Flug

Það er ekki orðum ofaukið að mér finnst leiðinlegt að fljúga. Þetta stafar af miklum hluta til af því að ég er flughræddur. Ekki “flugskelfdur”, heldur meira svona “flug-ónotalegur”. Mér finnst eins og allir smellir og skruðningar sem ég heyri í ofhlaðinni og hálfaldraðri vélinni séu ótvíræð skilaboð um að ég muni deyja aðþrengdur, andandi að mér endurunnu prumpi, haldandi á bakka sem inniheldur “mystic sausage & egg”, og með fullan og ofalinn norsara í fanginu.

Það síðasta sem fer í gengum huga mér verður kannski flapsi, eða 35 kg. stytta sem einhver húsmóðir keypti á útimarkaði og ákvað að setja í handfarangurinn sinn af því að hún var svo þung. Ég get ekki í fljótu bragði ímyndað mér ömurlegri máta til þess að hverfa úr jarðvistinni en að hrapa á fleiri hundruð kílómetra hraða í logandi flugvél sem vegur hundruðir tonna í átt að öruggum og sjónrænum dauðdaga.

Held að þetta sé enn ein afleiðingin af miklu bíómyndaglápi. Sama hvað menn vilja halda því fram að bíómyndir breyti ekki endilega ásýnd manna á lífið, þá eru allir hræddir við hákarla, jafnvel á ylströndinni í Nauthólsvík. Flestir virðast líka halda að Doberman hundar séu best til þess fallnir að slíta barka úr hverjum sem fyrir verður, og naga höfuð af börnum. Eitthvað virðist líka um að fólk haldi að það meiði sig ekki þegar það rennir sér á naglabretti niður fjöll, og enn einhverjir halda að allir litaðir menn í Bandaríkjunum séu glæpamenn sem kunna að rappa og séu góðir í körfubolta.

Mín skilaboð til Hollywood eru því: Hættiði að láta flugvélar hrapa í bíómyndunum ykkar, því að þótt að það bjóði upp á flottar senur, þá er lítill íslendingur sem man þær og hugsar um þær í hvert skipti sem hann þarf að fljúga eitthvert. Ég er nokkuð viss um að tekið verður tillit til þessarar óskar.

Mynd dagsins er tekin úr þyrlu yfir Faxaflóanum. Ég er ekki flughræddur í þyrlu.

Góðar stundir.

Friday 31. October 2003 | Tjáðu þig!

Áfram Færeyjar!

Þegar snjóflóðin hörmulegu á Súðavík og Flateyri dundu yfir okkur Íslendinga þann kalda og myrka vetur 1995, var sem ljós í myrkrinu að frétta af landssöfnun Færeyinga til handa fórnarlamba flóðanna og fjölskyldna þeirra. Þá tók ég þá fastmótuðu einstefnuákvörðun að halda alltaf með Færeyjum í einu og öllu, því að þar væri á ferðinni þjóð sem virkilega væri okkur vinveitt og hugsaði vel til okkar í blíðu og stríðu. Þetta er stefna sem ég hef haldið hingað til og mun gera áfram.

Það er því skrýtið að fylgjast með því sem er að gerast í norrænni pólitík, og þá sérstaklega afstöðu okkar Íslendinga til sjálfstæðisbaráttu frænda vorra. Daufdumbar undirtektir vel aldra ráðamanna okkar við beiðni um stuðning kemur mér spánskt fyrir sjónir frá litlu rembuþjóðinni sem hatar ennþá Dani fyrir að hafa látið okkur naga sand og drekka sjó á meðan feitir danskir kaupmenn mökuðu krókinn, og tönnlast á mikilvægi sjálfstæðisbaráttu í hvert skipti sem umræða um einhversskonar samstarf við aðrar þjóðir kemur upp á borð, jafnvel þótt einungis sé um samhæfingu á norrænni snúðastærð að ræða.

