Dottinn í það…

Ég kom heim úr vel heppnuðu fríinu mínu beint inn í hvirfilbyl nýrra og spennandi verka, nokkuð sem ávallt gleður hjörtu sjálfstæðra atvinnurekenda. Nóg að gera í öllum hornum og gott betur.

Andagiftin er fyrir vikið lítil þegar heim er komið. Ég sit yfirleitt heldur morkinn og tæmi soðinn heilann yfir vondu sjónvarpi þegar ég er búinn að koma krökkunum mínum í svefn. Langar til dæmis ekkert að blogga.

Til að skipta alveg um herbergi í heilabúinu hef ég auðvitað tekið upp á því að ánetjast geimsápum. Eins og maður gerir. Um ræðir Battleship Galactica, þætti sem ég hafði ekki minnsta álit á þegar þetta gekk í sjónvarpi hérna heima, og hefði ekki horft á með öðru auganu þótt Spaugstofan hefði verið hinum megin.

Fyrir áeggjan nokkurra vina lét ég samt til leiðast og fór að glápa á þetta. Og nú neyðist ég til að horfa á fracking alla þættina. Og því skal ekki neitað að þetta er bölvuð sápuópera. Sumir þættirnir eru lapþunnir. Plottin frekar sveitt. Tökur ekki sérstaklega flottar. En. Ég beit á agnið. Og nú er ég fastur.

Langaði bara að útskýra fyrir ykkur að á meðan þið ýtið bölvandi á refresh takkann á vafranum ykkar, og blótið því að ég skrifi ekki neitt skemmtilegt, þá er ég líklega að horfa á firnagáfaðar geimverur reyna að skjóta innyflin úr hetjunum mínum sem eru á langri ferð um víðáttur algeimsins. Er kominn í seinni helming annarrar seríu af fjórum, þannig að ég blogga örugglega fyrir jól aftur.

Svíinn™, sem er með bráðaofnæmi fyrir öllu myndefni sem gerist í geimnum, horfir á mig vorkunnaraugum þar sem ég sit opinmynntur fyrir framan fartölvuna á meðan hún horfir síðan sjálf á myndir um uppstrílað miðaldafólk, kónga og prinsessur og aðrar skjáhvílur sem þjást af Merchant Ivory syndrominu. Margar af þessum myndum hafa ekkert plott. Þær hefjast bara og svo eru þær allt í einu búnar. Allir í voða fínum búningum í stórum húsum. Ríða hvort öðru smá. Og eru kúguð og geta ekki sagt hvað þeim liggur á hjarta. Alltaf voða krumpuð í framan, eins og þau þjáist af krónísku harðlífi.

Nei, ég þakka þá pent fyrir B-geimsápurnar mínar.

So say we all.

Fimmtudagur 21. ágúst 2008 | Tjáðu Þig! 

Moggabloggarar gleðjist!

Vísisbloggarar eru hinir nýju moggabloggarar. Kannski verður stríð. Elektrónur munu fljúga.

Þurr og ókurteis prófessor sem á heima við skíðastökkpall prumpar úr krumpum sínum á blásaklausan uppáhaldsbloggara.

Hann er í kjölfarið skammaður af dyggum lesendum hennar og beðinn um að vinsamlegast taka höfuðið út úr eigin anus. Live and let live. Rífur kjaft eins og sprúttsali. Guggnar svo á öllu saman og eyðir öllum kommentum nema sínum eigin, því að það skein í glímubúninginn á honum í hverri færslu, og sást allt of vel að tilkall hans til æðri metorða í bloggheimum var ekki byggt á eigin verðleikum.

Hvað kallar maður heitt loft sem er vond lykt af? Prump.

Bobby coverar þetta vel hér

UPPFÆRT - Upphaflegu færslunni hefur verið breytt með volgri afsökunarbeiðni. Það er fínt. Menn eru ekki minni við það að játa að þeir hafi gengið fulllangt.

