Bless jól

Þá er þetta jólastúss að verða búið. Ég er eiginlega hálf-feginn. Búinn að hlusta á sjálfan mig fitna með hverjum tímanum yfir hátíðarnar, enda hef ég lítið annað gert en að færa mig á milli sófa og konfektskála. Væri sennilega enn fastur í einhverjum sófa ef ekki væri fyrir hundinn minn, sem hefur viljað hreyfa sig reglulega. Fyndið hvað þessi hátíð er orðin mikil spillingar- og óhófsveisla, allt er leyfilegt í mat og drykk, og líkamsræktarstöðvarnar pússa posana fyrir örtröðina í janúar, þegar jólaspikaðir með samviskubit mæta með “umframþroskann sinn” á staðinn, enn með súkkulaði út á kinn, því það má allt um jólin.

Annars hef ég líka notað tímann til þess að skipuleggja framtíðina, eins og fullorðnir menn gera víst oft í lok árs. Það er gott að byrja nýtt ár vitandi hvert þú ætlar. Ef ég á að draga upp krystalkúluna þá er völvuspáin mín sisona:

Árið 2004 verður viðburðaríkt ár, jafnt á persónulegum grundvelli sem og faglegum. Þú munt flytja á árinu, og mjög líklega breyta örlítið til í vinnunni. Nýjir möguleikar munu opnast, og þú munt taka þeim fagnandi. Þú munt skipta um banka á árinu. Næsta ár verður alveg reyklaust hjá þér, eins og síðasti fjórðungur þessa árs var. Varastu boltaíþróttir, því þú ert lélegur í þeim. Montoya mun standa sig vel í formúlunni.

Mynd dagsins er af mér að horfa á nýja KB lógóið.

Monday 29. December 2003 | 3 Tjáningar

Ofríki kvenna

Man ekki einu sinni hvernig það atvikaðist, en núna er gamli bekkurinn minn úr MS kominn í þvílíkt tölvupóstsamband að það er eins og við séum enn í bekk saman, trítlandi hönd í hönd á leið í þýskutíma að læra um Dino Botta og þýðandann síglaða Moniku Mai.

Eins og oft atvikast á tungumálabrautum, var bekkurinn okkar að langmestu leyti skipaður konum. Glæsilegum konum, eins og sjá má á meðfylgjandi mynd, sem sýnir að góður smekkur spyr ekki um tíðaranda. (Takk Didda).

Við vorum fjögur hugrökk strákagrey, þar af þrjú sem lifðu af skólagönguna, sem sátum bekkinn innan um skössin, sem fóru misvel með okkur eftir atvikum og hormónum.

Stúlkurnar eru flestar orðnar ráðsettar og myndarlegar mömmur í dag, margar með fleiri en eitt got að baki.

Ein merkileg staðreynd sem kom í ljós við þessa skemmtilegu endurfundi er að þrír af okkur fjórum drengjunum í bekknum sóttu sér á endanum kvonfang út fyrir landsteinana, þrátt fyrir að hafa verið umkringdir þessum glæsileika og hlýju á námsárunum. Ég held að sú tölfræði segi meira en þúsund myndir. Við höfum sennilega sótt í að vera ekki lengur kúgaðir og beittir ofríki, en allir eigum við sameiginlegt að vera mjög feimnir og hógværir einstaklingar…hehe…eða ekki. Spes.

Meira um þetta síðar, ásamt tæmandi útskýringu á “slöttfaktor” menntaskólanema.

Thursday 18. December 2003 | Tjáðu þig!

Jólagjafalisti

Mörgum hefur þótt þægilegt að fá frá mér jólagjafalista, til þess að eiga auðveldara með að finna viðeigandi gjöf handa mér. Því bjó ég til stuttan lista sem ég birti hér.

Jólagjafalisti DonPedro 2004

Nálgunarbann þýskra túrista á mig.
Þetta er auðvelt að útbúa, og kostar bara eitt A4 blað og smá lögfræði. Allir þýskir túristar verða að forðast mig, og ef þeir skyldu fyrir mistök detta inn í 100m radíus, verða þeir að minnsta kosti að þegja og koma sér svo lítið beri á í burtu.