Ég fylltist gremju yfir fyrstu fréttum af þessu, og byrjaði strax að hugsa upp fagmannlega níðstöng til að halda á í mótmælum mínum fyrir framan stjórnarráðið, en róaðist aðeins við að heyra að enn væri langt í frá full sátt meðal Færeyinga sjálfra um hvort sjálfstæði hentaði þeim betur en áframhaldandi Danaeign. Ég ætla því að bíða rólegur þar til meirihluti færeysku þjóðarinnar fer fram á sjálfstæði. Þá ætla ég rétt að vona að fólkið sem fékk atkvæðin mín í síðustu kosningum fari vel með það og leggist á eitt um að hjálpa til og greiða veginn fyrir baráttunni. Annars verð ég vondur. Og það vill Halldór Ásgrímsson gleðibolti ekki. Þótt hann hafi ekki fengið atkvæðið mitt. Hell hath no fury like a nerd with issues.

Mynd dagsins er ekki frá Færeyjum, því að ég hef ekki enn látið verða af því að fara þangað. Gef mér ár í viðbót til að heimsækja frændurna. Myndin er af Hilmu litlu, dóttir Jakobs vinar míns, sem er einmitt af færeyskum ættum. Lunkin tenging?

Wednesday 29. October 2003 | Tjáðu þig!

Nýr listi…

Það er alltaf gaman að listum. Hér er einn:

Tíu hlutir sem ég mundi ekki vilja þurfa að hafa með mér á eyðieyju:

1. Lemúr. Ég er hræddur við lemúra, þessi stóru augu og hvassar gripklærnar…
2. The complete works of Roy Orbison. Miskilinn maður. Gat aldrei neitt.
3. Tequila. Get ekki drukkið það eftir “Stóra Tequilamálið”.
4. Síðasta árgang Vikunnar. Of glans fyrir skeinipappír, og ekkert leshæft.
5. Leoncie, nýja lagið hennar varðar kennitölusviftingu og útlegð.
6. Fótbolti. Kann ekkert á svoleiðis.
7. Óbó. Leiðinlegt hljóðfæri sem erfitt er að spila á.
8. Sjónvarp sem nær bara beinum útsendingum frá Alþingi.
9. Tannpínu og hausverk.
10. Fullan poka af músastigum.

Mynd dagsins er af Atla vini mínum, en þessi grindhoraði ljósmyndarasláni var eitt sinn ofaldasta barnið á Snæfellsnesi. Utan myndramma er sláturkeppur sem notaður var til að halda athygli hans á meðan á myndatöku stóð. (Takk GauiElla).

Tuesday 28. October 2003 | Tjáðu þig!

Lifandi goðsagnir

Við erum ekki fáir í auglýsingabransanum sem höfum áhuga á sögu vörumerkja, og fólksins á bak við þau.

Gunnar Árnason hljóðmaður og vinur minn hitti þetta geðuga fólk á ferðalagi sínu um afskekktar eyjar Grikklands. Þetta reyndust vera herra og frú Gillettopolis, margfrægar goðsagnir í vöruþróunarbransanum, það voru jú þau sem fundu upp upp einnota rakvélar, en gleymdu að sækja um einkaleyfi fyrir þeim, og lifa nú undir grískum fátækramörkum á meðan rakvélarnar sem enn bera nafn þeirra seljast fyrir milljarði dala á hverju ári.

Þau hafa æ síðan nagað sig í handabökin, enda eini staðurinn á líkama þeirra sem er nokkurn veginn hárlaus. Mynd dagsins er af Gunnari ásamt þeim hjónum. Fyrir þá lesendur sem ekki eru vissir, er það frú Gillettopolis sem er Gunnari á vinstri hönd.

Monday 27. October 2003 | Tjáðu þig!

Stór dagur fyrir makkafólk!

Það verður að teljast heppni að maður sem er eins mikill ubernörd og ég skuli yfirleitt hafa fundið góða konu sem vildi giftast honum. Held að það hljóti að vera af því að ég elda góðan mat. Í kvöld elda ég þó ekki neitt, því stefnan er á Panther-partý hjá Apple IMC klukkan 20:00.

Já, ég er að fara á sérstaka opnun út af komu nýja stýrikerfisins frá Apple, þar sem við nördarnir hrúgumst saman með sveittar efrivarir og í Hawaiskyrtunum okkar til þess að kaupa okkur nýtt stýrikerfi á tölvurnar okkar. How do you like them apples?