Föstudagur 15. ágúst 2008 | 3 Tjáningar 

Ó borg mín borg…

Sko. 

Ég hef virkan áhuga á stjórnmálum. Þau ykkar sem hafa komið hér reglulega hafa orðið að þola allskonar óvísindalegar úttektir á flokkum og málefnum fyrir kosningar .

En ég hef engan áhuga á því sem er að gerast í ráðhúsinu þessa dagana, enda verður þessi skrípaleikur sem er þar í gangi seint kallaður stjórnmál.

Ég vil þó nota tækifærið til þess að ítreka skoðun mína: Við þurfum ekki flokka í borgarstjórn. Leyfið okkur að kjósa fólk í þessi embætti. Þetta er bara vinnuhópur sem á að reka borgina okkar. Og þarf að VINNA. Í friði. Ekki standa í þessum endalausa og smekklausa þvættingi. Ef borgin væri einkarekið fyrirtæki væru eigendurnir farnir að svitna galli.

Gísli Marteinn hefði ekki getað valið sér betri tíma til þess að hefja nám. Gott hjá honum. Og það verður gott að fá hann til baka, því að hann er duglegur borgarfulltrúi og virðist hafa góða langtímasýn á borgarmálin. Og ég held að hann eigi eftir að geta unnið vel með næsta borgarstjóra, þótt hann sé úr öðrum flokki.

Eftir sitja ótraustvekjandi valdasugur, með skömmustusvita á efrivörinni, í þeim skammarkróki sem bragginn við Tjörnina er óneitanlega orðinn. 

Landinu okkar er illa stjórnað. Borginni okkar er illa stjórnað. Og hvað ætla ég að gera í málinu?

Ekkert.

Blogga bara um það. Eins og moggabloggari á náttsloppnum. Skoða svo fasteignaauglýsingar erlendis og íhuga landflótta.

Á stjórnmálum snerti ég allavega ekki. Tók nefnilega ákvörðun um að sleppa virkri þáttöku í stjórnmálum þegar ég skildi að til þess að taka þátt í þessum fáránlega og úrelta leik, þarf að sökkva siðferði og gildum á bólakaf og brenna hugsjónir sínar á altari fyrirgreiðslupots. Það verða aðrir að taka að sér. Ég á nóg með mína galla.

Myndinni var stolið miskunnarlaust af Flickr. Hún er eftir Auðunn

Föstudagur 15. ágúst 2008 | 3 Tjáningar 

Tíhí.

Get ekki hætt að flissa yfir þessu:

Tekið af Adhunt

Fimmtudagur 14. ágúst 2008 | Tjáðu Þig! 

Biðin langa hefst í dag.

Ég byrjaði að blogga árið 2003, til þess að koma því í fastan vana að skrifa.

Þessi þjálfun átti síðan að skila sér í því að ég gæti klárað að skrifa bók sem ég er búinn að ganga með í maganum í nokkur ár.

Einhverjum áttahundruð misgóðum færslum síðar er ég kominn í ágætt form að skrifa, en að skrifa bók er óhugnalega mikil vinna, sem ég pota bara í af og til þegar ég á nokkrar mínútur aflögu, sem gerist sjaldnar en ég vil.

Stressið er ekki mikið. Mig langar að klára bókina áður en ég dey, og ég er búinn að plana helling sem ég þarf að gera áður en það gerist, svo ég hef nógan tíma.

Það þýðir þó ekki að hlutirnir þokist ekki áfram. Í sumarfríinu mínu ákvað ég titil á stórvirkið.

Titillinn tengist efni bókarinnar, vekur athygli, og gefur mér möguleika á því að hafa fallegan rass á kápunni.

Bókin hefur formlega hlotið vinnuheitið Örlagaþvengurinn, eða The Thong of Destiny. Nú komið þið til með að bíða í ofnæmi þar til hún er tilbúin, og ég á eftir að selja fleiri tugi eintaka. Biðin langa er hafin.

