Versti óvinur mannsins?

Sem stoltur hvolpapabbi vakna ég núna klukkan 7 á hverjum morgni eins og hálfviti og fer í göngutúr með Dr. Watson (hundinn sem heldur að hann heiti “nei”).

Ég hef látið pirra mig áður, en aldrei sem nú hversu þröngur stakkur hundum og eigendum þeirra er skorinn í þessari borg okkar, og útiverustaðir hundaeigenda fáir og lélegir, og takmarkast í raun við Geirsnefið, (sem er reyndar stórt og ágætt sem slíkt) og fermetrana fjóra í Öskjuhlíðinni þar sem hundaeigendum gefst kostur á að sjá hundana sína vaða í leðju og annarra hunda kúk upp að trýni.

Ég er miðbæjarrotta, og hef því verið að ganga um miðbæinn til þess að finna ákjósanlega staði fyrir okkur að spranga um. Ég komst fljótlega að því að þar er ekki um auðuga garða að gresja. Miklatún, sem telst sennilega stærsta útisvistarsvæðið sem tilheyrir minni heimabyggð, væri ákjósanlegt, en þar má ekki vera með hunda. Ekki skil ég út af hverju. Nóg er plássið.

Hundalögin hér í Reykjavík eru ströng. Ég er ekki alfarið á móti því, margir hundaeigendur eru haugar sem hirða ekki upp eftir dýrin sín, og eru ekki til fyrirmyndar. Ég hef oft bölvað því í gríni að það sé mikil vinna og kostnaður og peningur í því að verða sér út um hundaleyfi, en hvaða hálfvitum sem er er leyft að eignast börn.

Eins og er skröltum við Watson því um í garðinum sem tilheyrir Listasafni Einars Jónssonar, innan um ægifagrar styttur og í góðu skapi. Sá ágæti garður verður þó brátt of lítill fyrir hreyfiþörfina. Mikið væri gaman ef hundar væru velkomnari á fleiri stöðum í bænum. Opna umræðuna.

Monday 29. September 2003 | 3 Tjáningar

Áheitasöfnun

Mynd dagsins er er af yngri bróður mínum, honum Gunnari, þar sem hann hreinsar endajaxlana á spúsu sinni, Evu. Þau búa í synd upp í Mösfellsby, langt frá siðmennningunni.

Þau eru nú á hringferð um landið til þess að safna áheitum, en þau eru að reyna að fara í sleik fyrir utan allar helstu vegasjoppur á Íslandi til styrktar einstæðingasjóðs ljótra kerfisstjóra. Málefnið er frábært, og þegar hafa hundruðir króna safnast í sjóðinn, en hann hjálpar tölvunörðum sem líta út eins og loðin kartafla í hawaiskyrtu að kaupa sér líf, vini og koma á kynnum við konur í kjötheimum (off-line konur). Myndin er tekin fyrir utan Staðarskála í Hrútafirði, af forvitnum vegfarenda.

Thursday 25. September 2003 | Tjáðu þig!

Hárgreiðslur

Það herrans ár 1989, þegar karlmenn máttu enn nota varalit, en þó í meira hófi en áður tíðkaðist, var þessi mynd tekin af Gunnari Árnasyni hljóðmanni og góðum vini mínum við störf sem hljóðmaður Sálarinnar.

Þakkir fær Stefán Hilmarsson fyrir að koma þessum mikilvæga áfanga hársögu hljóðmanna á Íslandi í umferð.

Wednesday 24. September 2003 | Tjáðu þig!

Þýski múrinn

Þýskaland hefur gefið okkur marga góða hluti. Á því leikur enginn vafi. Þjóðverjar búa til góða bíla, prýðilegan bjór, og frábærlega lélega sjónvarpsþætti (Sjúkrahúsið í Svartaskógi er ekki til, búinn að tékka, var allt bara blekking). En ég hef ýmigust á þjóðverjum. Ég hef ferðast um þýskaland, unnið með þjóðverjum, og látið mér leiðast með þjóðverjum.