Nýja diskinn hennar Leoncie
Allt upplagið. Og tvo þunga steina. Og strigapoka.

Dag með Pete Jackson
Við höfum um svo margt að tala.

Ársmiða á Formúluna

Vona að þetta hjálpi.

Mynd dagsins er af góðvini mínum Gandálfi, en hann mun ég hitta um jólin.

Wednesday 17. December 2003 | Tjáðu þig!

Vont skap

Frá því klukkan 09:00 í morgun og þar til klukkan 15:06 í dag er ég búinn að vera í vondu skapi. Ekki bara svona standard “hnykklaðar augnbrúnir og fýlusvipur” vondu skapi, heldur svona “rífa-barka-úr-saklausum-hvolpum og trampa-á-varnarlausa-kóalabirninum” brjáluðu skapi.

Þetta gerist ekki oft, en er merkilega oft tengt afskiptum mínum af hinu opinbera. Jihadið gegn skatta-eineltinu sem ég hef áður skrifað um hér, hélt áfram í dag. Ég ætla ekki að sleppa mér í smáatriði, ekki fyrr en öllu er lokið og ég get hlegið að þessu öllu saman. Ég ætla þó að segja ykkur eitthvað sem við fyrstu sýn gæti hljómað eins og lygi, en er samt satt.

Inni í myrkustu afkimum myrkustu stofnunnar Íslands, í ljótu mósaíkhúsi við Tryggvagötu þar sem óskilasálir kveljast í óendandlegu eftirlífi innan um eyðublöð og möppur, fann ég manneskju úr holdi og blóði sem nennti að sinna mér og gerði það vel. Hún er vonin mín bjarta, og gerði það að verkum að skap mitt breyttist úr þrumuveðri í súld klukkan 15:06

Þegar ég geri upp þetta mál, verður það löng grein.

Mynd dagsins er af Guðna klippara, vinnufélaga mínum, eftir að ég skrumskældi hann í Photoshop af eintómri illmennsku.

Tuesday 16. December 2003 | Tjáðu þig!

Saddam átti syni sjö…

Því miður er nú búið að handsama hin ógeðþekka og hatsæla þjóðarleiðtoga Saddam Hussein. Ég segi því miður, því að mínu mati eru allar líkur á að það hjálpi örvitanum og þvagheilanum George W. Bush að ná endurkjöri í komandi forsetakosningum. Sá maður er einmitt landi sínu og vestrænu þjóðfélagi sem illa lyktandi myllusteinn um hálsinn, en að mínu mati hefur verr gefinn maður ekki sinnt eins valdamiklu embætti síðan Ronald Reagan var og hét. Hefði frekar viljað að hann hefði dáið, og tekist hefði að handsama gleðifiskinn Keikó lifandi. En, maður getur ekki fengið allt.

Það eru bara rétt rúmir 3 mánuðir í að formúlan hefjist á ný og þá hefst það sem kallað er liðsskiptaupphitun, en á þessu ári mun ég halda áfram að styðja BMW Williams, eins og ég hef gert frá því að liðið var stofnað, en undirbúa flutning yfir í McLaren, en þar mun aðalökumaður Williams, Juan Pablo Montoya, keyra árið 2005, vonandi með Kimi Raikkonen sér við hlið. Þá mega nú þýskararnir fara að vara sig.

Mynd dagsins er af mesta kjötbollutöffara sem uppi hefur verið síðan Marion “Cobra” Cobretti tuggði tannstöngla á hvíta tjaldinu.

Monday 15. December 2003 | 3 Tjáningar

Íslandi allt.

Föstudagsboðorð er það heillin.

Boðorð DonPedro hið fjórða:
VERTU ÍSLENDINGUR!

Boðorðið í dag er þjóðlegt og einfalt. Í baráttunni gegn síaukinni ameríkaniseringu Evrópu er okkur hollast að taka gömlu þjóðrembuna upp úr skinnpokanum og strjúka af henni rykið áður en við föllum í sjálfhverfan frægðarglamúrkapitalisma og hættum að vera til sem hugsandi þjóð, heldur breytumst í sjónvarpsglápandi mannapa sem ekkert hugsa sjálfir og ekkert skilja.