Ég geri mér alveg grein fyrir því hvernig þetta hlýtur að hljóma í eyrum þeirra sem ekki eru ofurseldir hinni stafrænu trú, en allir þeir sem hafa beðið í biðröð til þess að fá nýja plötu eða miða á einhverja tónleika, hljóta að geta fundið einhvern stað í hjarta sér til að skilja mig. Það er semsagt Panther dagur í dag, hvort sem ykkur líkar betur eða verr.

Mynd dagsins er af… Panther. Surprise!

Friday 24. October 2003 | 1 Tjáning

Taugarnar þandar

Það er óhætt að segja að ég sé tikkandi tímasprengja. Ég er búinn að naga mig í gegnum heilan pakka af nikótíntyggjói. Éta eins og ólétt þungavigtarkona. Svitna eins og Meat Loaf á tónleikum. Vaknaði í nótt til að éta. Það hefur aldrei gerst áður. Búinn að fara oftar út með hundinn en hann vill. Hann skilur ekkert í mér. Ég á eftir að fitna þar til ég lít út eins og loðin kartafla. Ég er búinn að lofa mér því að sá næsti sem spyr mig hvernig gengur að hætta að reykja fær móðursýkilegt taugaáfall í andlitið og gaffal í augað.

Annars er ég bara hress:-)

Mynd dagsins er úr tökum á SÍBS auglýsingu, af Mér og Gústa Jak, ásamt stórleikaranum Lalla úr Mosó.

Thursday 23. October 2003 | Tjáðu þig!

Bless – ógeð!

Fjandinn hafi það. Ég er hættur að reykja. Áður en ég næ þeim viðbjóðslega áfanga að hafa reykt helming ævinnar, ætla ég að láta af þessum ósið. Sit núna með kaffibolla, keppnis-nikótínplástur og nikótíntyggjó í stíl.

Ekki sú samsetning sem heillar mest, verð ég að játa. Á örugglega eftir að snappa 300 sinnum áður en yfir lýkur. Æðri máttarvöld að eigin vali blessi alla þá sem lifa og hrærast í kringum mig, ekki bara á ég von á að vera stirður í skapi fyrst um sinn, heldur má þetta aumingja fólk eiga von á að þurfa að umbera mig lengur en annars.

Mynd dagsins er af ógeðslegum öskubakka. Ég stal henni af internetinu. Ætla að horfa á hana í hvert sinn sem mig langar í rettu.

Wednesday 22. October 2003 | Tjáðu þig!

Hneyskli í íþróttadeild Wörtunnar BC!

Íslandsmeistaramótið í vaxtarrækt var haldið um síðustu helgi, og héldu fjölmiðlar því fram að Magnús Bess hefði unnið keppnina. Fyrir þá sem ekki þekkja alla söguna, verður það víst bara að nægja. Hitt er víst að það er til dökk hlið á þessari keppni, og að tíðrædd úrslit segja ekki allt.

Skráður í keppni þetta árið var nefnilega Þorbergur Grétar Helgason, formaður spila- og vaxtarræktardeildar Wörtunnar. Þorbergur er þekktur fyrir störf sín í þágu íþróttahreyfingarinnar, og rekur meðal annars öfluga körfuknattleiksdeild innan Wörtunnar, sem hefur skapað meiri tekjur fyrir bráðamóttökuna en allt Eddufellsgengið samanlegt.

Þorbergur, eða “kallinn”, eins og hann er oftast kallaður, hefur eytt bróðurparti þessa árs í æfingar og prótínát, og látið félagslíf og drykkju eiga sig á meðan. Hann var búinn að kötta sig vel niður fyrir keppnina, og var með tilbúið pláss fyrir bikarinn í hillunni, þegar kostunaraðili hans, Gunnars Mayo Inc. fór fram á lyfjapróf fyrir keppni.

Þegar í prófið var komið fannst óverulegt magn af sósum frá E.Finnsson í blóði Þorbergs og þvagi. Við yfirheyrslur þverneitaði Þorbergur að hafa neytt sósunnar vísvitandi, heldur hélt því fram að um slys hafi verið að ræða, að honum hafi verið byrluð sósan með beikonbúðingi sem hann neytti við köttun. Þetta nægði engu að síður til þess að kostandinn rifti samningum, og skildi við Þorberg án samnings fyrir mjög dýrt mót.

