Örblogg

Þriðja tíma í hvolpahlýðniskóla lokið, og við feðgarnir erum yfir okkur þreyttir, hann þó sérstaklega, enda er ég búinn að segja honum að standa, sitja og liggja á víxl eins og alzheimersjúklingur með valkvíða. Sjálfur lykta ég eins og minkabóndi, hæfileg blanda af hunda og svitalykt. Sturta næst á dagskrá.

Á meðan ég og Watson lærðum að hlýða mér, var konan í óléttujóga. Mér líður eins og þessi fjölskylda sé orðin risastór kjarnafjölskylda. Næst fer ég með köttinn í ballett. Bara gott mál.

Mynd dagsins er af skýjum.

Tuesday 27. January 2004 | Tjáðu þig!

Ahhhh…..

Claire De Lune eftir Debussy ómar á geislanum, vinnudeginum er að ljúka, hundurinn lítur þreytulega á mig. Vill sennilega fara heim á teppið sitt að hrjóta. Klukkan er að verða hálf-tíu.

Vikan framundan er fullbókuð upp í topp, og þar að auki þarf ég að vera duglegur að finna mér íbúð fyrir litla erfingjann sem er á leiðinni. Það er meira en að segja það. Kakkalakkahreysi “á þessum vinsæla stað í miðbænum” kosta eins og golfvöllur í Tókyó. Ekki vill maður þurfa að gefast upp og fara í úthverfin til að deyja þar.

Fasteignasalar eru ljóðskáld nútímans, þeir yrkja lýsingar á íbúðum sem illa undirbúið fólk á erfitt með að verjast. Hér eru smá heilræði. Ef það stendur “Tilvalið fyrir laghenta” í fasteignaauglýsingunni, þá heldur hjallurinn hvorki vatni og vindum og leiðir út rafmagn. Ef það stendur “býður upp á ótal möguleika” þá er líklegast að 65 fm íbúðin sé 12 herbergja, 1.20 í lofthæð og að rífa þurfi allt í sundur til að geta lagst á gólfið einhversstaðar. “Í gamla stílnum” þýðir óuppgert og skemmt.

Það er dagsatt, að ég hringdi einu sinni til þess að athuga með íbúð sem mér leist vel á lýsinguna á, og komst að raun um að íbúðinni sem lýst var bjó ég í sjálfur, og hafði gert í þrjú ár.

Held ótrauður áfram.

Mynd dagsins er af Bjarka vini mínum, þegar hann lék stórleik til frægðar í tónlistarmyndbandi með Móu.

Monday 26. January 2004 | Tjáðu þig!

Gleðilegan bóndadag!

Í dag er bóndadagur, og þorrinn hefst. Þorrin er sosum ágætis hátið, en væri ekkert frægari en aðrar stórhátíðir ef ekki væri fyrir þá staðreynd að á þorranum heldur ungmennafélagið Wartan BC þorrablót sitt, og er það einn af skemmtilegri viðburðum skemmtanaársins á alþjóðlegum vettvangi.

Ég óska öllum karlmönnum landsins gleðilegs þorra, en þó sérstaklega Jóa í Múlakaffi, en hann býður upp á alhliða heildarlausnir í þorramatsmálum. Úr fréttabréfi frá Birni Víglundssýni, Force-seta Wörtunnar:

Önnur gleðifrétt er færð okkur Wörtumönnum á þessum drottinsbóndadegi. Jói í Múla hefur formlega sitt þorrahlaðborð í dag. Nú geta menn borðað þorramat í hádeginu og á kvöldin frá og með deginum í dag og út þorrann eða þangað til klukkan er langt gengin í mars. Til hamingju með þetta. Hvet ykkur til þess að nýta ykkur þetta einstaka tækifæri – aldrei áður hefur verið hægt að borða þorramatinn 40 daga í röð!

Mynd dagsins útskýrir sig sjálf fyrir alla sem eru vel sjáandi

Friday 23. January 2004 | 1 Tjáning

Jason snýr aftur

Þegar ég trassa lengi að láta klippa á mér hárið, fæ ég Jason Priestly hár, sem er alveg ömurlegt. Þessi staða kemur ítrekað upp, því mér þykir afspyrnu leiðinlegt í klippingu. Klipparar þurfa nebbnilega alltaf að vera svo hressir. Þurfa alltaf að byrja að tala um veðrið og hvað ég ætli að gera um helgina. Í Iðnskólanum er að sjálfsögðu kennt að viðskiptavinurinn vilji láta tala á sig um veðrið. Ég hata að tala almennt um veðrið. Frekar vil ég hafa þögn. Samskipti manna í millum hafa þróast í vitlausa átt ef við þurfum að tala bara til þess að tala.