Laugardagur 9. ágúst 2008 | 6 Tjáningar 

Léttir

Áður en ég fór í sumarfrí þetta árið sendi ég fjölskylduna á undan mér í sveitasæluna í sænska skóginum í 2 vikur í opinn og ástríkan faðm tengdamóður minnar.

Á meðan einbeitti ég mér mér að því að klára mikilvæg verkefni í vinnunni. Vann eins og gerpi frameftir kvöldi, nokkuð sem ég geri annars helst ekki lengur, sökum mikils áhuga á fjölskyldunni minni.

Ég ákvað að láta til mín taka í ræktinni. Ég fór af stað snemma á hverjum morgni, hljóp fyrst í klukkutíma og lyfti svo meððí. Borðaði óhugnalega hollan mat, margoft á dag, gerði allt eftir bókinni. Kjúklingabringur og hýðishrísgrjón, fiskur. Enginn sykur. Ekkert hveiti. Ekkert nammi, ekkert drasl. Ekki einu sinni matarkex.

Missti nokkur kíló og var mjög hress með það. Blússandi kjörþyngd og hraust sál í harðsperruðum líkama.

Síðan fór ég til Svíþjóðar. Þeir sem þekkja okkar hagi þar vita að þar gengur dagurinn út á mat. Hvað á að elda og hvernig eru yfirleitt stærstu spurningar dagsins. Ég hef það fyrir reglu að hugsa ekkert um transfitu og þvermál mitt í sumarfríinu.

Það eru ekki stórar ýkjur að segja að upp á nánast hvern einasta dag hafi maður sogið rjóma í gegnum beikon, svona á meðan maður beið eftir ísnum. Dásemdarréttum var troðið í grímuna af mikilli áfergju og ánægju. Ég eldaði pizzur og grillaði eins og það væri að fara úr tísku. Saklausum litlum dýrum var miskunnarlaust fórnað á altari grillkolanna í blóma lífs síns.

Ég gerði því ekki ráð fyrir öðru en að þurfa að horfast í augu við brostna kjörþyngd þegar heim var komið, og var því tilbúinn í slaginn þegar ég mætti aftur í Laugar. Á miðvikudaginn steig ég á vogina og sá mér til mikillar furðu að ég hafði lést um næstum hálft kíló.

Þrennt kemur til greina:

a) Vogin í Laugum er biluð
b) Atkins kúrinn virkar
c) Ég hef orðið fyrir verulegri vöðvarýrnun

Ég hallast á það síðastnefnda.

Í kvöld: Clapton með pabba. Góðar stundir ykkur til handa.

Föstudagur 8. ágúst 2008 | 1 Tjáning 

Sigur!!!

Ég vil nota tækifærið og nota öðrum Land Rover eigendum til hamingju með daginn, en í áreiðanleikakönnun J.D. Power rústuðum við öðrum bílategundum með 344 bilanir á hverja 100 bíla, sem er mun meira en aðrir geta státað sig af.

Ég hrífst alltaf af þeim sem fara alla leið, ryðjast í burtu frá gráleitri meðalmennskunni og skara fram úr.

Þið hin sem eruð fyrir bíla sem eru áreiðanlegir og bila lítið getið bara fengið ykkur dýra Toyotu.

Fimmtudagur 7. ágúst 2008 | Tjáðu Þig! 

Íslendingur hringir í skakkt númer…

Við Íslendingar erum afreksþjóð, og okkur er ýmislegt til lista lagt. Við erum til dæmis góð í raðgreiðslum og yfirvinnu, og fáir gera eins góð svið. En við kunnum ekki að hringja í skakkt númer.

Ég hef í gegnum tíðina haft afskaplega góð símanúmer á vinnustöðum mínum. Filmus er með 5 800 300. (Tollstjóri er með 5 600 300, og ég hef talað við mikið af pirruðu fólki sem átti þangað erindi). Nýja símanúmerið mitt er fínt líka, en líkist því miður örlítið númeri vinsællar leigubílastöðvar. Þið skiljið væntanlega hvert þetta er að fara.