Höldum í séreinkenni okkar sem þjóðar á allan þann hátt sem við getum. Það eru þessi séreinkenni sem gera okkur að sjálfstæðri þjóð, ekki bara aukavarafylki í bandaríkjunum.

Því segi ég:
Áfram Glímubúningar, áfram slátur, áfram Skagfirska sveiflan, áfram ull, áfram íslenska sauðkindin, heill fjallkonunni, áfram Malt og harðfiskur, heill fárviðrinu og litlu asnalegu hestunum okkar. Lifi málfarsfasismi, álfar og tröll. Íslandi allt.

Þá að þætti lesenda, en ég fékk sent inn bréf frá stórvini mínum Jóni Vali Jónssyni í gær. Að sjálfsögðu Tomma ég bara málið og birti athugasemd hans í heilu lagi. (Sögnin að “Tomma” eitthvað verður útskýrð hér síðar).

Sæll kæri vinur
Ég er áskrifandi að pistlum þínum og hef mjög gaman að og ég vil óska þér til hamingju með stórskemmtileg skrif. Mér sortnaði reyndar fyrir augum og hnúfar mínir hvítnuðu þegar ég sá að þú gerir okkur sauðfjárbændum ekki hátt yfir höfði með því að segja burð á þrílembdri á, einhverja gúrkufrétt. Ég get því sagt þér að sagnir um búðar- og bankaræningja úr Reykjavík, eru ekki langlífar í uppsveitum í minni heimabyggð. Hins vegar gleymir ekki nokkur maður nafninu á þeirri rollu sem verður þrímlemd, undan hvaða hrút hún kemur, af hvaða bæ osfrv. Þetta eru svona langlíf tíðindi í sveitinni.

En þegar sauðfé er tengt raunverulegum glæp þá verður fjandinn laus. Þannig er sagan af Grundarfjarðarbóndanum (ca frá árinu 1995), löngu orðin tímalaus. En hann hafði fjölbreyttari nyt af lambstofni sínum en aðrir bændur og þá má segja að það hafi helst bitnað á húsfrúnni. Sagan segir að forðagæslumaður hafi rekið augun í að hluti af kynþokkafyllstu rollunum hafi haltrað um fjárhúsin í stað þess að stökkva frjálsalega um og jarma í takt. Í framhaldinu hafi þessi uppátækjasami bóndi verið dreginn fyrir rétt. Með það að leiðarljósi að Grundarfjarðarbóndinn gæti hugsanlega verið tengdur einhverjum sem okkur er kær (ég veit reyndar ekki til að svo sé), þá þori ég ekki að lýsa þessu nánar.

Með von um bændur fái sanngjarnari umsögn. Jafnframt óska ég eftir að fá að senda þér umsögn um frama kvenna í íslenska ásatrúarfélaginu sem ég vinn að og hugsanlega í framhaldinu fá hana birta (þá undir þínu nafni ef þú samþykkir).

Mynd dagsins er að sjálfsögðu í stíl við boðorðið, en þar má sjá tvo unga menn stunda reisnarlega þjóðaríþróttina.

Friday 12. December 2003 | Tjáðu þig!

Innantóma stúlkan…

Ég veit að afgreiðslustörf í söluturnum eru ekki á listanum yfir hæstlaunuðustu störf í heimi, og að aðdráttarafl starfsins er því minna en margra annarra. Það er engu að síður með ólíkindum hvað er mikið af heilalausu hálf-fólki með greindarvísitölu rétt um stofuhita sem hefur endað á bak við afgreiðsluborðin í borginni okkar.