Fyrir ykkur sem nennið ekki að ganga í gegnum spjallraunir hjá klipplingum ykkar, er ég með heilræði. Lygnið aftur augunum, og blundið. Svarið bara með “hummmmm” og “jammmm”. Kíkið af og til til að sjá hvað er verið að gera við toppstykkið ykkar, og haldið svo áfram með augun lokuð. Svínvirkar.

Thursday 22. January 2004 | Tjáðu þig!

Simsalabimm

Letihelgi dauðans að baki. Horfði tvisvar á allar dagskrána á Discovery, og veit núna hvernig maður smíðar brú milli Evrópu og Afríku, og hvernig hægt er að búa til 5 tonna krana úr gömlum pallbíl, þvottavélatromlu og teygjusokkum. McGyver má fara að vara sig, sem og helstu flutningafyrirtæki landsins.

Frétt vikunnar sem leið var auðvitað að kjarnaoddarnir sem islensku sprengjusérfræðingarnir fundu í Írak og voru samkvæmt utanríkisráðherra vorum sönnun á því hversu mikilvægt starf íslenski herinn ynni á alþjóðavettvangi reyndust eins meinlausir og íþróttataska. Það gladdi mig mjög. Halldór Ásgrímsson aðeins of fljótur á gikknum.

Ég er líka búinn að hafa miklar áhyggjur af því um helgina hvað ég er að verða spikaður, lít orðið út eins og selkópur. Þarf að fara í átak. Verst hvað líkamsræktarstöðvar eru andlega tærandi staðir fullir af strípum. Sund og hundagönguferðir verða að nægja, ásamt því að ég mætti sennilega taka smettið upp úr pottunum til að anda af og til. Góðu fréttirnar eru allavega að ég er ekki með anorexíu.

Mynd dagsins er af mér, og er eftir Kjartan Má. Ég er að undirbúa mig, því að ég er að fara að sinna tónlistargyðjunni á næstunni, og mun því öðlast ódauðlega frægð og get látið gylla hundinn minn fyrir alla peningana sem munu flæða á yfirfulla reikningana mína…

Monday 19. January 2004 | 1 Tjáning

Vertu inni

Þar sem ég er að upplagi til nörd, er ég búinn að vera að sanka að mér upplýsingum um hvað þykir heitast í dag, til að leggja fram flippaðan lista yfir hluti sem þörtísomþíng fólk eins og ég þurfum að gera til þess að vera “inni”, í stað þess að sitja grá og guggin í bónusúlpum í úthverfunum á meðan þeir sem eru inni eru að lifa lífinu í alvöru…

Hér eru nokkur vopn í baráttunni við varamannabekkinn

Stundaðu jaðarkynlíf.
Það eru víst allir að því. Ég veit ekki hvað felst í skilgreiningunni, en þetta hljómar mjög “kúl”. Prófa kannski að vera í öðrum sokknum á meðan?

Vertu pýramídasölumaður
Það líður orðið varla það kvöld sem ég fer út án þess að jaðarskólafélagi eða fjarskyldur vinur ættingja taki ekki upp á því að reyna að telja mér trú um að hvergi sé peningunum sem ég á ekki betur varið en í einhverju svakalegu píramídaplotti sem ég geti ekki annað en grætt milljónir á. Yfirleitt byrja öll svona samtöl á mjög vinalegum upprifjunum á því hverjir í andskotanum þessir einstaklingar eru, sem ég rétt man eftir, en eru nú svona svakalega kumpánalegir, og hlæja að því sem ég segi…síðan upphefst sölumennskan, og hún endar yfirleitt á einn af tveimur mögulegum vegum: Ég þykist þurfa í bráðaskurðaðgerð, eða læt mig hverfa hægt og rólega á bak við feita konu á meðan píramídaplottarinn malar eins og kettlingur á kókaíni um hvað ég sé illa gefinn ef ég láti svona demantsprýtt tækifæri úr greipum sleppa…

Hafðu hátt
Allr þeir flottustu hafa hátt. Tala hærra en hinir á borðinu sínu, hlæja hærra en allir aðrir, og taka fastast í hendur af öllum. Prófið að sitja við hliðina á borði fullu af leikurum, og þið skiljið hvað ég meina.
Því er um að gera að gefa vel í raddböndin, og kreista spaðann á fólki eins og það sé enginn morgundagur. Þá halda allir að þú sért að springa úr sjálfsöryggi.