Allt þetta þýðir að ég er mjög vanur því að fá símtöl sem eru getin fyrir mistök, og nú stundum á fylleríi eða í blístrandi þynnku eftir vanhugsaðar bólfarir.

Ég get lifað með því. En hér ætla ég nú í eitt skipti fyrir öll að kenna lesendum mínum kærum að hringja í skakkt númer, svo að þeir geti enn fremur aukið forskot sitt í lífinu á þá sem aldrei hingað koma.

Góð vísbending um að þú hafir hringt í skakkt númer er þegar einhver annar en þú áttir von á svarar.

Þetta er gríðarlega mikilvæg grundvallarstaðreynd. Ef þú ætlaðir til dæmis að hringja í leigubíl, en einhver svarar: ‘Medialux, Pétur’, þá eru einhverjar líkur á að puttalingarnir hafi villst um hnappaborðið. Þeir allra bestu hætta hér. Þeir gera sér strax grein fyrir því að eitthvað hefur farið úrskeiðis við innhringingu, biðjast afsökunar og leggja á.

Þeir eru því miður fáir.

94,2 prósent af Íslendingum fyllast tortryggni við það að þeim er ekki rétt svarað. Þá grunar strax að það sé verið að leika á þá, eða að allt sé ekki með felldu á leigubílastöðinni. Oft bregðast þeir hvumpnir við, því þeir kunna illa við svona leiki, og eru að flýta sér. Hér kemur oftast ‘Ha, hvað sagðirðu?’ eða ‘Hva er þetta ekki BSR?’

Hér segi ég, hokinn af reynslu, ‘Nei, þetta er 561 0600, þú hefur hringt í skakkt númer’. Þessi setning inniheldur ískalda staðreynd, sem og númerið sem hringt var í, svo að tekinn sé af allur vafi um að ég sé leigubílastöð.

9,6% í viðbót hætta hér. Sjá villur vega sinna, og ljúka símtalinu, ýmist með því að skella á eða muldra afsökunarbeiðni. Þetta er klára fólkið.

Eftir standa heil 84,6% Íslendinga, nú sár yfir því að það sé verið að fífla þau í eyrað. Nú tekur við þrætustigið. Setningar eins og ‘Hvar er þetta þá?’ (eins og það skipti máli ef þetta er ekki leigubílastöð) og ‘Þetta er númerið sem ég fékk hjá 118′ og ýmislegt fleira í þeim dúr sem kemur mér ekki dingulber við.

Enn er það alveg á hreinu að þau mistök sem orðið hafa geta ekki fyrir nokkra muni verið hringjandans, sá sem svaraði skal heldur betur gjalda fyrir að vera hraðahindrun í ferlinu.

Hér er mjög freistandi að skella á, en því miður er ég afskaplega vel upp alinn, og með ótal mörg ár að baki í kurteisisbransanum. Þannig reyni ég yfirleitt að loka þrætustiginu með því að virka yfirvegaður og rólegur, útskýra aftur að það séu einhverjar líkur á að sílspikaðir hrammar hafi hrasað af leið, og fullvissa hringjandann um að ég sé ekki leigubílastöð að forðast hann.

Hér detta út 53,7% í viðbót, yfirleitt sár út í mig fyrir að hafa eyðilagt símtalið þeirra.

Eftir sitja heil 30,9% Íslendinga. Þessi hópur, sem iðulega samanstendur af ókurteisasta og frekasta pakki sem síma mannar á Íslandi vill frekari útskýringar á ósvífni minni, og síðast en ekki síst, hjálp við að finna númerið sem það ætlaði að hringja í.

Jápp, það nægir ekki að trufla mig við störf mín og halda mér í símanum þótt löngu sé orðið ljóst að þú eigir ekki við mig neitt erindi, nú biðurðu mig með þjósti að finna þá út úr því hvaða númer þú áttir að nota til þess að láta flytja fullan/þunnan/feitan rassinn á þér á milli staða.