Ég fór í sjoppu í gær. Stelpan í sjoppunni, sennilega hálfþrítug, leit út fyrir að hafa tapað í hildarleik sköpunarsögunnar, eins og hún hafi verið fædd í jogginggallanum sínum, með krónískt tyggjó í kjálkunum. Hún kom fram við alla viðskiptavini sína á sama hátt, eins og henni væri alveg sama um allt, sem henni sennilega er. Hún telur örugglega mínúturnar þar til hún kemst heim, en við talninguna missir hún fókus á öðru sem er að gerast í kringum hana…

Ég sagði orðrétt:

Góða kvöldið, ég ætla að fá hjá þér eina pylsu með öllu, og litla kók í gleri, opna hana takk.
Hún horfði aðeins upp í loftið, og fór svo af stað með lítinn hluta setningarinnar og veiddi upp hálfaldraða pylsu úr pottinum hjá sér. Svo spurði hún mig:
Hvaltu fá á pulsuna?
Ég sagði henni þolinmóður að ég girntist enn að fá pylsuna mína með öllu. Hún gumsaði meistaraverkinu saman, og spurði svo:
fleira?
Ég áréttaði að ég vildi fá litla kók, annað væri það ekki.
dós eða plasti?
Ég var ekki enn búinn að skipta um skoðun varðandi glerið, svo að ég leiðrétti hana með það.
opnana?
hmmmmm, já takk….
fleira?

Þetta er kannski ekkert óvenjulegur díalógur í sjoppu, en ég hjó eftir því að stúlkukindin hlustaði aldrei á neitt sem ég var að segja við hana, heldur notaði bara sellurnar til þess að tyggja tyggjóið sitt. Hún horfði aldrei beint á mig á meðan á viðskiptunum stóð.

Á nokkrum stöðum er eitthvað um að miðaldra fólk sinni þessum störfum. Munurinn er ólýsanlegur. Fólk með þjónustulund, sem hlustar á viðskiptavinina og er kurteist hlýtur að skila betri framlegð til þeirra sem ráða í vinnu og reka fyrirtækin, og auðveldlega réttlæta hærri laun.

Það leiðir hugann að því hvað æskudýrkunin í landinu okkar getur verið vanþakklát, þegar stór hluti atvinnulausra eru miðaldra konur, sennilega iðjusamasti og samviskusamasti starfshópur sem völ er á. Pæling.

Mynd dagsins er úr sólarlandaferðaauglýsingu sem ég er að vinna. Aahhhhhhh.

Thursday 11. December 2003 | 2 Tjáningar

Dílabóndi fer til kjötheima

Ég er búinn að eyða deginum sem dílabóndi (ens. pixelfarmer), því að við Filmus-strákarnir erum að taka heimasíðuna okkar í gegn, og verðum með nýja útgáfu uppi í vikunni. Langþráð törn.

Þess á milli situr maður bara og telur rán, en þau eru nú orðin svo daglegt brauð að fréttastofur þekkja ekki þá gúrkutíð sem stundum varð til þess að Ólöf Rún Skúladóttir var send til þess að taka viðtal við eiganda þrílemdrar rollu sem bar með fyrra fallinu.

Allir sem afsagaðri haglabyssu geta valdið keppast nú um bankaútibúin og sjoppurnar, og þurfa stundum að fara í röð. Maður er hættur að láta slá sig með felmtri þegar svona nokkuð gerist.

Allt er þetta afleiðing græðginnar sem einkennir vestrænt þjóðfélag, og letinnar sem einkennir á köflum það íslenska. Best að ræna bara, þá þarf ég ekki að vinna. Ég ber hvort sem er ekki virðingu fyrir eigum annarra.

Djöfull erum við að verða alþjóðleg. Engir glímubúningar hér…

Mynd dagsins er af kvikmyndafilmu, en hún er hluti af efninu sem við erum að vinna með fyrir heimasíðuna, og er eftir Atla. Þannig koma nú tvær grænleitar myndir á síðuna í röð, en það er nýjung.

Tuesday 9. December 2003 | 1 Tjáning

Gamalmenni skrifar

Helginni var eytt í að misþyrma strengjum og fingrum í prófun á nýrri gítargræju. Ekkert var djammið, en göngutúrar með hundinn þeimur tíðari. Aldurinn er farinn að segja verulega til sín. Ég fór yfir nokkra hluti í lífi mínu sem hafa breyst á allra síðustu árum og segja til um að ég sé að verða gamall, og ekki lengur það heitasta í hillunni.

Ég hlusta á gufuna í bílnum. Mér finnst það róandi.

Ég er hrifnari af kvöldverðum í heimahúsum en brjáluðum partíum hjá einhverjum sem ég þekki ekki.

Ég er búinn að safna miklu enni síðustu ár, og á orðið mjög frambærileg kollvik.

