dögum varð minn í nótt, og er á leið frá Bandaríkjunum. Gibson. Mmmmmm. Nú er bara að vona að ég fái ekki rotnandi spýtuhræ með batteríi í miðjunni í ljótum poka.
Ég er búinn að vera að spila jafnt og þétt síðustu mánuði, og loks farinn að sjá puttana gera nokkurn veginn það sem ég óska eftir, og það er þægileg tilfinning að koma sér í smá form aftur.
Mest hræddur um að gera konuna mína vitlausa, en þetta virkar að sjálfsögðu þannig að ég sit öll kvöld og spila með allri tónlist í sjónvarpinu, og spila skala þess á milli. Sem betur fer er konan mín engill.
Mynd dagsins er af mér og Magna tökumanni, en hann var loks að sjá ljósið og fá sér makka eftir áralanga baráttu við Windows stýrikerfið og önnur afsprengi helstirnisins Microsoft. Allt hans líf mun héðan af skána til muna.

Don Pedro’s Extreme Makeover

Já, vegna fjölda áskoranna hef ég ákveðið að fórna nokkrum vinum og kunningjum á altari hégómans. Til mín kom Erlendur Blöndahl Cassata, en hann var síst ánægður með útlit sitt, og leitaði hjálpar.
Erlendur er af ítölsku bergi brotinn, en langaði til þess að holdgera suður Evrópu mun meira en raun ber vitni. Við hjálpuðum Ella að ná þessu takmarki.
Til þess að byrja með settum við hann á Ravioli-kúrinn, en sá kúr gengur út á að borða Ravioli með Ricotta átta sinnum á dag og drekka rauðvín með. Árangurinn stóð ekki á sér, innan tíðar var Erlendur farinn að líkjast sikileyskum bónda. Lýtalæknirinn okkar sá síðan um að skera í augnbotnsvöðva, til að augun yrðu slakari, og ekki eins gáfuleg. Í kjölfarið tók við hormónameðferð sem gekk út á að auka hárvöxt til muna.
“Breytingarnar á lífi mínu hafa verið hreint ótrúlegar” segir Erlendur. “Ég á að vísu erfiðara með gang, en mér hefur aldrei þótt gaman að ganga hvort eð er. Núna líður mér fyrst eins og ég hafi náð að nálgast uppruna minn”
Við óskum Ella innilega til hamingju með árangurinn. Á næstu vikum má búast við fleiri fórnarlömbum.

Dellur
Það er allt annað en auðvelt að vera ég. Ég er nefnilega dellukall. Ekki svona smá dellukall. Stórdellukall. Ég er með margar dellur. Bíladellu. Ljósmyndadellu. Tölvudellu. Hljóðfæradellu. Hljómtækjadellu. Almenna tækja og græjudellu. Úradellu.
Þetta eru ekki einu sinni svona skyndidellur sem líða hjá, nei þetta eru permanent og krónískar langtímadellur sem eru ekki að fara neitt. Þetta eru líka allt fokdýrar dellur.
Þetta væri ekki vandamál ef um ódýrar dellur væri að ræða. Kartöfludella. Moldardella. Korktappadella.
Það er kominn tími til þess að við skilgreinum dellur sem sjúkdóm og finnum upp styrkjakerfi til stuðnings þeim er af honum þjást. Þá gæti ég til dæmis látið verða af því að kaupa þennan Gibson ES-137 gítar sem ég verð að eignast.
Kannski þarf ég bara að láta taka til í grautnum á mér.

Shit, komin helgi aftur…
Djöfull er þetta búin að vera stutt vika! Ég stóð algerlega við allt sem ég ætlaði að gera síðustu helgi. Á laugardagskvöld hittumst við Filmus-strákarnir og stelpan heima hjá mér, og ég eldaði Lasagne að hætti hússins, en það tekur um 4 tíma. Þetta átum við og drukkum gott Chianti vín með, þangað til réttri mettun var náð.
Á mánudaginn kom svo fjölskyldan og nánustu, og átu kökur og kaffi. Allir nema Frikki litli , en hann sat í eigin horpolli.
Á þriðjudagskvöld fórum við Watson svo og tókum hlýðniprófið í hundaskólanum, og gekk bara vel. Til að kóróna allt fékk litli svo gullmedalíu fyrir bestu frammistöðuna á námskeiðinu, og ég er auðvitað að springa úr stolti yfir því. Er að hugsa um að hætta að vinna og fara bara að stunda hundasýningar í bandaríkjunum. Eða ekki.
Mynd dagsins er allavega af sigurvegaranum.