Hér skilur að menn og drengi. Ég næ í 82,14% tilvika að viðhalda mjúkri kurteisinni í gegnum þetta stig líka. Stýri fólki góðlátlega í átt að réttu númeri eða símaskránni, sem bjargað hefur mörgum númeravillingnum.

En ég er bara mannlegur. Einhverjir tuldrandi frekjuvargar lenda því miður í að ég segi þeim að læra bara á fjandans símann sinn og hætta að trufla mig, þeir geti sjálfir fundið út úr því hvert þeir ætluðu að hringja.

Áður en árinu líkur, stefni ég á að ná þessarri tölu yfir 90%.

Ég vinn stefnubundið að því að bæta mig sem manneskju og geisla kærleika frekar en hroka. Þess vegna langar mig líka að leggja þessar leiðbeiningar fyrir ykkur, því að uppljómun og viska ykkar sem síma notið minnka líkurnar á því að þreytt sál freistist til þess að segja ókurteisum númerapoturum hvert þeir geti troðið símtækinu sínu á þverveginn.

Sunnudagur 27. júlí 2008 | 13 Tjáningar 

Molar frá landi gollunnar

Ég er búinn að vera í fríi upp á síðkastið, hef búið á eyju í skerjagarði Stokkhólms, smíðað þar pall, knúsast um með fjölskyldunni í Stokkhólmi innan um skærlitar gollur og seglskútusiglingarbrúnku, veitt með 4ra ára dóttur minni, bullað með bráðum eins árs syni mínum og drukkið vín og borðað góðan mat með jafnaldraðri eiginkonunni. Keyrt um á Volvo. Búið í skóginum hjá tengdamömmu. Hlustað á Swenglish. Grillað Prinskorv. Hitt vini. Hlegið. Notið sólarinnar. Tanað á mér spöngina. Notið rigningarinnar. Tekið því rólega.

Svíahatur er þjóðarsport á Íslandi, en hver sá sem ekki kynni vel að meta það sem á okkar daga hefur drifið á ekki gott skilið.

Þriðjudagur 15. júlí 2008 | 5 Tjáningar 

Ég græt af ó-gleði…

Hver er besta leiðin til þess að græta fullorðinn mann? Jú, láta harða diskinn á fartölvunni hans deyja án fyrirvara. Snift. BöhöHÖHÖHÖHÖHHHHÖÖÖÖÖÖÖ.

Föstudagur 4. júlí 2008 | 6 Tjáningar 

Ég og Dr. Phil…

Harðkjarnaátak mitt til fullkominnar kjörþyngdar (átakið gengur undir nafninu DILF 2008) er að taka sinn toll á sálarlífið.

Að borða hollustumáltíð á þriggja tíma fresti er ekkert mál. En klukkutími á brettinu á hverjum morgni þýðir að ég er horfi af Dr. Phil langt umfram ráðlagðan dagsskammt. Heilinn á mér er ekki gerður fyrir svona stóra inntöku af maðkétnu tilfinningaklámi og fávísum og stórskemmdum viðmælendum.

Góðu fréttirnar eru að ef eitthvað hrjáir sálarlíf ykkar þá getiði spurt mig. Ég kann sennilega ráð. Til dæmis ef þið keyrið á elskhuga ykkar eftir rifrildi, og drepið hann, þá er ekki sniðugt að flýja af vettvangi. Það getur valdið tveimur fjölskyldum mikilli sálarangist. Og svo framvegis.

Djöfuls rusl.

Miðvikudagur 2. júlí 2008 | 3 Tjáningar 

Ritvilla ársins…

Ritvilla ársins þar til annað kemur í ljós, er þegar mér tókst að skrifa Pubic Relations í stað Public Relations í tölvupósti. ‘Pubic Relations’ er reyndar alveg skruggugott nafn á klámmynd. Rétt eins og ‘Inni í mér syngur vitleysingur’ væri gott nafn á óperuklámmynd.

Mánudagur 30. júní 2008 | 1 Tjáning 

Næsta Síða →