Þegar ég fór í klippingu síðast, spurði hárgreiðslukonan hvort hún ætti að reyta “þroskamerkin” úr augnbrúnunum. Þá átti hún að sjálfsögðu við gráu hárin. Mjög pent sagt hjá henni, og ég er þakklátur fyrir það.

Ég ætla að senda jólakort í ár. Hvaða rokk er í því?

Ég fer að versla í Europrís, og skoða borvélar og skrúfjárn á meðan konan velur sultur.

Ég er enn ekki farinn að lesa lesbókina, greiða yfir skalla og kaupa þunnar úlpur í sauðalitunum, en þegar sá tími kemur, ætla ég bara að taka honum fagnandi líka. Við getum ekki breytt vindinum, einungis hagað seglunum eftir honum.

Mynd dagsins er næturstemning úr Þingholtunum.

Monday 8. December 2003 | 2 Tjáningar

Læknamafían

Læknar eru spes. Þegar þeir eru ekki lengur unglæknar sem vinna 36 tíma á sólahring með kaffidripp í æð og blóðsprungin augu, er kominn þeirra tími til þess að uppskera fyrir langt og dýrt nám og mikla illa borgaða vinnu í árafjöld.

Þá komast þeir djúpt inn í heilbrigðiskerfið og geta byrjað að blóðmjólka það, með því að taka að minnsta kosti þreföld laun fyrir vinnuna sína, og reka eigin praxís á bullandi tilvísunarsystemi í launuðum vinnutíma. Sóunin á fjármunum ríkisins í heilbrigðiskerfinu er með ólíkindum, og þetta er bara eitt mörgum stórum vandamálum sem þar er glímt við.

Margir sem þekkja betur til en ég, halda því fram að það sé nefnilega ekki nein lausn að dæla endalaust meiri peningum inn í heilbrigðiskerfið, það þurfi að taka til þar og draga sóunina undan steini og berja hana í augað.

Ég fór að hugsa um þetta af því að nú er komið að árlegum lokunarhótunum spítalanna, þegar þeir eru búnir að eyða milljörðum umfram fjárlög finnst þeim alltaf auðveldasta lausnin að loka deildum fyrir krabbameinssjúk börn eða aðrar deildir sem allir hafa samúð með, svo að auðveldara sé að pressa stjórnkerfið í að leggja fram meira fjármagn. Þeir loka ekki frunsudeildinni, eða fækka ferðalögum lækna, eða hreinsa til í tilvísanakerfinu þeirra. Nei, núna eru það glasafrjóvganir, fólk sem á samúð okkar allra vegna erfiðleika við að eignast börn. Þetta er aumingjaskapur, og hvergi réttlætanlegur. Pólitískur hildarleikur sem bitnar á þeim sem minnst mega sín.

Uss, hvað ég er reiður.

Næsta föstudagsboðorð kemur eftir viku.

Myd dagsins er af snjónum í uppáhaldstrénu mínu, beint fyrir utan svefnherbergisgluggann minn. Afsakið þetta fetish fyrir myndum af snjó í trjám, en ég get ekki haldið aftur af mér.

Friday 5. December 2003 | Tjáðu þig!

Ólympíuleikar skriffinna

Það versta sem ég veit í öllum algeiminum er skriffinska. Sérstaklega skriffinska skriffinskunnar vegna, en af því syndrómi er einmitt of mikið í íslenskri stjórnsýslu. Ég hef áður reifað hér um baráttu mína við skattayfirvöld út af peningum sem ég skulda þeim ekki, og sú barátta gengur – síðan síðast – ekki neitt.

Ég er búinn að þurfa að umgangast nokkrar opinberar stofnanir upp á síðkastið í hinu og þessu smástússi, og verð alltaf jafn hissa að sjá útjaskaða reglugerðaþræla búa til eintómt vesen og vitleysu, til þess að ná hægar þeim árangri sem stofnunin þarf til þess að réttlæta tilvist sína og fjáraustrið til hennar.

Eyðublaðafíklar, prótókólnazistar og smásmognir örborgarar ráða ríkjum í “kerfinu”, og þær fáu hræður sem sýna áhuga á að sinna starfi sínu eins og manneskjur, mega sín lítið á móti meirihlutanum.