Mynd dagsins er af mér og rokkguðinum úr Keflavík við tökur á SÍBS auglýsingu. Hann er alltaf inni.

Wednesday 14. January 2004 | Tjáðu þig!

Hananú…

Allt brjálað að gera í vinnunni, svo að ég hef ekki haft mikinn tíma til þess að leysa lífsgátuna fyrir mína ágætu lesendur, hvað þá sjálfan mig. Það er þó gaman að segja frá því að fólk er svo mikið að springa utan í hvað íslensk kvikmyndagerð sé léleg og leiðinleg, stundum verður maður að ljúga að fólki að maður sé lögfræðingur eða stefnuvottur til þess að verða ekki fyrir aðkasti.

Helsta ástæðan fyrir þessu er náttúrulega Opinberun Hannesar og skaupið, en svo er fólk almennt óánægt með gæði dagskrárefnis, sem hefur jú farið niður á við í átt til helvítis síðustu ár. Íslendingar elska gott dagskrárefni. Þeim finnst vont dagskrárefni leiðinlegt. Þetta hljóma nú ekki eins og nein rakettuvísindi, en til dæmis hefur styrkjabatteríunu RÚV nú tekist ágætlega vel að bægja gæðum og skemmtun frá dagskrárefni sínu, þótt að örugglega liggi fyrir rannsóknir sem staðfesti að vont líki illa.

Það gullu við hlátursköll og við fylltumst barnslegri kátínu í gær þegar við fengum tilkynningu í tölvupósti um að Skjár 1 og Skjár 2 yrðu nú sameinaðir undir nafni Skjás eins. Það eru flottustu rökfimleikar sem ég hef orðið vitni að lengi. Hér er um að ræða svokallaðar jaðarröksemdafærslur, eða “extreme reasoning”. Skjárinn var með þessu útspili sínu búinn að drulla vel upp á bak, og eina leiðin út var að kenna dreifikerfinu um, nokkuð sem var vitað frá upphafi að yrði vandamál…

Mynd dagsins er af píanói. Engin sérstök ástæða, var bara handhæg. Þetta er píanó foreldra minna.

Friday 9. January 2004 | Tjáðu þig!

Arfaslakt skaup

Lauk árinu 2003 með ælubragð í kokinu, þökk sé Ágústi Guðmundssyni og öðrum erkifjendum gleðinnar. Þurfti að fara í langa og hreinsandi sturtu, og er enn bálreiður yfir því að tímann sem ég notaði í að horfa á þetta revíu-leikhús fáránleikans fæ ég aldrei aftur. Þórhildur Þorleifsdóttir hefur aldrei verið í eins mikilli hættu á að vera skákað sem lélegasta áramótaskaupsleikstjóranum. Slapp samt fyrir horn og heldur titlinum. Þetta var eitt arfa-slakasta sjónvarsefni sem ælt hefur verið ofan í kok saklausra áhorfenda. Flissaði 2svar, og skellti bara einu sinni upp úr, og þó var búið að fórna blásaklausum ítölskum vínberjum á altari hláturtauga minna, svo að jarðvegurinn var mjúkur og móttækilegur.

Það má þó sjá bjartar hliðar á þessu öllu, eins og til dæmis þá staðreynd að lítið var um ofbeldi og slys á gamlárskvöld, og má sennilega um kenna doða, vonleysi og þunglyndi þjóðarinnar yfir skaupinu.

Óskar Jónasson fær hjá mér hellings-stig fyrir að hafa látið vera að gera þetta í þriðja sinn, og láta klúðra þessu í millitíðinni, þannig að næsta skaupi hans verði vel fagnað.

Annars hef ég það gott, og óska öllum sem rambað hafa hingað inn fyrir slysni gleðilegs árs. Mynd dagsins er eftir Magna Ágústsson kvikmyndatökumann, og ber vinnuheitið “áramót”