Þorbergur hætti því við keppni á síðustu stundu, og situr nú uppi með reikninga fyrir brúnkukremi og fæðubótaefnum sem samsvara 970.000 krónum, og er velviljuðum bent á off-shore bankareikning hans í Vestmannaeyjum. Hann tekur einnig að sér að brjóta kókoshnetur á milli brjóstvöðvanna á árshátíðum og starfsmannamótum.

Mynd dagsins [©JóiB] er af Þorbergi rétt fyrir mótið.

Tuesday 21. October 2003 | Tjáðu þig!

Á slóðum Jules Verne…

Ég og Lotta fórum ásamt Ólafsvíkingnum Atla og hvolpskrípinu Dr. Watson í sérdeilis fína jeppaferð um Snæfellsnesið um helgina, og sálin er því upphafin á þessum mánudegi, en líkaminn í klessu eftir að hafa borið myndavélatöskur og þrífætur upp um fjöll og fiðrildi í því miður óstórkostlega formi sem ég er í.

Það reyndist happadrjúgt að hafa infæddan með í för, sem varaði við helstu leiðindagildrum og sagði okkur hvernig við kæmumst hjá því að vera lamin í spað á laugardagskvöldi (fara ekki út um dyrnar). Fór þó á rúntinn á Ólafsvík, og brákaði nokkra hálsliði þar, þegar ég keyrði í gegn á bíl sem enginn þekkti, og með þokuljósin á. Það var annar bíll þar á sveimi, enda laugardagskvöld. Lögreglubíll sveimaði svo hægt um og lýsti upp í fjöll, og lagðist strax að mér sá grunur að týnzt hefði kind, og SWAT teymið verið sent út til að koma henni heilli á húfi heim.

Þegar við komum að Rifi, þar sem við gistum í góðu yfirlæti hjá móður Atla, fengum við nætursaltaða ýsu og rúgbrauð, algert hnossgæti.

Veðrið var mjög óvenjulegt um helgina, því að það var logn allstaðar sem við komum. Þetta var hinsvegar ekkert svakalegt ljósmyndaveður, því jökullinn var hulinn þokuhjúp og himininn hvítur og flatur víðast hvar. Er því uppskera helgarinnar í römmum talin frekar rýr.

Þótt að við höfum átt góða ferð, hlýtur Dr. Watson að hafa átt viðburðaríkustu helgina, því að hann náði að verða sér út um eftirfarandi reynslu:

Setja trýnið í músagildru, án þess þó að klemmast.
Vera skoðaður í lágflugi af Uglu, sem hugsaði sér gott til glóðarinnar með að éta hann (Var kallaður Owlbait það sem eftir lifði kvölds).
Hoppa upp í fangið á húsráðanda og hella yfir þá báða og sófann ferskum og sjóðheitum bolla af kaffi.
Sofa í nýju húsi og naga nýja hluti.
Reyna að sofa í hossandi jeppa upp vafasama slóða.

Mynd dagsins er af Tomma tökumanni vini mínum, uppi á Vatnajökli, þegar við vorum að taka auglýsingu fyrir Icelandair í fyrra. Myndir úr ferð helgarinnar verða komnar á stafrænt eftir um 2 vikur.

Monday 20. October 2003 | Tjáðu þig!

Uppáhalds

Í dag er uppáhaldsdagurinn minn í vikunni, föstudagur, og skemmtileg helgi framundan. Í tilefni þess langar mig að bjóða upp á uppáhalds-listann minn.

Uppáhaldsmatur
Sænskar kjötbollur í rjómasósu með rifsberjageli og ofnsteiktum rósmarínkartöflubátum eins og bara konan mín kann. Með þessu, flösku af Riserva Ducale Chianti-víni og kokkinn sjálfan hinum megin við borðið og Stan Getz á spilaranum.

Uppáhaldstónlist
Í augnablikinu er það blanda af Röyksopp, AC/DC, Statues með Moloko og Aretha Franklin. KK og Maggi Eiríks syngja ferðalög af og til. Ekki ómerkileg blanda það!

Uppáhaldsstjórnmálamaður
Kofi Annan. Þar er stórmenni á ferð.