Helgarfrí!!!
Já, svo bregðast vinnualkahólistar sem aðrir alkóhólistar, og ég er kominn í langt og ljúffengt helgarfrí þangað til á þriðjudag. Hananú. Ég á afmælis strax eftir helgina, og ákvað að gera bara góða helgi úr þessu. Vera góður við mig, vera góður við konuna, og njóta lífsins. How do you like them eplis?
Ég er enn í uppnámi yfir þeim 2 atburðum sem skóku heimsbyggðina í dag, hræðileg hryðjuverkin í Madrid, og fólskulega árás athyglissjúka ellismellsins Leoncie á okkar ástkærasta sjónvarpsmann og þáttahýsil, Jón “Góða” Ólafsson.
Nú legg ég til að allt umburðarlyndi verði bara lagt til hliðar í smá stund, og glyðrunni drekkt á Þingvöllum að gamalli hefð. Ekki út af því að ég er rasisti, heldur af því að hún er hálfviti. Skora jafnframt á fjölmiðla að hætta að birta rausið og þusið í kellingunni, sama hversu spaugilegt það kann að vera. Burt með hana.
Jón og fjölskylda eiga alla mína samúð.
Mynd helgarinnar á eftir að útskýrast betur á næstu vikum, en hún er af Steinarri Loga vini mínum.

Hrmmmpppfff…
Í bílablaði Moggans rakst ég á athyglisverða úttekt á auglýsingakostnaði fyrir hverja selda bifreið á Íslandi.
Ég sem bíladellumaður og auglýsingabesserwisser get ekki annað en fagnað því að sjá úttekt á hversu mikill kostnaður er á bak við sölu á hverju kvikindi.
Maður gefur sér náttúrulega að túlkunin á þessu upplýsingum geti verið á milljón mismunandi vegu.
Niðurstöðurnar komu mér samt lítið á óvart. Brimborg, með valinkunna boðskipta-arkitekta á bak við markaðsmálin, ná að eiga stórkostlegan auglýsingakostnað á bak við selda bíla frá Ford, Volvo og Citröen. Upphæðir alveg upp í tæpar 120.000 ríkisdali á dollu. Lengsta auglýsing í heimi var líka bara það. Lengst.
Enn minna kom það mér á óvart að sjá að Ingvar Helgason, sem mér hefur ætíð þótt lítið spennandi markaðsfyrirtæki var með um um 87.000 kall per selda Nissan bifreið.
Toyota og Hekla unnu slaginn og spilar þar að sjálfsögðu inn mikið magn seldra bíla.
Þetta fær mig samt til að hugsa um hversu háar upphæðir eru oft settar í að auglýsa til lítils árangurs, og muninn á því að fjárfesta í auglýsingum og eyða í auglýsingar.
Ég held til dæmis að peningarnir sem var eytt á sínum tíma til þess að auglýsa upp hið miður skítslappa WAP símasístem hafi alveg örugglega verið margföld innkoma notenda. Svona mætti endalasut áfram telja.
Pæling.
Ummæli dagsins eru eftir Groucho Marx, og eiga vel við í auglýsingabransanum:
“These are my principles. If you don’t like them, I have others.”
Mynd dagsins er aftur af Henry Weismuller, en hann fann upp leið til að brugga Malt í sokkum

Erfingi heilsar
Dagurinn í gær byrjaði í sónar og mæðraskoðun, og það er ekki laust við að maður sé enn í sjokki eftir þetta allt saman. Það var stórkostlegt að sjá líffæri og útlimi mæld, og sjá að þessi litli bumbubúi er með fingur, tær, varir og allt þetta helsta sem maður tekur annars sem nokkuð gefnum hlutum. Þetta var allt saman stórfurðuleg og frábær upplifun. Allt gengur vel so far.
Annars eru sólarhringarnir búnir að reynast mér of stuttir, ég er búinn að vera að ganga frá 4 auglýsingum undir ágætis pressu, og hef því lítið gert annnað en að vinna og djöflast.
Við tekur helgi sem ég er búinn að lofa mér að nýta til þess að vera góður við mig, fjölskylduna mína og búfénaðinn okkar.
Mynd dagsins er af tilvonandi erfingjanum að vinka. Damn hvað ég hlakka til.

Jessöríbobb.
Helgin var fín, byrjaði með prómillaneyslu á ÍMARK hátíðinni á föstudagskvöldið, en þar hrundum við félagarnir vel í það og höfðum gaman af. Kom samt snemma heim, og var ekkert sérstaklega þunnur á laugardag.
Í gær var svo farið í svaka hundagöngutúr með Atla (og 2 hunda, bara svo enginn misskilji neitt). Sunnudagskvöldið svo endað í faðmi fjölskyldunnar í góðum mat í foreldrahúsum. Hitti líka DJBJ um helgina til skrafs og ráðagerða.
Annars er bara enn einu sinni kominn mánudagur, og ekkert sérstaklega mikið til að röfla um, nema ef vera skyldi hvað mér er farið að finnast gaman að vera til. Einhver djöfulsins bjartsýni að stríða mér.
Við hjónin erum á fullu að leita okkur að leiguíbúð, því að við ákváðum í síðustu viku að bíða enn með að kaupa okkur íbúð, því að við erum með svo cönning plan í fasteignaviðskiptum okkar. Þannig er nú stefnan sett á góða 3-4 herbergja íbúð í leigu í eitt eða tvö ár, svo ég setti auglýsingu í blöðin, og til að vekja athygli (af því að ég vinn nú í auglýsingabransanum) ákvað ég að hafa hana öðruvísi: Miðaldra íkveikjukrakkfíklar leita að kósí íbúð nálægt Hlemmi, helst með skjólgóðum garði. Eða eitthvað.
Mynd dagsins er tekin í dýragarðinum í Róm.