Næstum því undantekningalaust eru þeir nízkir eins og hver dagur sé sá síðasti til að nurla saman fyrir restinni af ævinni. Þeir eru líka krónískt neikvæðir. Þar sem venjulegt grábölvað neikvætt fólk sér hálfttómt glas, sjá þjóðverjar vöntun á ljótu glasi sem væri betra einhversstaðar annnars staðar, og var allt of dýrt hvort eð er.

Þeir eru smásmugulegir ad absurdum, húmorslausir og tala ljótt tungumál. Ég reyni af fremsta megni að vera umburðarlyndur maður og laus við fordóma, en ég á bágt með þennan lífsstíl, sérstaklega nískuna, sem er einn af ömurlegustu löstum sem fundin hafa verið upp í sögu ömurlegra lasta.

En, það gerir ekkert gagn að gagnrýna bara, það verður líka að koma með lausnir. Hér er mín. Berlínarmúrinn var ágætis hugmynd, en gekk ekki upp, enda hvergi nærri nógu víðtæk. Ég sting upp á Þýskalandsmúrnum. Loksins ætti Evrópa mannvirki sem sæist utan úr geimnum.

Múrinn mundi halda þjóðverjunum inni í landinu sínu, en samt skarta hliðum sem hleyptu bílum og bjór út, og nauðsynjavöru og lyfjum inn. Þeir myndu njóta allra lífsgæða sem þeir geta hugsað sér, nema að geta yfirgefið landið sitt. Það er nefnilega bara eitt verra en að vera þjóðverji, en það er að vera þýskur túristi. Pæling.

Monday 22. September 2003 | Tjáðu þig!

Morðgenið

Ég hef komist að þeirri niðurstöðu að í hverjum einasta lifandi manni búi djúpstæð og krefjandi þörf til að myrða. Meira að segja mér, sem vil engum illt nema mögulega þýsku þjóðinni. Óeðli mínu komst ég að í laxveiðiferð sem ég fór nýlega í ásamt nokkrum félögum og viðskiptavinum.

Ég meldaði mig í ferðina meira og minna sem súkkulaði, verandi á þeirri skoðun að laxveiðiferðir væru ekki fyrir mig, fullir kallar klofandi um í of þröngum vöðlum berjandi hyli með rándýrum prikum. Sá þó fram á góðan félagsskap, og hlakkaði til þess að njóta útiverunnar. Ég eyddi fyrsta daginum í bókalestur og frekar almenna drykkju, og hengdi ekki einu sinni á mig spún, á meðan félagarnir leituðu um allt að góðum veiðistöðum.

Annan daginn gerðist svo undrið. Ég horfði ofan í hyl fullan af risalöxum, og hjartað tók kipp. Allt í einu var ég farinn að sveifla priki úti í miðri á, af mikilli vankunnáttu og án nokkurs teljandi árangurs. Adrenalínið var komið út í blóðið og eyddi hratt prómillunum sem ég hafði verið að safna. Ég horfðist í augu við laxinn, og hét þess innra með mér að drepa hann og bíta af honum uggann lifandi. Tíminn leið, og að lokum þurfti að draga mig nauðugan upp úr hylnum þegar myrkur var löngu skollið á. Að sjá fiskana synda um í tærum hylnum hrinti af stað einhverri frumstæðri hvöt til að drepa og veiða. Bara af því að ég gat það. Ennþá óskiljanlegra ef þetta er skoðað í því samhengi að mér finnst fiskur vondur. Ég hlæ aldrei að veiðidellu framar.

Mynd dagsins er af fengsælum veiðimönnum sem ég þekki.

Sunday 21. September 2003 | Tjáðu þig!

Mottur

Mottur eru til margra hluta nytsamlegar. Þær halda nefrennsli í skefjum, auðvelda forðasöfnun matvæla og gera útlit karlmannlegra, hvort sem þær prýða karlmenn eða konur. Mynd dagsins er af vel hirtri mottu í boði veiðideildar Wörtunnar.