Uppáhaldsbræður
Gunni og Frikki, engin spurning. Tvíburabróðirinn sem ég fékk fyrir nokkrum árum kemst ekki í hálfkvisti við þá, og hefur líka verið fjarlægður með skurðaðgerð, og má því ekki taka þátt í keppninni.

Uppáhaldsbækur
Meistarinn og Margaríta eftir Mikhail Bulgakov
Neuromancer eftir William Gibson
Hitchhiker’s guide to the galaxy eftir Douglas Adams
Hringadróttinssaga eftir J.R.R. Tolkien
Hiram Key eftir Christopher Knight og Robert Lomas
Harry Potter eins og hann leggur sig.

Uppáhaldsbíó
Delicatessen
The Godfather
The Shawshank Redemption
Fargo
Mary Poppins
Fantasia
Brazil
Le Fabuleux Destin D’Amélie Poulain
StarWars I, II, III

Uppáhaldssjónvarp
Allt með David Attenborough
Discovery Channel almennt
Behind the Music
Queer eye for the straight guy er alveg að gera sig
Popppppunktur
Southpark

Uppáhaldsútvarp
Gufan
Rokklandið hans ÓlaPalla
Ingvi Hrafn í fúlu skapi snemma morguns að taka einhvern miskunnarlaust fyrir

Mynd dagsins er af uppáhaldseiginkonunni minni og uppáhaldstengdamóður minni þegar Dancing Queen með Abba var nýkomið út á plötu í heimalandi þeirra.

Friday 17. October 2003 | Tjáðu þig!

Áttavilla

Þegar úthlutað var úr ratsjóði nýbura, var verið að græða extra stórt nef á mig, og ég missti af úthlutuninni. Fyrir vikið er ég krónískt áttavilltur, og rata varla um eigið hverfi án þess að villast, öðrum yfirleitt til barnslegrar kátínu og gremju til skiptis.

Ég hef gert margar gloríurnar fyrir vikið, en toppurinn á ferli mínum sem áttavillingur hlýtur þó að hafa verið þegar ég dró nokkra skelþunna og syfjaða vini með mér snemma á sunnudagsmorgni inn í Hvalfjörð til þess að ganga upp að hæsta fossi Íslands; Glymi.

Þar sem ég var búinn að klifra þarna upp tvisvar áður, var ég sjálfsskipaður leiðtogi ferðarinnar, og kvaddi niður með valdsmannlegri rödd allt tuð og röfl um ilsig og áfengiseitranir. Eftir að hafa glímt harðvítuga baráttu við þyngdarlögmálið í um annan tíma, blasti loksins Glymur við okkur í allri sinni dýrð – inni í miðju fjallinu við hliðina á okkur. Ég hafði semsagt valið vitlaust fjall.

Næst þegar ég átti afmæli, var efnt til samskota, og ég fékk að gjöf kort af Íslandi, áttavita og Atlas. Ég tók því eins og maður.
Mynd dagsins er úr hálendis-ljósmyndaferð sem ég rataði heim úr.

Thursday 16. October 2003 | 1 Tjáning

SMS Sjúkdómurinn

Ég hafði gaman að stúlkunni í Idol keppninni sem mistúlkaði orð Bubba á þann hátt að hann hefði sagt að hún væri eins og fíll.

Ég fór að rifja upp svipaðar aðstæður úr eigin lífi, og af nógu er að taka. Pabbi minn á það til að rugla saman skammstöfunum og hugtökum, öðrum til skemmtunar. Hann er enn að hlusta á diskettur með tónlist, og þegar við bræðurnir vorum farnir að fá bólur og ganga til unglingavinnu, talaði hann iðulega um að við værum að fara í skólagarðana.

Það var líka hann, sem sagði grafalvarlegur frá einhverjum kunningja sínum sem væri að berjast við SMS sjúkdóminn. Við bræðurnir hlógum okkur bláa, og pabbi skildi ekki þessa léttúð í okkur þegar talað væri um lífshættulega sjúkdóma. Við sáum aftur á móti fyrir okkur einhvern aumingja mann með risastóra, þrútna og skjálfandi þumalputta, sem gat ekki fyrir nokkra muni sent SMS. Ahhhh – good times.

Eigum við ekki að hafa mynd dagsins af pabba að spila á gítar, og mömmu að syngja með…?