Á sama tíma ber ég fulla virðingu fyrir stjórnsýslu, og veit að ákveðið magn af skriffinsku verður alltaf til staðar, en mér hrýs bara hugur við farganinu sem þetta er núna.

Horfum á jákvæðu hliðarnar. Stofnum til ólympíuleika skriffina í heiminum og sjáum okkar fólk keppa til sigurs á móti Rússum og Ítölum. Keppnisgreinarnar gætu verið eitthvað á þessa leið:

BRÉFAKLEMMURÖÐUN
MILLIDEILDASENDINGAR
DAUFLYNDI KVENNA
DAUFLYNDI KARLA
DAUFLYNDI ÓSKILGREINDRA
EYÐUBLAÐAHLAUP
LJÓTASTA PEYSAN
ÓÞARFASTA REGLUGERÐIN
LAUNAÐ ÁHUGALEYSI
KAFFITÍMAÁSTUNDUN
NEFBORUN
BRUÐL
TÍMASÓUN STARFSMANNA
TÍMASÓUN FÓRNARLAMBA

Ef þið viljið stinga upp á fleiri íþróttagreinum, getið þið gert það á milli 14:30 og hálf þrjú, en til þess þurfið þið að hafa eyðublað sem ég veit ekki hvar þið getið fengið, og hafa meðferðis mynd af þriðja bíl til vinstri.

Mynd dagsins er af möppu, alþjóðlegu baráttutákni skriffinna.

Thursday 4. December 2003 | Tjáðu þig!

Stafræn gestrisni…

Já, það eru komnar á ellefta þúsund heimsóknir á þessa litlu bloggsíðu, og það er svolíitið skemmtilegt. Það eru líka fleiri en hafa komið að heimsækja okkur Lottu á Óðinsgötuna. Kitlar pínulítið hégómagirndina að það séu svona margir til í að lesa úr manni ruglið, um leið og ég verð svolítið hryggur fyrir hönd hagvaxtar þjóðarinnar að fólk hafi svona lítið að gera. Ég þarf að sjálfsögðu að halda upp á áfangann með því að halda áfram að skrifa, en ég hef verið með eindæmum latur upp á síðkastið.

Ég er búinn að vera þeimur duglegri að vinna og semja tónlist, en í janúar stendur til að fara í smá frí og taka upp nokkur lög með Bjarka, sem ég veit enn ekki neitt hvað ég ætla að gera við. Enda sennilega á jon.is, en það er öruggur staður að vera á, mestu máli skiptir að hafa gaman af þessu.

Ég fór með hundana okkar Adda Geirsnefið í dag, en nú hefur allan snjó leyst þar. Geirsnef hefur sennilega aldrei verið eins ógeðsleg miðstöð hundahægða, og hefur sjaldan verið ólystugra að valsa þarna um.

Ég er svolítið gáttaður á hversu innilega latt fólk getur verið. Mér finnst sífellt færast í aukana að fólk komi þarna á bílum og keyri í hringi á meðan hundarnir elta. Svo fara hundarnir eðli málsins samkvæmt og losa, en eigendurnir keyra áfram eins og ekkert haf í skorist og láta sér lítið um finnast að annað fólk og hundar þurfi að vaða í skítnum frá þeirra dýrum. Fyrir vikið kemur Geirsnefið hörmulega undan vetri, og er hundaeigendum til skammar.

Ekki furða að það sé erfitt að berjast fyrir réttindum hóps sem ekki kemur betur fram á eigin svæðum. Ég legg til að öll umferð um Geirsnefið verði bönnuð nema til að koma að og frá. Undanþágur mætti gera fyrir fólk sem á í erfiðleikum með hreyfingu, en ekki fyrir fullhrausta letingja. Hananú.

Setti líka inn tvo nýja linka, annarsvegar hjá grameðlunni Pétri Erni æskuvini mínum, en hann er skemmtilegur blogull, og hinsvegar Tomma Steik.

Mynd dagsins er af tækinu í internetinu sem stendur og telur heimsóknir alla daga á síðunni minni. Ótrúleg þessi tækni!