Saturday 20. September 2003 | Tjáðu þig!

Atli pirraður

Það er helst í fréttum að maðurinn sem aldrei skiptir skapi, hvers manns hugljúfinn Atli Már Hafsteinsson stórvinur minn, er búinn að vera pirraður og uppstökkur frá því seinnipartinn í gær. Þetta er lengri pirringur hjá honum en elstu menn muna, og minnir helst á króníska fyrirtíðaspennu. Við höfum því hægt um okkur í dag meðan Atli nær áttum og fyrri hæðum í ljúfmennsku.

Mynd dagsins er að sjálfsögðu af Atla eins og hann á að sér að vera.

Friday 19. September 2003 | Tjáðu þig!

Orða vant…

Ég lofaði sjálfum mér sem síðbúnum bloggara að falla ekki í það sem ég kýs að kalla blogg-gildruna, en það er þegar bloggarar hafa ekkert að skrifa um, og fara því að lýsa því yfir að haustið sé komið, eða að dagurinn hafi hafist með tánaglaklippingu. Í staðinn held ég þessu stuttu í dag og býð upp á mynd dagsins, en hún er af æskuvini mínum Þorbergi G. Helgasyni, sem á einmitt afmæli í dag.

Thursday 18. September 2003 | Tjáðu þig!

Sannleikurinn um stöðumælaverði

Á einhverju morgunranti við Dadda diskó og Atla ljósmyndara á Prikinu einn morguninn, komu fram nokkrar lítt þekktar staðreyndir um ókindir miðborgarinnar, stöðumælaverðina. Mig langar að deila þessari vitneskju með ykkur, svo að þið getið betur varið ykkur fyrir þessum óvættum:

Lítt þekktar staðreyndir um stöðumælaverði:

Stöðumælaverðir eru yfirnáttúrulegar verur, eins og vampírur og ungt framsóknarfólk. Um nætur hanga þeir öfugir niður úr rjáfrinu á kjallara bílastæðahússins á Hverfisgötu. Þeir nærast á gremju viðskiptavina sinna og nota illa fengið sektarfé til þess eins að kaupa sér völd í borgarpólitíkinni, svo að hægt sé að hola niður sem flestum mælum á götur saklausra borgara. Stöðumælaverðir geta beygt tíma, og þannig sett sektir á bíla klukkan 16:59 þótt klukkan sé 17:10. Að sama skapi geta þeir fundið á sér þegar bifreiðaeigandi hleypur inn í búð án þess að greiða í mæli. Þeir geta einnig látið sig falla alveg inn í umhverfið, og líkjast múrsteinsvegg eða grindverki á meðan skimað er um eftir þeim. Háttsettari stöðumælaverðir eiga gjarnan sitt eigið myrkur.

Það eru bara til tvær leiðir til þess að myrða stöðumælavörð, að reka stöðumæli í gegnum hjarta þeirra, eða skjóta þá með kúlu sem búin er til úr fimmtíuköllum.

Gangi ykkur vel.

Hér er svo mynd dagsins, en hún er einmitt úr Þingholtunum, þar sem ég bý.

Wednesday 17. September 2003 | Tjáðu þig!

Dr. Watson

Á fimmtudaginn þann 11. september bættist Dr. Watson við í fjölskylduna sem nýr fjölskyldumeðlimur.

Hann fær einnig heiðurinn af því að vera fyrsta mynd dagsins, en hér verður að finna eina mynd á dag, engar refjar. Uppeldið gengur ágætlega, sem og samlífið við köttinn Felix. Watson er blendingur, móðir hans var af Border-Collie kyni, en pabbinn Collie.

Dýralæknisskoðun sýndi að hann er fullhraustur og heilbrigður. Við tekur námskeið í afnögun og þvaglátsstýringu.